„- Coś długo się z kumplem
zbieraliście, żeby do nas podejść.

- Cóż, na bezrybiu, i rak ryba”

Mierność. Słowo, które mi się
coraz częściej ciśnie na usta, odwiedzając poznańskie kluby.
Nie, to nie excuserstwo, to świadomość swojej wartości i
posiadania wymagań względem kobiety. Ilekroć idę do klubu, to
nawet jeżeli stosunek kobiet do mężczyzn wynosi 3:1, to i tak nie
ma w czym wybierać.

Widzę je. Czuję ich wzrok na sobie,
chcą bym podszedł. Niektóre przechadzają się obok mnie, inne
podchodzą i zostawiają metr ode mnie szklanki piwa, w których
zostały jeszcze 3-4 spore łyki. Jeszcze inne zerkają na sekundę,
by od razu odwrócić głowę nadal stojąc przodem lub lekko pod
kątem. Chcą. Niemal wołają.

Nie chcę. Nie mam ochoty. Czuję
rozczarowanie. Nie tak to miało wyglądać. Nie mam nawet motywacji,
by uruchomić zleżałe już pokłady intelektu i postarać się.
Jedno wielkie nie.

Przestań się o mnie ocierać, nie
mam na Ciebie ochoty. Mam w pompie to, czy się przeliżemy, czy
zaciągnę Cię do łóżka i będziemy uprawiać sex. Swoim
pierdoleniem od rzeczy o nienawiści do tej całej marketingowej
papki, którą sama uprawiasz, odebrałaś mi ochotę na jakiekolwiek
zabiegi o Twoją Cieśninę. Przestań chrzanić o tym, owym, bo jak
Ciebie słucham to na usta ciśnie mi się pytanie: „Co Ty, z Rejem
do klasy chodziłaś?”.

Cola z lodem. Bez alkoholu, ostatnimi
czasy piję go mało. I dobrze mi z tym, cholernie dobrze.
Przełamywanie barier po alko nie jest tak budujące. Nie ma tylu
emocji. Zwycięstwo smakuje lepiej.

„- Nie dam Ci swojego numeru, bo
później tego bardzo żałuję.

- Luz, tym razem nie pożałujesz,
bo po prostu nie mam zamiaru nawet dzwonić”

Coraz bardziej jestem przekonany, że
kluby nie są dla mnie. Chłam, jaki się tam przetacza,
niekoniecznie pod względem estetycznym, ale w 90% pod względem
mentalnym, skutecznie demotywuje. Co z tego, że świetnie tańczy,
co sugeruje całkiem dobre pukanie. Co z tego, że ma duże cycki,
skoro nie potrafi poskładać zdań do kupy. Co z tego, że ma ładną
buzię i niezłe ciało, skoro sztywno stoi/siedzi i gapi się na
mnie na sroka w knot. Jakbym do niej mówił w niezrozumiałym
języku.

Kręci mnie intelekt. K*rwa nie mogę
bez tego żyć. Nie mogę patrzeć na laskę i się nią zachwycać,
nie mając pewności, że nie ma trocin w głowie. Kręci mnie panna
z klasą. Kręcą mnie ładna pupa i nogi.

Wiem czego chcę. Wiem, że nie mogę
sobie przede wszystkim pozwolić na durną dzidę. Mam zbyt wiele do
stracenia. Zbyt wiele wartości, które wyznawałem, wyznaję i
wyznawać będę stoją na straży moich wyborów. Majątek
majątkiem, ale życie jest zbyt piękne by marnować je z kimś, kto
nie jest tego wart.

Nie warto, nie ma sensu robić tego na
siłę. To, że jej nie przelecę, nie oznacza końca świata. Wcale
nie oznacza, że jestem łamagą. To, że mnie wystawi, albo powie,
że nie wie czy ma dla mnie czas, świadczy jedynie o tym, że to ona
traci szansę.