Cześć.

Uprzedzając od razu wszelkie pytania potencjalnie zainteresowanych: nie ma o czym gadać. Jedyny mój postęp w kontaktach z płcią przeciwną to to, że udało mi się wyciągnąć pannę na więcej niż jedną randkę (konkretnie trzy - łuhuhuhu), ale już na drugiej wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Było to pod koniec czerwca. Koniec końców babka niezbyt ładnie mnie potraktowała - w każdym razie sprawa zamknięta.

Z drugiej strony przestać próbować nie przestałem. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy podbiłem aż do trzech (!!!) dziewczyn, dziś był ten trzeci raz (heh, gadamy, dzwoni mój telefon, odbieram, a delikwentka spier*ala aż się kurzy ). Chciałem jednak zwrócić uwagę na pewną sytuację, która przydarzyła się parę dni temu, jednakże jej korzenie sięgają hen daleko w przeszłość - mniej więcej pod koniec zeszłego roku akademickiego. Idę sobie po terenie uczelni, mijam po drodze jakąś dziewczynę. Postanowiłem spróbować EC, na co ta odpowiedziała uśmiechem. Ponieważ jakoś głupio było mi się odwracać na pięcie, nie rozwijałem znajomości.

Natomiast parę dni temu znowu ją przyhaczyłem. Zobaczyła mnie w pewnym momencie, uśmiechnęła się, zaczęliśmy gadać no i... no cóż, powiedzmy, że pamięć mam tak jakby mocno wybiórczą. W sensie dziurawą jak szwajcarski. Co się okazało? Że już z nią rozmawiałem. Pod koniec zeszłego roku.

No tak, proszę państwa, przebije to któryś? Czy ktoś na sali próbował rozpocząć znajomość z dziewczyną, z którą już ową znajomość rozpoczął? Tak z ciekawości: jak wy byście z czegoś takiego wybrnęli? Domyślam się, że mi to niespecjalnie wyszło. No chyba że "no ja nie mogę tak rozdawać numeru, a przecież będziemy się mijać" można uznać za "bierz mnie, jestem twoja".

Czyżbym naprawdę prosił o telefon bez szans powodzenia i tak totalnym zje*aniu raportu? No co tak na mnie patrzycie?