Pewnego dnia przełamując się, wraz z towarzyszem broni, w podchodzeniu do dziewczyn na mieście przyszła mi do głowy pewna kwestia. Gdzie się kończy zasada "miej wyjebane"? Wydaje mi się, że potrzebuję w mojej rozkminie obiektywnej opinii.

Sytuacja wygląda następująco...
Po dość znacznym regresie, spowodowanym porażkami na wielu płaszczyznach, w szkole jak i w rodzinie, postanowiłem zebrać się w garść i popracować nad własnym rozwojem, by wrócić do dawnego, wtedy całkiem obiecującego stanu pewności siebie.

Niefortunnie mieszkam na wsi, dlatego ciężej nieco jest mi się przygotować i zebrać, by wsiąść w autobus i w oddalonym o kilkanaście kilometrów mieście ćwiczyć podchodzenie do dziewczyn.
Co gorsza... Jest to miasto dość niewielkie, gdzie często się spotyka znajomą twarz, a do tego z niewielką ilością miejsc nadających się do treningu.
W ten sposób obok piętrzących się excusów, pojawiają się myśli, że zobaczą mnie jacyś znajomi gdy zaczepiam obce dziewczyny na ulicy, albo że już wcześniej otworzone osoby zaczną mnie obserwować.

Dlaczego tak mnie to rusza? Mam dość tego jak bardzo ograniczeni są ludzie i jak potrafią zgnoić za indywidualność oraz własny styl. Moim zdaniem wyglądam normalnie, mimo dodatków które lubię nosić, a i tak dużo jest osób, które lubią się do tego dopierdolić. Dlatego chciałbym oszczędzić sobie dodatkowych negatywnych opinii.
Zauważyłem że im bardziej pracowałem nad pewnością siebie, mową ciała i pozytywnym myśleniem... tym bardziej dostawałem od społeczeństwa w mordę.

Dodatkową barierę w mojej głowie tworzy wiek. Coraz częściej wydaje mi się, że w wieku lat 17, bardziej nienormalnym jest tak zaczepiać ludzi na ulicy czy po parkach. Czasem z tego względu myślę, żeby poczekać, bo mam teoretycznie dużo czasu, a potem pewnie będzie łatwiej (dlatego człowiek chciałby już starszym być, szczególnie iż ciężko mi sobie wyobrazić seks w tym wieku - iluzja?).

W jakiś sposób jednak muszę zwalczać ten syf, który mi został w głowie po okresie zrąbanego gimnazjum... Innymi słowy wydaje mi się, że co druga osoba na ulicy jest do mnie wrogo nastawiona. W ogóle kontakt wzrokowy, w szczególności ze starszymi gośćmi powoduje u mnie stres i podwyższone tętno, a mijając ludzi na chodniku odmierzam każdy centymetr, aby tylko barkiem nie zawadzić.

Jakie jest wasze zdanie? Czy to są tylko moje iluzje, z którymi nie mogę sobie poradzić i powinienem ze słowami "Mam wyjebane" brnąć przed siebie, nie zważając na te salwy błota, jakimi próbują mnie zatrzymać ludzie?

PS: Nie zdziwią mnie odpowiedzi typu: "ale o szo chosi?". Ciężko mi czasem ogarnąć swoje myśli, a nawet mając przed oczami to co napisałem, nie mam pewności czy jest to zrozumiałe dla innych

PS2: Nie ukrywam, że przydałby mi się też motywacyjny kopniak -.-'