Przez ostatnie bodaj dwa tygodnie  bardzo wiele czasu spędziłem na tym forum, przeczytałem masę artykułów, masę postów, po raz kolejny doszedłem do wniosku, że to ja wszystko spierdoliłem, ale jakby nie o tym dziś chciałem...

Chciałem o tym, że te wszystkie rady, poniekąd słuszne, odnośnie tego, że powinniśmy milczeć po rozstaniu, udawać niedostępnego lub nim się faktycznie stać nie rozwiązują doraźnego problemu. To jest jak z ustrojem demokratycznym - nie jest doskonały, ale do tej pory nikt nic lepszego nie wymyślił. Te wszystkie nasze rozważania, przynajmniej dla nowego użytkownia zawsze dotyczą refleksji nad rozlanym już mlekiem. Jest juz pozamiatane, sfrajerzyłem się, zakochałem, oddałem kontrolę, jestem sam i tęsknie. Tak, mówię też o sobie.
Rzecz w tym, że my wszyscy tęsknimy teraz, w tej chwili, tej sekundzie, w tej godzinie, w tym dniu, w tym tygodniu, i w takim stanie podejmowanie jakichkolwiek działań wydaje się być niemożliwe (DLA PRZECIĘTNEGO FRAJERA) - działań takich jak podryw, poznawanie i posuwanie innych. Powiem tak - musiałbym wejśc do mieszkania i ładna szczupła laska musiałaby tam leżeć w bieliźnie-wtedy bym na pewno skorzystał. Ale żeby starać się i dochodzić teraz do tego w mozole - nie mam na to obecnie powera. I antycypując nieco - nie będe owego miał przez najmniej miesiąc. Chociaż na myśl o wygolonej usmiecha mi się buzia, ale myśl o drodze, jaką pewnie trzeba byłoby przebyć zanim kobitkę zabrałbym do krainy rozkoszy - zniechęca. Nie chce mi się czekać, nawet 2 tygodnie to za dużo roboty, chciałbym tu i teraz

Zasada niedostępności i tego, że byłej się przypomina że istniejemy i że coś do nas czuje sprawdza się może i nawet w 99%, ale wtedy już jesteś wypruty z uczuć, wypłowiały, w środku zostały tylko trociny, jest już za późno... I mimo faktu, iż taki dzień nadejdzie nie poprawia mi to humoru, nie poprawia nastroju, bo będzie się to równało z tym, że z moją byłą i tak już nie będę razem. A i tak to nie jest pewne... Jak czytam niektórych z was, że czekaliście pół roku w ciszy i dopiero wtedy ona się odezwała... szacunek za silną wolę albo szacunek dla "czasu", że tak zajebiście sam działa.

W ogóle to nie bardzo sobie wyobrażam sytuację, w której mogłbym z moją pseudo-byłą znowu być, no bo jak to... zapomnielibyśmy o tym, że się tyle czasu nie odzywała, ze miała mnie w dupie, że unikała? Na poczatku mozna zapomnieć ale to potem wraca. Fakt, moja sytuacja jest inna niż większości z was, moja dotyczy krótkiego acz namiętnego niby-związku na boku, gdzie ja byłem z doskoku.

Reasumując: najlepiej trafić na tą stronę przed.. kiedy trafiasz już po popełnieniu n liczby błędów budzisz się z ręką w nocniku i się miotasz.
Jest szansa na nowy lepszy start, na nowe lepsze życie, na nowe ja, ale nie zmienia to faktu że i tak będziesz w chuj cierpiał, w zależności od tego jak bardzo byłeś zakochany, jaki masz charakter, ile trwał związek
Ja zawsze staram się sobie powtarzać kilka mądrości, które przynoszą na mikrosekundę ukojenie, a które poznałem właśnie dzięki tej stronie.
Jedna z najmądrzejszych myśli opierała się na stwierdzeniu, że prawdziwy męzczyzna działa w ten sposób, że kiedy czuje, że nie powinien odpuszczać, to to właśnie jest dokładnie ten moment, kiedy trzeba odpuścić. 
Druga sprowadzała się do stwierdzenia, że jeśli Cię kusi by zadzwonić, napisać, cokolwiek, odłóż telefon i powiedz sobie: robię to dla naszego dobra i nie zadzwonię.

To pomaga, chwilami W pozostałych chwilach pozostaje trawienie tego emocjonalnego łajna, czyli cierpienie i ból. Przejdzie, oczywiście że przejdzie, ale na chwilę obecną nie jest to absolutnie żadnym pocieszeniem