Osiemnaście lat na karku a ja, niegłupi i przystojny chłopak (od niedawna, ale o tym później) nie całowałem nawet dziewczyny, kiedy wszyscy dookoła, zdawać, by się mogło "gorsi" mają już za sobą związki i wiele doświadczeń w relacjach damsko męskich. Strzelanie spermą w monitor przestało wystarczać a frustracja z powodu braku kontaktu cielesnego zaczynała narastać. Doszło do tego, że zacząłem zazdrościć seksu nie tylko samym rówieśnikom co i koleżankom, co podejrzewam, gdyby nie silny charakter mogłoby w końcu doprowadzić do frustracji i problemów o wiele poważniejszych niż brak kobiety. Zacząłem rozważać w czym leży mój problem i tak właśnie trafiłem tutaj.

Zabrałem się za lekturę lewej strony, a następnie za DawidaX, Tajemnice Największych Uwodzicieli i inne źródła w celu usystematyzowania wiedzy. W tej materii wiele przede mną. Najwięcej dało mi jednak czytanie Waszych blogów i przemyśleń, które są naprawdę świetne i motywujące. Ucieszył mnie fakt, że nie jestem aż takim frajerem za jakiego się uważałem. Wiele z rzeczy było mi znane, jednak korzystałem z nich w sposób nieświadomy, utwierdziłem się w nieśmiałych przekonaniach, pozbyłem resztek frajerstwa, zebrałem fakty i podbudowałem pewność siebie, która obecnie jest ogromna. Zacząłem zwracać uwagę na rzeczy, które dotychczas nieśmiało pomijałem oraz przede wszystkim na to , że od pewnego czasu zacząłem podobać się samemu sobie, a co z tym idzie, innym. Wystarczy olać system społeczny schlebiający przeciętności, bylejakości i fałszywą psią skromność w jakiej zostaliśmy wychowani i zacząć korzystać życia w każdej jego dziedzinie bez względu na zdanie i reakcje tłumu. Nie przełamiemy strachu przed innymi, skoro boimy się tego jakimi jesteśmy sami. Z miejsca odrzuciłem pierdoły typu wyuczone otwarcia, jakieś sześciany, NLP. Nie neguje ich skuteczności, jednak wiem, że to nie dla mnie. Jestem sobą, znam swą wartość i nie potrzebuje schematycznych wzorców o czym wielu zdaje się zapominać. Chodzi o mnie, czy jak wolicie o Was, a nie o to co ktoś napisał w Internecie. Jestem pewien, że nikt z Was nie chciał, by mieć do czynienia z kimś, kto tak naprawdę próbuje się wam "sprzedać" nie będąc do końca sobą. Bądźmy lepszymi ludźmi, jednak czyńmy to dzięki pracy nad sobą, a nie za sprawą wyuczonych sztuczek. Bez tego nadal będziemy bezwartościowi.

Problem wielu trafiających tu podobnie jak ja ludzi nie tyczy się kobiety a ich samych. Liczą, że to wszystko o czym napisałem powyżej załatwi sprawę za nich. Ścieżka na którą weszli daje jednak o wiele więcej niż rozwiązanie problemów z płcią przeciwną. Moim zdaniem to przede wszystkim spojrzenie w głąb siebie, na to jakimi jesteśmy i jak odbierają nas inni. Wiedzę tu zawartą możemy z powodzeniem wprowadzać w praktycznie każdej innej dziedzinie życia i kontaktów. Gdy ludzie mnie pytają co jest dla mnie najważniejsze, odpowiadam wiara. Pukają się oni w głowę, bo przecież co ja, ateista mogę o tym wiedzieć? Nie chodzi jednak wiarę w jakieś niestworzone rzeczy ze starych książek tylko o bezwzględną, fanatyczną wiarę w siebie i to co robimy, kim jesteśmy i kim chcemy być. Wiara zaprowadziła ludzi na księżyc, podbiła pół europy, tworzyła narody i je unicestwiała bez względu na subiektywną słuszność tych idei. To wszystko było niedorzeczne, jednak wiara tych ludzi przerodziła się w czyn dokonany. Jestem silnym człowiekiem. Wiara pozwoliła mi wyjść z 2 letniej depresji, mieć SWOJE zdanie bez względu na wszystko, odmienić swój wizerunek, styl życia, w końcu zrzucić 35 kilo i wypracować kondycję, hart ducha i pewność jaka kiedyś była dla mnie poza strefą najbardziej abstrakcyjnych możliwości. To jest mój fundament i dzięki temu wiem, że poradzę sobie ze wszystkim bez względu na przeciwności.

Stwórzcie swój fundament. Jeśli jesteście słabi to nie zrobicie tego na podstawie jakichś dyrdymałów z Internetu. Nawet największe prawdy są gówno warte, jeśli nie odkryjecie ich na nowo sami dla siebie. Tak naprawdę wszystko czego potrzebujecie jest w Was, bo tacy zostaliśmy stworzeni i tacy jesteśmy naprawdę bez względu na to, co próbują wmówić nam inni. Wygrywając najcięższą walkę jaką może stoczyć człowiek, bo walkę z sobą samym budujemy się na nowo stając się naprawdę wartościowi. Często inni zaczynają zauważać to szybciej od nas samych, przysposobionych przecież do beznadziejności w jakiej tkwiliśmy całe życie. Niekiedy wystarczy zacząć to dostrzegać i z nowym Ja otworzyć się na innych. Gdy już pokonacie siebie, pokonacie wszystkich. Wygraliście.