Jakiś czas temu myślałem, że przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest możliwa. Byłem nawet gotów wejść z inną osobą w polemike i jej to udowadniać. Ostatnimi czasy zadałem sobie pytanie: Czy tak jest naprawdę?
Co prawda różne poradniki o podrywaniu i porady nie były mi obce już od jakiegoś czasu, ale tak naprawdę nigdy się nie stosowałem do tego w 100proc. Akurat jestem osobą, która musi zostac kopnieta w dupe, aby się czegoś nauczyć:) Ale do rzeczy...
Pomyślałem sobie, że zrobię mały test. A więc przetestuje kilka moich "przyjaciółek". Zacząłem od dziewczyny, która po prostu mnie uwielbiała. Jaki to ja jestem dla niej dobry i zawsze ją wysłucham. Napisałem jej, że chciałbym ją odwiedzić i pogadać bo ostatnio trochę w życiu mi się nie układa. Odpowiedź - Nie mam czasu, egzaminy, bla, bla, bla.....
Drugą osobą, była moja koleżanka z pracy. Bardzo ciężki charakter. Niewiele osób ją tolerowało, ale jakoś dobrze nam się rozmawiało. Miałem akurat urodziny i zaprosiłem kilka osób z pracy na piwo. Napisała mi, że nie może bo źle się czuje. Chciałem ją jeszcze namówić, ale olała mnie totalnie. Na drugi dzień zacząłem się całkiem inaczej zachowywać i odnosić do niej, a ona mi zrobiła awanturę, że zachowuję się jak dziecko, bla, bla, bla...
Panowie. Jaki z tego wniosek, chyba każdy potrafi sam wysnuć.
Nie mówię, że tak jest w każdym przypadku, bo oczywiście może zdarzają się takie przyjaźnie. Chodzi mi o to, że należy zastanowić się czasem co daje nam taka znajomość i ile mamy w nią dać od siebie. I nie mówię tu tylko o przyjaźniach damsko-męskich, ale też o naszych kolegach, znajomych. Czy idziemy na ilość i smsy w stylu "Cześć. Co u Ciebie" czy szukamy osób, które wnoszą coś do naszego życia.
Aby dojść do tego nie pomogła mi ani strona podrywaj.org, ani nikt inny. Musiałem się sam o tym przekonać. Piszę to bo być może dzięki temu wpisowi ktoś inny się nad tym zastanowi.
Pozdrawiam i życzę Wesołych Świąt:))