Ten wpis nazwe fragmentem swojej spowiedzi. Nie piszcie postow w stylu "to idz do psychologa"



Zaczalem ostatnio analizowac leki jakie sa we mnie kiedy chce podejsc
do kobiet i stwierdzam, ze kiedys ktos, albo ja sam, grubo do glowy mi
nawpierdalal syfu skoro nie moge tego wszystkiego przeskoczyc:

- boje sie reakcji otoczenia na porazke

- boje sie ze nie bede wiedzial o czym z nia nawijac

- boje sie ze spale sie na wejsciu zaczne sie pocic strzele buraka i odpuszcze

- boje sie ze jej odpowiedz na moja gadke bedzie yyyyyy ok. to narazie

- boje sie ze nie bede kreatywny i nie znajde odpowiedzi na jej riposte

- boje sie jej reakcji na moja reakcje po odrzuceniu

- boje sie ze zamiast robic to co powinienem zaczne robic z siebie smiesznego kolesia

- boje sie ze ona zuwazy to ze nie mam pewnosci siebie

- boje sie ze

- boje sie ze ..........................................

PRZECIEZ TO JEST KURWA JAKIS DRAMAT!!!!!!! JA PIERDOLE TYLE GOWNA
WE MNIE SIEDZI A RECEPTA NA TO JEST TAK PROSTA!!!!! WYSTARCZY
POWIEDZIEC SOBIE:
JEBAC TO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
I chce sie tego wreszcie nauczyc. Powoli mam tez wrazenie ze wszystko
co robie skupia sie wokol tego zeby te leki pokonac. doslownie caly
dzien mysle o tym ze chce sie tego pozbyc, a im bardziej chce tym
wieksze mam wrazenie ze stoje w miejscu. Przeciez to jest popierdolone.