Dziś rano zaraz po obudzeniu sięgnąłem ręką po zegarek. Była 7.55. Przeciągnąłem się i dalej leżałem, całkowicie odmóżdżony, patrząc jak mijają kolejne sekundy. 5 minut później zerwałem się z łóżka i zacząłem zapierdzielać po pokoju jak szczur po kanałach po lewatywie z tabasco. Uświadomiłem sobie coś: zmarnowałem 5 minut mojego życia na bezsensowne gapienie się na zegarek.

Dobra, ale na poważnie. Te 5 minut bezczynności, całkowicie nieusprawiedliwionej (bo już i tak byłem na miękko wyspany) uświadomiły mi, ile ostatnich tygodni zmarnowałem. Pamiętam, jaki byłem nakręcony w styczniu, po swoim pierwszym domyku z numerem, po studniówce, na której byłem osoba towarzyszącą. Spodziewałem się, że w kwietniu będę już kilometry dalej w swoim rozwoju. Chciałem dobrze, wyszło jak zwykle. Coś tam oczywiście robiłem, poznałem trochę nowych osób, na uczelni ludzie zaczynają się ze mną liczyć. Jeszcze nie tak, jak bym chciał, ale idę w dobrą stronę. Dlaczego tylko tak powoli?

Wiem, że choćbyście nie wiem jak mądre rady mi dawali, odpowiedź muszę znaleźć sam w sobie. Najbardziej brakuje mi chyba optymizmu, radości z życia. Postawiłem sobie zbyt wysoko poprzeczkę, i to, że nie osiągnąłem zamierzonych celów spowodowało zniechęcenie. Kiedyś rozmowa z nieznajomą, nawet jeśli nie kończyła się niczym więcej, poprawiała humor. Teraz wręcz przeciwnie, od razu zaczynam się zamęczać, że to mogłem zrobić lepiej, tamto było do bani. Cholera, czuję się jak stary pokój, z którego trzeba powyrzucać niepotrzebne graty (np. zajmowanie się pierdołami zamiast potrzebnymi, wartościowymi rzeczami) i zrobić więcej przestrzeni. Najbardziej teraz potrzebuję porządnego kopa na otrzeźwienie, więc proszę bardzo, w komentarzach możecie kopać ile wlezie, nawet z rozbiegu

Dobra, wystarczy już tego użalania się. Plany na ten tydzień: nauka (trochę zaległości się porobiło…), lekcje gry na gitarze (u koleżanki;), dalsze działania z tymczasowym targetem (z twarzy HB5, ale figura co najmniej 8; było lekkie kino, dużo śmiechu, zobaczymy, jak sytuacja się rozwinie) no i wypadałoby poznać chociaż ze 3 nowe Hb. Po co to piszę? Aby się zmotywować. Jeśli się nie uda, oficjalnie możecie nazywać mnie frajerem;).

To by było na tyle moich przemyśleń. Jeszcze tu wrócę;)