Piątkowy wieczór... Godzina 00:10. Pozornie noc, jednak w o tej porze, w domach, dzieje się więcej, niż na co dzień. Ludzie siedzą nawzajem, porozumiewają się, dochodzą do wniosków. Są też tacy, którzy wyrywają jakieś cipy, i brzydkie i te lepsze (Pojęcie względne moim zdaniem, mimo wszystko). Ale są też tacy, którzy wrócili skądś, grzeją się w swoim domu i siedzą w internecie. Dzisiejszego dnia, kimś takim, jestem ja.

Miejsce przed komputerem, wygląda w większości przypadków podobnie. Fotel, biurko, monitor, w który właśnie teraz się patrzę. Biorąc bucha z lufki, zacząłem pisać.

Tekst będzie dotyczył naszych własnych przekonań o własnej osobie. Często ludzie mówią sobie, że są dobrzy, pochlebiają sobie. Takim ludziom, wydaje się, że już nie muszą nad sobą pracować. Pozwolę sobie napisać jeszcze swoje przemyślenia na niektóre tematy.

Dajmy przykład, jakiejś dziewczyny. 20 lat. Świetny głos, wielki potencjał. Zobaczył ją w jakimś klubie, śpiewała w rockowym zespole. Był to łowca talentów, z zawodu psycholog
Podszedł do niej, spytał się, czy myśli w przyszłości, by podjąć pracę jako muzyk. Rozmowa się rozwija. Laska naprawdę była ambitna, ale miała jedną wadę. Myślała o sobie, że już jest bardzo dobrą wokalistką. Narzuciła na swój umysł blokadę, ograniczającą dalsze osiągi. Po 10 minutach, mężczyzna rozmyślał, rozmyślał, i ostatecznie odrzucił tę propozycję.
Za 10 lat spotkał dziewczynę przez przypadek, gdzieś na ulicy. Popytał co teraz robi, okazało się, że pracuje jako sprzedawczyni w sklepie z ubraniami.
Co? Jezus kiedyś miała taki głos...

Psycholog przy pierwszej rozmowie, doszedł do tego samego wniosku, co autor powyżej. Ona jest za dobra! Myślę, że już nic z niej nie będzie.

--------

Podałem tutaj przykład, jednej z milionów osób, na naszej kuli ziemskiej, które mają podobne myśli.
Wiele ludzi zbyt szybko spoczywa na laurach. Wydaje mi się, że każdy kiedyś dojdzie do tego samego wniosku, kiedy zobaczy, że tak naprawdę gówno wie/umie, i że cały czas się oszukiwał. Przejedzie się. Takie myślenie, zamiast rozwijać, uwstecznia.

Podam tutaj przykład jednego człowieka, powiedziałbym, że złudnie przypominającego mnie.

Sobota wieczorem. Nieważne jaka sobota, ważne, że któregoś dnia, wiosną.
Typ został zaproszony na imprezę. Mówi dobra. Pokażę wszystkim kto tu jest królem parkietu i królem wszystkiego. Idzie do pokoju z ubraniami. Patrzy się przed lustrem. Widzi sylwetkę, jeszcze nie całkowicie rozwiniętą, lekko muskularną. Człowiek stoi w gaciach.

Otwiera swoją szafę. Wyciąga swoje wyprasowane spodnie i wyglancowane, eleganckie, brązowe buty. Wyciąga deskę do prasowania, zaczyna prasować swoją koszulę.
Na spodnie zakłada pasek koloru brązowego. Wkłada koszulę do spodni. Patrzy na siebie jak na boga. Zakłada na siebie marynarkę i już po prostu wszystko piszczy. Kiedy patrzy w lustro, porównuję siebie do Henrego z Mafii 2. Nie, on na odwrót. On porównuje Henrego do siebie, ponieważ on jest tak zajebisty, że nie musi się do kogoś porównywać.

Wychodzi więc z domu, dobra mowa ciała, prawie dobre przekonania o własnej osobie. Przeżywa lekką przeprawę, wśród nocnych klimatu i latarń.

Godzina 00:36, piątek wieczór. Kończę teraz pisać ten artykuł, ponieważ jestem śpiący i mam ochotę coś zjeść. Dalsze rozważania napisze niebawem.

Piątek 12.11.2011. - Rain.

-----

W tym momencie mamy niedzielę, komputer wskazuje 15:33. Ostatnio opisałem Wam dwie historyjki, zupełnie dwóch innych ludzi, jednak o podobnych, moim zdaniem przekonaniach.

Pan z drugiej historyjki, jeszcze do niedawna myślał, że już się zmienił i nie musi już nic robić. Tak jak napisali na stronie: "Rok wystarczy do odmiany". No, akurat minął rok i miesiąc. Odmienił się już chłopak.

Otóż, dwa dni temu doszedł do wniosku, jak bardzo się mylił. Odkrył, że poprawa własnej samooceny, to dopiero początek.

------------

Była więc sobota, godzina, coś koło 20:00. Nazwijmy osobę literą P. P wszedł do czyjegoś mieszkania, na domówkę. Nie znał nawet właściciela. Było kilka pomieszczeń.
Przywitał się ze wszystkimi, dopytał gdzie są jego znajomi, chciał się przywitać.
Idzie więc do swoich przyjaciół, zostaje, rozmawia. Po kilku minutach, na myśl przychodzi mu, żeby iść i poznać resztę ekipy. Za chwilę jednak spotyka się ze sprzeciwem ze strony swojego, jakże destruktywnego i szkodliwego, ego. "Jebać to, zostań ze swoimi".

Jak pomyślał, tak zrobił.

Czas jakoś leciał, wybiła już ostatnia godzina jego pobytu, wraz z kilkoma kumplami, którzy mieszkali w sąsiedztwie, udał się do domu.

Pan P nadal twierdził, że z nim jest wszystko ok. Fakt, że na imprezie, gdzie było trochę nieznajomych osób, nie udało mu się poznać nikogo. No, może tylko wiedział, jak mają na imię...

Będzie miał co wspominać za kilka lat.

-------------

O co w tym wszystkim chodzi?

Przemyślałem co nie co, i doszedłem do wniosku, że człowiek, jako istota stadna, posiada 3 płaszczyzny (Na razie odkryłem tylko tyle, podejrzewam, że jest ich więcej), na których się opiera. Są to:

- Własne przekonania o sobie
Jak bardzo odróżniam się od innych ludzi. Co czyni mnie lepszym od innych ludzi (Błąd, takie myślenie jest złudne. Gdzieś poniżej przejdę do tego tematu.)

- Umiejętność nawiązywania kontaktu z innymi ludźmi.

- Umiejętność uwodzenia (Nie wiem jak to ująć).

(Inne cechy, takie jak hobby, pasja itp. Myślę, że jest to sprawa czysto indywidualna, i nie odnosi ona się w żaden sposób do powyższych cech.)
Wydaję mi się, że podejście i spróbowanie nawiązać znajomości z innymi ludźmi, może być równie stresujące, jak zagadanie do obcej laski. Ale dlaczego tak jest?
Dlaczego poznawanie nowych ludzi, jest problemem?

Nie wiem. Ale wiem, że tą cechę można rozwinąć równie dobrze, jak poprawę naszych relacji damsko-męskich lub naszych przekonań.

Wyobraź sobie, że jesteś na domówce. W pewnym momencie, do Twojej ekipy podbija jakiś człowiek, wydaje się sympatyczny. Nawiązuje luźny kontakt, próbuję wbić się w rozmowę. Co o takim człowieku pomyślisz?

"A ten czego tu chce? Niech idzie, bo mu zaraz przypierdolę". (Wiem, że zdarzają się takie przypadki, ale ja nie o tym).

Hehe. Mało ludzi widziałem, którzy by tak luźno podchodzili do obcych i rozmawiali. Jednak ci, którzy byli tacy "luźni", utknęli mi w pamięci, do dzisiaj się z nimi kontaktuje. Patrz, gość do mnie podszedł, chwilę pogadał o byle czym i zaraz poszedł.

No ale zobacz, następnym razem jak go zauważę, to będę wiedzieć, że z nim rozmawiałem.
Wydaje mi się, że takie zagadywanie, nieźle buduje social.

Wiem jeszcze jedno. Uwodzenie a nawiązywanie kontaktów nie łączą się ze sobą. Co innego nawiązać kontakt z kobietą, która nas interesuje, a co innego ze stadem, który jest w danym miejscu z tego samego powodu, co Ty. Chce się zrelaksować, przeżyć przygodę.

------------

Ile znasz ludzi, którzy są powszechnie znani, ale ich relacje damsko-męskie, są na niskim poziomie? Nie wiem ile znasz, ale ja znam ciut... Myślę, że to tłumaczy moją teorię.

Przejdę teraz do stwierdzenia "Jestem lepszy od innych ludzi".
Eh. Nigdy tak nie twierdziłem, ale w otoczeniu zauważam, że dużo ludzi tak myśli. Nie chodzi mi tutaj o to, że np. ktoś jest lepszy w czymś (Np w gotowaniu), tylko ogólnie jako człowiek.

Nie ma czegoś takiego, że ktoś jest lepszy a ktoś gorszy. Ty jesteś tak samo dobry jak jakaś 40 letnia, tłusta świnia, która codziennie napierdala w mmorpg.
Taki gracz, mógłby być kimś zajebistym, jednak nie chce mu się nawet wziąć za siebie. No ale dlaczego jego czyni to gorszym od Ciebie? Bo kurwa, Ty ruchasz laski albo pijesz w sobotę alkohol, a tamten gra w gry? Wiedz, że takie gadanie świadczy o niskiej samoocenie.

Jest to karmienie swojego ego, pochlebianie sobie. Nie jest to pozytywna cecha.

Ostatnio sobie uświadomiłem (To akurat podczas tripa), że każdy człowiek jest zajebiście unikalny. Wystarczy spojrzeć na ludzi, jadąc autobusem. Zbiór różnych świadomości w jednym pomieszczeniu. Ty o sobie twierdzisz, że jesteś unikalny. Ty jesteś tak samo unikalny, jak np. Twój sąsiad, który mieszka obok. Coś go odróżnia od innych ludzi, tak samo jak Ciebie od innych. Jednak np różnicą sąsiada może być np. to, że on codziennie wynosi węgiel z piwnicy, a Ty jeździsz na rowerze. Jedne są bardziej znaczące, drugie mniej.

Na koniec napiszę, że dla mnie fascynujące jest to, że na Ziemi mamy miliardy ludzi, a każda się od siebie różni...

Pozdrawiam

*Naciska "Podgląd" i patrzy na sztuczne biusty, czekając na załadowanie się strony.*