Stoję w korku. Pełno samochodów - naród się dorobił. Jedziemy. Każdy w swoją stronę. Rano przed 6:00 korek. Korek, jak korek, ale przecież to jest esencja życia. Że wstajemy, ruszamy do pracy, na studia, do wodopoju. Nie ma innej opcji.

"Nie chce mi się". Zawsze w tym momencie, gdy Ci się nie chce, komuś się zachciewa. Jeśli zabalowałbym i o 4:00 przyszedł do domu z trudem trafiając w dziurkę od klucza, a o 6:00 rano powiedziałbym, że nie chce mi się i nie idę do pracy - może akurat mi, by to przeszło płazem (bo mam wypracowaną swoją pozycję), ale raz, dwa raz taka akcja i "dywan". W tym samym czasie, gdy ja zbierałbym cięgi, a przełożony pytałby: "Pierrot, ku*wa, co Ty odpier*alasz, nie mogę Cię cały czas kryć !" w tym właśnie momencie niektórzy z moich kolegów organizowaliby kogoś komu się chce przychodzić wyspanym, trzeźwym i zmotywowanym do pracy. Brutalne. Bo ludzie to ku*wy ? Nie. Takie jest życie. Wyobraź sobie rąbałem dziś drewno na rozpałkę. I kątem oka obserwowałem mojego kota. Czekał pod drzwiami. Potem kręcił się koło okna w piwnicy. Chwila moment i już był w piwnicy. Po pięciu minutach znowu został wywalony. I tak wkoło. Nie poddawał się. Zimno jest - trzeba dostać się do miejsca, gdzie jest ciepło i ch*j, że pani mi robi pod górkę". Teraz mruczy obok mnie. Zwierzak, ale takie jest życie. Gdyby mu się nie chciało, gdyby "pieprz*ł to" siedziałby teraz i marzł, ewentualnie szukał innego schronienia. Takie są reguły życia. Nie chce Ci się ? Odpuszczasz ? Przegrywasz. Fakt trzeba to też robić mądrze i mądrze rozkładać akcenty.

Idzie stado antylop. Słabe, chore, te którym się nie chce. Te właśnie zostają z tyłu. Drapieżniki atakują. Stado wpada w galop. Każda z antylop zapier*ala ile wlezie, nie potrzebują do tego guru, książek motywacyjnych. Antylopy nie mają socjalu, związków zawodowych, policji, ani kapłanów, czy jakiejkolwiek innej ochronki stworzonej przez cywilizację. Rozumiesz ? Najsłabsze są pożarte przez najsilniejszych, najpracowitszych, najsprytniejszych drapieżców. Takiego Lwa. Potem ten najlepiej odżywiony lew, pieprz*y lwicę. Przekazuje swoje geny w których zapisane są cechy siły, sprytu, pracowitości, bezwzględności. U ludzi odbywa się to trochę inaczej. Mam na myśli umiejętności komunikacji, zdobywania sympatii, poważania, szacunku. Aczkolwiek zasada jest podobna: "nie chce Ci się ?" masz do tego prawo, ale odpadasz z gry. Nie odpadasz z gry, gdy masz pewne zasoby, zaoszczędzone pieniądze, wiedzę, umiejętności komunikacyjne, siłę i po prostu odrobisz sobie te chwile słabości, korzystając z zasobów które dostałeś w genach, bądź wypracowałeś.

Jak chodzę po świecie, to wszędzie widzę te zasady życia, życie to ten pęd, Ci ludzie pracujący po nocach, po godzinach, ta wielka machina, która się musi toczyć. I dzięki której obecnie mamy lepiej, niż poprzednie pokolenia. Lepiej ? Przecież kryzys, bezrobocie, jedzenie niezdrowe, choroby ! Tak zgadza się. To jest cena za życie w cywilizacji. Ale co kiedyś było lepiej ? Tam gdzie się urodziłeś tam żyłeś, jeśli miałeś pecha i urodziłeś się w rodzinie chłopa, to nawet z własnej wioski wyjechać nie mogłeś, w niedzielę mogłeś iść się pomodlić, a jak kradłeś zimą drzewo z pańskiego lasu (bo zimno w chałupie), to dostawałeś cięgi. Dziś to wszystko jest nadal twarde, ale łagodniejsze. Możesz wyjechać. Możesz zmienić pracę. Możesz się kształcić. Jedni mają lżej, inni ciężko, ale sprawiedliwości na tym padole nie ma, oprócz tej, że umrzemy wszyscy. Zawsze na początku pozostaje jedno pytanie: "Czy Ci się chce ?". Co też nie oznacza, że nawet jak będziesz zapieprzał po naście godzin, to osiągniesz sukces, bo zapieprzać trzeba mądrze i trzeba mieć szczęście, albo nie mieć pecha. Kiedyś oglądałem film o drapieżnych kotach, wśród nich był jeden zaj*bisty, ale podzczas pogoni za antylopą złamał łapę i to był początek końca jego istnienia.

Pzdr.

https://www.youtube.com/watch?v=...