Dawno nic nie pisałem, ale to nie znaczy, że nic nie robiłem ;] Rozwijałem swoje umiejętności i chociaż przede mną długa droga, to już powoli dochodzę do tego, że rozmowa z przypadkowo spotkaną kobietą staje się przyjemnością, a nie stresem ( tak jak to było na początku ).

A na dodanie nowego wpisu skłoniła mnie ostatnia rozmowa.
Zobaczyłem w autobusie ładną dziewczynę, stwierdziłem, że fajnie byłoby zagadać.
No i gdy wysiadła podszedłem do niej i zagadałem, typu "gdzie tak pędzisz, poczekaj na mnie". Poczekała, chociaż mnie nie znała. Miała 18 lat, a spodziewałem się, że więcej. Była mojego wzrostu. O czym rozmawiałem, nieważne...
Nie za bardzo skupiałem się na rozmowie, tylko bardziej na mowie ciała, jej ruchach, zachowaniu.

I wtedy zauważyłem, że gdy podszedłem do niej, z deka się zburaczyła, nie wiedziała co powiedzieć, zaczęła się jąkać?
Dokładnie jak u faceta, który pierwszy raz ma zagadać do dziewczyny. I to jej zdenerwowanie, niepewność bardziej mnie ośmieliły i wtedy poczułem, że to tak naprawdę ode mnie zależy o czym pogadamy, czy ta rozmowa będzie płynna itp. I dzięki jej niepewności ja zyskałem pewność siebie i rozmowa dobrze się układała, a ona po jakimś czasie widząc, że gadam konkretnie też się wkręciła i zaczęła swobodnie gadać.

Nie wiem co mnie w tym tak cieszy, ale mam jakoś takie pozytywne emocje po tej rozmowie, to że jednak o wiele łatwiej jest pogadać z kobietą niż się wydaje.
Trzeba tylko zrównać jej wartość do swojej wartości (inny artykuł, stali bywalcy wiedzą o czym mówię:)

Może onieśmieliło ją właśnie to, że tak bezczelnie do niej podszedłem, jakbym ją znał? W każdym bądź razie, wszystko zrobiłem dobrze.
Oprócz zakończenia;]
Ale to zachowam dla siebie...