Mieliście do czynienia z wampirami emocjonalnymi? Skoro tak, to poradźcie, jeżeli nie, to przeczytajcie ku przestrodze.

Zacznę od siebie. Mieszkam w akademiku, studiuję dość hardkorowy kierunek. Około 3 miesięcy temu poznałem dziewczynę. Taką zwykłą, wydawałoby się bez rewelacji, z mojego akademika, na dodatek mieszkającą pode mną. Na początku było ok - wszystko szło w dobrym kierunku itd., choć obyło się bez seksu. I pewnego pięknego dnia, nie dalej jak dwa tygodnie temu powiedziała mi - "nie wiem czy chcę związku - musimy od siebie odpocząć". No to ok, akurat okazja się nadarzyła, ona wyjechała na weekend do domu i w międzyczasie stwierdziła że tęskni i że będzie spoko. Po jej powrocie nakłaniałem ją na rozmowę tak, abyśmy wyjaśnili sobie to, co było nie tak. Z doświadczenia z trzema poprzednimi kobietami wiedziałem, że szczera rozmowa jest najlepszym sposobem rozwiązywania konfliktów. Niestety, chyba nie dla niej, bo potem w ogóle nie rozmawialiśmy o tej sytuacji. Minął tydzień, jakoś się rzadko widywaliśmy, potem przyszedł następny. W tą środę uderzyłem z kumplami do pubu, a ona stwierdziła, wydawało mi się że bez złośliwości, że skoro ja idę z nimi, to ona pójdzie gdzieś z koleżanką. Pomyślałem, że jeżeli chciała spędzić trochę czasu ze mną, to mogę poświęcić jej następny dzień. No i posiedziałem u niej ze 2 godzinki, po czym ona stwierdziła, że wydaje jej się, że poprzednio problemem było to, że za dużo czasu spędzamy razem. Ok, zwinąłem się, w piątek przyszedłem do niej spytać się czy dalej jest na mnie zła. Odpowiedziała że tak, oskarżając mnie o to, że nic do mnie nie dociera. Mimo tego całowaliśmy się. Dzisiaj rozmawialiśmy na gg i to samo - na początku dobry humor, potem gorszy, a na końcu foch w stylu "dobra, muszę się uczyć, na razie". I tak się przedstawia sytuacja.

Teraz o emocjach. Popełniłem wielki błąd - ciężko się w to wpakowałem emocjonalnie i ona o tym doskonale wie, dlatego moje samopoczucie na przestrzeni ostatnich dwóch miechów to istna parabola. Jej humory powodują u mnie depresję (nie śmiejcie się, jestem lekkim introwertykiem i mam niezłe ciągoty do takich stanów i to nierzadko), a po takich sytuacjach jak ta, kiedy wystawia mnie na ciężką próbę, jestem kompletnie wyprany ze wszystkiego. Wiem, że to ja zawaliłem, ufając jak głupi w swoją pewność siebie podejmując deklaracje i ewidentnie dążąc do poważnego związku. Ale, do cholery, mieszkamy w jednym miejscu i spotykanie się co kilka dni w takich warunkach jest dość śmieszne i raczej nie do zrealizowania tym bardziej, że mamy wspólnych znajomych. W dodatku nie musimy z naszych spotkań robić randki, co nam szkodzi posiedzieć trochę i pogadać o dupie Maryny.

Jednak to jest mało ważne w obecnej, krytycznej sytuacji. O ile poprzednio byłem pewien, że szybko wróci, o tyle teraz czuję, że koniec związku wisi w powietrzu. Wystarczy że dojdzie do wniosku, że dała mi jedną szansę z której w jej mniemaniu nie skorzystałem i że dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi. I teraz - czy trwać dalej w takim zawieszeniu? Za trochę ponad miesiąc sesja, ja leżę i kwiczę, mam 5 egzaminów i nie chodzę na ćwiczenia. Nie potrafię się skupić na tym, co mam zrobić, bo cały czas rozkminiam. Na szczęście umiem dobrze udawać (jak na prawdziwego depresanta przystało ) i przed nią jestem uśmiechnięty i wyluzowany. Ale tak naprawdę jestem totalnie rozbity i wyprany z uczuć. Jedyne co potrafię teraz robić to palić szluga za szlugiem, żreć i gapić się w monitor. Wiem, że w pierwszej kolejności powinienem wyeliminować u siebie ten cholerny lęk przed odrzuceniem. Nie mogę. Dzisiaj postanowiłem, że na jakiś czas ona dla mnie nie istnieje, przynajmniej fizycznie. Zablokowałem sobie gg itd.

I teraz pytanie do was, drodzy forumowicze. Siedziałem dzisiaj sobie w parku i wykminiłem trzy rzeczy, które mogę teraz zrobić.

1. Olać ją na około tydzień albo lepiej, starać się zająć nauką i swoimi sprawami i czekać na jej ruch - od razu mówię że to będzie dla mnie droga przez mękę.
2. Odczekać 2-3 dni i starać się obrócić sytuację w żart - propozycja dość mocno ryzykowna zważywszy na to, że jej fochy to nie są żarty
3. Rzucić ją w cholerę - prawdopodobnie najlepsza opcja, ale niestety zdaję sobie sprawę co będzie się potem działo (nici z nauki, ciężkie stany psychiczne przez następne 2-3 miechy, zamknięcie się w sobie i poobijana twarz następnego kolesia który się będzie przy niej kręcił)

Od razu mówię, że w chwili obecnej nie stać mnie na wybranie opcji nr. 3

Liczę także na Wasze pomysły alternatywnych rozwiązań oraz porady, jak wybrnąć z tej emocjonalnej pułapki. Byle szybko, bo trzeba kuć żelazo póki gorące.

Aha, to mój pierwszy post, choć forum przeglądam od dosyć dawna, powiem Wam tyle, że Wasze rozkminy są naprawdę świetne i w większości przypadków naprawdę działają . Pzdr