Czekam na spóźniony autobus. Mam przemoczone wojskowe buty, brudne wytarte bojówki, jest mi zimno, a smark dyskretnie ucieka z nosa kierując się w stronę ust. Stara zimowa czapka dopełnia wrażenia, że wyglądam dziś jak czopek. Jest! Wsiadam. To tylko kilka przystanków. Wokół pełno starych ludzi i Ona, blada czarnowłosa o podejrzanie dziecięcych rysach twarzy i sylwetce dojrzałej kobiety. Co chwilę na mnie zerka. Może faktycznie nie wyglądam dziś najlepiej, może wzięła mnie za psychopatę, a może, po prostu mimo błota i smarków na twarzy wpadłem jej w oko? Krótkie wymiany spojrzeń. Przystanek. Wysiadam, a ona zaraz za mną. Cholera, podążamy w jedną stronę. Ignoruje ją nadal, lecz delikatnie zwalniając powoduje, że idziemy już niemal obok siebie, kiedy jej najwyraźniej również przestaje się spieszyć. Zwalniam ponownie obok zaparkowanych na chodniku samochodów. Cholera, naprawdę dziś jej się nie spieszy. W końcu, jednak zaczyna iść, a ja za nią. Mam z głowy "natręta". Ha! Mocne słowa jak na dzieciaka, który jeszcze kilka miesięcy temu rzuciłby się na wszystko, co, by w rękę wpadło. Rzecz jasna dziwnym trafem nie wpadało, ale to inna historia. Idę dalej i wydawać, by się mogło, że złoty order Cioty Tygodnia mam już w kieszeni, kiedy to Ona odbija w bok znów co chwilę ukradkiem na mnie spoglądając. Schodzi do sąsiedniego bloku. Jeszcze jeden skręt głowy i pełne spojrzenie przy drzwiach klatki schodowej. Nara frajerze.

Co, by się stało, gdybym podszedł? Może bym ją wystraszył, może, by mnie olała, może skończyłbym tą podróż z uśmiechem na twarzy dzięki miłej rozmowie, a może skończył u niej w łóżku? Pomyśleć, że jeszcze poprzedniej nocy miałem cholerną ochotę poznać jakąś obcą kobietę...

Dewiza na przyszłość: Semper paratus