Witam. To mój pierwszy post, chociaż stronę śledzę pobieżnie od jakiegoś czasu. Przepraszam, że wyszedł mi taki długi wpis, ale starałem się dokładnie opisać mój problem
Prosiłbym Was Panowie o radę i wytknięcie błędów. Tak jak wielu tutaj piszących mój problem polega na tym, że „dziewczyna się nie odzywa”.
Pokrótce postaram się skondensować całą historię w przejrzysty sposób. Pod koniec września tego roku przechodząc przez miasto natknąłem się na moją koleżankę (lat 25, starsza ode mnie o 3 lata), z którą uczęszczałem na język angielski (byliśmy w jednej grupie) i, z którą się nie widziałem 4 miesiące. Przytulając ją na powitanie, stwierdziła, żebym nie przesadzał, bo jeżeli mam dziewczynę ktoś może donieść. Ja odpowiedziałem, że w takiej sytuacji też może ktoś, donieść jej chłopakowi. Na to mi odpowiedziała, że takowego nie posiada. Zaproponowała również spotkanie. Pożegnaliśmy się i każdy ruszył w swoim kierunku. Po jakiejś godzinie dostałem smsa „Miło było Ciebie spotkać. Poza tym dobrze wyglądasz”.
Nasze pierwsze spotkanie odbyło się jakieś dwa tygodnie później (tutaj chciałbym zaznaczyć, że wyszło to tak późno, gdyż jej praca zabiera jej dużo czasu i często siedzi do późnych godzin w pracy; ten fakt okaże się ważny za jakiś czas). Wybraliśmy się na spacer, rozmawialiśmy, trochę byłem uszczypliwy (ale czynie to zawsze i w rozsądnych ilościach) poruszaliśmy trochę prywatne sprawy itd. Spotkanie ogólnie zaliczone na plus.
Drugie spotkanie wynikło całkiem przypadkowo, gdy wybraliśmy się na imprezę większą grupą, lecz po krótkim czasie zostaliśmy we dwójkę. Muszę przyznać, że moje odczucie było o wiele gorsze niż po pierwszym razie.
Po tygodniu wybraliśmy się grupowo na kolejną imprezę. Byłem trochę do niej zdystansowany, ale normalnie rozmawialiśmy. Miałem też okazję wzbudzić w niej zazdrość, co też wykorzystałem – obcy, kompletnie pijany mężczyzna przyjaźnie zaczepiał jedną z naszych wspólnych koleżanek, na co zareagowałem mówiąc, że jest to moja żona i proszę, aby odpuścił sobie wszelkie działania w jej kierunku. Według mnie ten manewr odniósł pewien rezultat, gdyż widziałem jej wzrok, który był lekko zdziwiony, zaskoczony. Zaznaczam, że jest to moje subiektywne odczucie. Gdy po paru godzinach rozchodziliśmy się do domów, poszedłem ją odprowadzić (niedaleko jej miejsca zamieszkania jeździ mój autobus nocny). Usiadła mi na kolanach a po chwili zaczęła mnie całować. Niestety nadjechał autobus i musieliśmy się rozstać. Następnego dnia dostałem smsa, czy jestem zły na to co się stało. Nie pamiętam, w jaki sposób odpisałem wprost czy w jakiś zawoalowany sposób, że oczywiście nie.
Przy tak dobrych symptomach postanowiłem, że muszę wykorzystać tą sytuację. Po jakimś czasie zaproponowałem spotkanie. Powiedziała, że jak najbardziej i, że mam wpaść do niej z filmami. Seans okazał się sukcesem, gdyż poza całowaniem przeszedłem zwinnym ruchem do drugiej bazy. Jednak parę kolejnych prób, aby przejść dalej spotkał się z oporem. Jednak cały czas po tym była bardzo dobra atmosfera. Nie wiem czy teraz wyolbrzymiam ten moment, ale wychodząc od niej powiedziałem, że musimy częściej się spotykać (nie wiem czy tutaj popełniłem błąd), ona na to, że tak, ale, że później to przemyślimy a teraz mam uciekać bo się spóźnię na autobus.
Do kolejnych spotkań dochodziło z moich inicjatyw, jednak wpasowanie się w jej termin (praca) wymagało wielu pytań. Często też na weekendy wyjeżdżała do rodziców. Jeżeli się nie widywaliśmy, to kontakt utrzymywałem przez smsy, czasem telefony, gg i rozmowy przed zajęciami z angielskiego (teraz jesteśmy w dwóch różnych grupach, które zaczynają w te same dni zajęcia).
Kolejne dwa spotkania miały podobny przebieg jednak bez dojść do drugiej bazy. Pod koniec listopada zabrałem ją na imprezę. Byłem zdziwiony troszkę, że się zgodziła się pójść ze mną, gdyż nie lubi w tygodniu bawić się do późnych godzin. Na imprezie było dobrze. Było to też w okresie, gdy stwierdziłem, że sytuacja jest na tyle dobra, że mogę jej zadać sakramentalne pytanie „czy zostaniesz moją dziewczyną?” Niestety, alkohol okazał się złym doradcą i w trakcie powrotu, gdy trzymaliśmy się za ręce i nie daleko jej domu, spytałem się, czy „zostanie moją dziewczyną” (uważam, że tutaj popełniłem kolejny błąd, gdyż mimo swoich słusznych i prawdziwych intencji nie poczekałem na to jak będziemy zupełnie trzeźwi). Oczywiście była zaskoczona tym pytaniem. Na domiar złego, troszkę zerwał mi się film, więc spośród jej zaskoczonego monologu dużo nie zapamiętałem. Padło między innymi takie zdanie z jej ust, że czuje się dziwnie, bo kiedyś podbijałem do innej naszej wspólnej koleżanki (z która de facto oboje nie mamy kontaktu od przeszło pół roku). Również wiem, że powiedziałem jej, że liczę na szczerą odpowiedź, którą może w spokoju przemyśleć i nie chcę na nią naciskać.
Po dwóch dniach spotkaliśmy się na przysłowiowe „5 minut”, gdyż spieszyła się na pociąg. Nie było wzmianki na temat owej nocnej rozmowy, jednak cały czas mówił, że żałuje, że musi wyjechać na weekend i jak ja sobie poradzę. Wszystko to było okraszone paroma pocałunkami. W obliczu tego zaproponowałem jej spotkanie, gdy wróci. Wstępnie umówiliśmy się na najbliższy wtorek wieczór, gdyż w poniedziałek i wtorek do popołudnia ma konferencję. We wtorek popołudniu napisałem czy się widzimy, odpisała, że nie, gdyż ma jakąś imprezę z uczestnikami konferencji. Wcześniej też się zdarzało, że przekładała lub odwoływała spotkania w ostatniej chwili, jednak w końcu do nich do chodziło. Jednak od tego momentu coś zaczęło się psuć; w przeciągu trzech tygodni, mimo moich kilku smsów, do żadnego nie doszło (zastanawiam się czy było to jakiś jej test i czy nie popełniłem tutaj kolejnego błędu, gdyż naciskałem na spotkanie, zaznaczam, że nie robiłem tego nachalnie tylko raz na jakiś czas). Również zaproponowałem jej wspólnego sylwestra, jednak, jej odpowiedź była odmowna, gdyż „musi zostać w domu”. Mieliśmy się spotkać w weekend – nie odezwała się tłumacząc, że w sobotę była u naszej wspólnej koleżanki (prawda)a w niedzielę miała potężnego kaca. Spotkania w tygodniu – odpadały przez pracę (w to jestem w stanie uwierzyć do pewnego stopnia). Tydzień temu po kolejnym odwołanym spotkaniu przez pracę zaproponowałem jej, że przyjadę po nią i ją odwiozę do domu. Odpowiedziała, że nie, bo jeszcze potem idzie na zakupy. Trochę mnie to zdenerwowało, więc postanowiłem, że spytam jej się wprost, czy jej nie przeszkadzam w jej życiu i czy kontynuowanie naszej znajomości ma sens. Jej odpowiedź brzmiała, że tak, że teraz ma dużo pracy i, że mi obiecuje, że mi to wynagrodzi w przyszłym tygodniu (czyli tym, który się teraz kończy). W pewien sposób mnie to uspokoiło. W ten wtorek pisałem do niej co u niej itd. Odpisała mi, że jest na piwie z ludźmi z pracy i, że prawdopodobnie będzie miała czas w czwartek. W czwartek na mojego smsa czy się widzimy odpisała, że znów jest na piwie z ludźmi z pracy i nie wie kiedy będzie wracać. Rozsierdziło mnie to, odpisałem jej jedynie zdawkowego „Miłego wieczoru”. Moja złość nie znikneła w piątek co zaowocowało smsem, kiedy będzie miała chwilę czasu, bo chcę z nią poważnie porozmawiać. Od tego momentu zapadła cisza. Być może wpadniemy na siebie we wtorek rano, jednak nie sądzę, że wtedy mi coś powie.
Zastanawiając się nad tym czy gdzieś zrobiłem błąd, dochodzę do wniosku, że mogłem go przede wszystkim popełnić pytając ją o związek, co mogło ją przerazić lub nie zdałem jakiegoś jej testu. Prosiłbym Was o radę, zjebkę i ewentualne porady co zrobić, żeby odkręcić tą sytuację, jeżeli jest to możliwe.