- Co ci jest? Nie wyglądasz na zachwyconą.
- A tak jakoś...

Ja i K. przed imprezą. K. wlecze się smętnie noga za nogą, dziwna jakaś. I picie w plenerze jakoś smutniejsze, niż zwykle.

- No co jest? Nie cieszysz się? Dawno nigdzie nie byłyśmy, ten twój cię puścił...
- No właśnie...
- Co właśnie?
- No bo jemu już w ogóle nie zależy! Jak mu powiedziałam, że jadę na dyskotekę, to powiedział tylko, żebym jechała i dobrze się bawiła!
- To chyba dobrze...
- Dobrze?! Kiedyś to awanturę by zrobił, nie pozwolił mi, a teraz...Mówię ci, już mu nie zależy.

Wszelkie argumenty, tak logiczne w moim horyzoncie poznawczym, na niej nie wywierają żadnego wrażenia. Mówię, że to może wcale nie tak, że przecież zaufanie, że... Kiwa tępo głową, ale i tak wie swoje. No. I żeby się uśmiechnęła mówię jej też, że w końcu jedziemy potańczyć, będzie fajnie...

Gówno tam, nie fajnie.

***

1 w nocy. Przystanek autobusu nocnego, mającego przywieźć nas z Łodzi do naszej metropolii, w której jeżdżą dwa tramwaje, nie jak w Tomaszka Kurwim Dołku. Zła jestem. Jestem zła, jak wszyscy diabli, ale oddycham głęboko, liczę do dziesięciu, uspokajam się. Przegryzienie K. tętnicy na przystanku pełnym ludzi nie jest, mówiąc delikatnie, szczególnie trafionym pomysłem.

- Chyba nie najlepiej się bawiłaś, co?

(Jest to z mojej strony maksymalny eufemizm, w którego polu znaczeniowym znajduje się gorzki wyrzut, że swoimi fochami, komentarzami, minami i niechęcią do wszystkich i wszystkiego popsuła mi cały wieczór)

Wzrusza ramionami.
Wzrusza ramionami, a ja dochodzę do wniosku, że jednak nie, nie przegryzę jej tętnicy. Ostatecznie nie zawsze trzeba mieć nastrój na zabawę. Widocznie ona akurat nie miała. Zdarza się. Teraz marzę tylko, by znaleźć się we własnym wyrku.
Ponuro - przymuloną pseudo kontemplację przerywa mi dzwonek telefonu. Nie mojego. K. odbiera. Stoi wciąż obok mnie, nie odchodzi, więc siłą rzeczy słyszę. Słyszę i obserwuję, a wyraz twarzy K. staje się coraz bardziej morderczy, głos z każdą chwilą nabrzmiewa niewymowną pretensją...

- No, wracamy już, czekamy na autobus.
- (...)
- A tak sobie było.
- (...)
- Nie!
- (...)
- No mówię Ci, że nikt mnie nie podrywał! Z nikim nie tańczyłam, sama tańczyłam! Ochroniarz tylko powiedział, żebym się uśmiechnęła.
- (...)
- Nic, a co mu miałam odpowiedzieć?
- (...)
- No normalny!
- (...)
- Nie! Nie podobał mi się!
- (...)
- Wiesz, jest mi bardzo przykro, że mi nie ufasz! Ale to twoja sprawa. Ja nic złego nie zrobiłam! Daj mi spokój!

Sprzeczka wygląda poważnie, układam sobie już w głowie słowa pocieszenia, gdy jednak K. rozłącza się, morderczy wyraz znika z jej twarzy natychmiast, zastąpiony rozanielonym, ekstatycznym nieledwie uśmiechem. Chyba już niczego nie rozumiem. Stoję z tępą miną i czekam na jakieś wyjaśnienie. K. wciąż ta sama, a jednak nie ta sama. Odmieniona. Jakby jaśniejsza, lżejsza...

- Trochę mu jednak zależy - mówi.

***

Kiedyś potępiałam. Bez bicia przyznaję. Potępiałam i w swoim zadufaniu sądziłam, że jestem lepsza, że myślę słusznie, logicznie, że mam rację. Oburzałam się i chciałam zmieniać sytuację na siłę. Na podorędziu miałam mnóstwo dobrych rad i śmiałe plany,jak wyrwać K. z toksycznego związku. Jednego, drugiego...
Dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że nie jestem żadną wyrocznią w tej kwestii, nie mam prawa oceniać życia innych ludzi, zwłaszcza, że moje własne...Ech...
Traktowanie zazdrości, jako koniecznego elementu w związku jest dla mnie patologią, ale czym w takim razie jest zupełny brak zazdrości?
Nie wyobrażam sobie, żebym mogła komukolwiek czegokolwiek zabronić, albo żeby ktokolwiek czegokolwiek mógł zabronić mi. Nie rozumiem kontrolowania, sprawdzania, podejrzeń, awantur, pozwalania i zabraniania. Udusiłabym się w takim związku. Nie puszczam się po kątach, a jak ktoś nie wierzy, to niech spada na drzewo. Osobiście też nie odczuwam wewnętrznej potrzeby kontrolowania kogokolwiek, przez co przeżyłam już sporo scen spod znaku "wcale ci nie zależy".
Ja nie rozumiem podejścia K., ona nie rozumie mojego. Jeśli chodzi o kwestię zazdrości, jesteśmy na dwóch przeciwnych biegunach. Tylko że ja już nie myślę o tych biegunach w kategoriach lepszy - gorszy...