Poniżej opisałem kilka sytuacji z mojego życia, dzięki którym pokażę wam, jak łatwo wpaść w kobiece sidła.

1. Przepraszanie

Pewnego razu postąpiłem wobec dziewczyny bardzo źle, zachowałem się jak totalny burak. Oczywiście gdy powiedziała łamiącym się głosem: jak mogłeś mi to zrobić, zacząłem błagać ją o przebaczenie. Powiedziałem, że rzeczywiście zachowałem się beznadziejnie i że ją przepraszam. Od razu jej łzawa, smutna mina, zamieniła się w minę obrażonej suki. Wstała i chciała odejść, więc kierowany wyrzutami sumienia, pobiegłem za nią jak w filmie i jeszcze raz powiedziałem magiczne: przepraszam. „Wybaczyła” mi na drugi dzień, a tego wieczoru poszła do domu z głową wysoko uniesioną do góry.
Innym razem znów zachowałem się jak cham. Dziewczyna wyszła obrażona z samochodu. Pomyślałem sobie: nie kurwa, nie ma mowy, że będę za tobą biec i cię przepraszać. Owszem zachowałem się jak idiota, ale ty też nie byłaś bez winy, zamiast ze mną dokończyć rozmowę wyszłaś sobie i liczysz, że będę leciał za tobą jak frajer. Dodam, że moja wina rzeczywiście była i teoretycznie drobne słówko przepraszam, oczywiście bez biegania za nią, by się przydało. Po kilku minutach dostałem smsa: jak mogłeś. Odpisałem: trzeba było zostać i porozmawiać, a nie mieć wszystko w dupie i ostentacyjnie wychodzić z samochodu. Tym sposobem przerzuciłem winę na nią, a gdy wróciłem do domu, czekała tam na mnie, podała mi obiad i powiedziała: to na przeprosiny.
Podsumowując ten wątek, zawsze załamuje mnie to jak kobieta się zmienia gdy usłyszy przepraszam. Nie wiem czy trafiłem na jakieś wyjątkowo dziwne laski, ale każda jak usłyszy słowo przepraszam, staje się księżniczką nie do zniesienia. Jedyny ratunek to wg mnie, po powiedzeniu przepraszam, olanie jej chłodu, jej olewania i po jakimś czasie wszystko wróci do normy, jednakże zwykle będzie to powolny proces. Jeśli macie inne doświadczenia w tym temacie, to chętnie posłucham.

2. Zmiana swojego stanowiska pod jej wpływem

Byłem kiedyś taki dobry, że za namową kobiety zrezygnowałem z mojego hobby. Prosiła mnie tygodniami abym sprzedał motor, bo się o mnie martwi. Pomyślałem sobie: no dobra, właściwie dołożę trochę i kupię sobie samochód. Gdy szukałem nowej fury, tamta laska właśnie kręciła z moim znajomym motocyklistą. Jeśli chodzi o bardziej prozaiczne sytuacje, to przyszła do mnie ostatnio koleżanka i mieliśmy się wybrać do kina. Leciał polski film, który uznałem za dobry i chciałem na niego pójść. Powiedziała: nienawidzę polskich filmów, chodźmy na ten amerykański. Ok, zgodziłem się. Po kilku tygodniach gadamy o filmach i ona podaje tytuł tego polskiego i mówi: widziałeś? To taki zajebisty film. To chyba proste zobrazowanie zasady, że kobiety jedno mówią, drugie myślą, trzecie robią i chyba same się w tym wszystkim gubią. Gdybym nie był taki uległy, poszlibyśmy na dobry film, a nie gównianą hollywoodzką komedię. Jedna mi nawet powiedziała, że nie pojedzie ze mną nad morze, bo kiedyś nad morzem przytrafiła jej się straszna historia (brzmiało jakby ktoś ją tam zgwałcił), a po jakimś czasie na facebooku widniały jej foty znad morza. A ja byłem gotowy robić jej przyjemność i nie mówić za wiele po powrocie z morza żeby nie pobudzić jej traumatycznych wspomnień.

3. Okazanie zazdrości

O zazdrości napisano już tyle, że pewnie nie odkryję nic nowego. Podzielę się z wami historyjką z mojego życia. Wiadomo, byłem niedoświadczony, w życiu mi do głowy nie przyszło, że nie powinno się okazywać zazdrości. Teraz uważam, że należy ją ograniczyć do minimum, a najlepiej całkowicie usunąć. Nie zgadzam się z tym, że lekka zazdrość jest zdrowa dla związku. Pokaże wam dlaczego tak myślę. Miałem kiedyś dziewczynę, krótki staż, wszystko ładnie idzie, a tu nagle ona gada o jakimś koledze. Patrząc na to z perspektywy czasu to ten kolega jej w ogóle nie podrywał, a ona nie podrywała jego. Możliwe, że chciała zobaczyć moją reakcję lub po prostu opowiedzieć zwykłą sytuację i zaczęła mówić o koledze: a wiesz, byliśmy po szkole w knajpie, w ogóle to on jest taki oczytany i mądry, zdobył nagrodę ministra… Kurwa, a ja nie zdobyłem. Ale się wtedy zdenerwowałem. Próbowałem to ukryć, ale w końcu powiedziałem coś w stylu: Jak jest taki zajebisty to może z nim kręć. Zaśmiała się więc dodałem: On ci się podoba? Podrywa cię? Zrobiła zażenowaną minę, lekko się posprzeczaliśmy, potem napisałem jej smsa, że sorry, coś mi odbiło. Jeszcze tego samego dnia pisała z nim na fejsie. Wiem, bo przejrzałem;) Na szczęście w innych relacjach z kobietami, udawało mi się opanować zazdrość i efekty były dla mnie szokujące. Nawet faceci, na których leciały, olani przeze mnie, stawali się mniej wartościowi i laski przestawiały się nimi interesować. Podsumowując nie sądzę, że istnieje coś takiego jak zdrowa zazdrość. Zakochanie czy miłość trzeba okazać w inny sposób niż przez zazdrość.

Będzie miło, jak skomentujecie i powiedzie czy zgadza się to z waszymi doświadczeniami czy nie. Myślę, że dzięki takim historiom, można łatwiej zrozumieć pewne mechanizmy postępowania kobiet, chociaż czasami się łudzę, że są takie przy których można się „potknąć” kilka razy, a one nie pobiegną od razu szukać wrażeń gdzie indziej