Czasami człowiek marzy... Marzy bo czegoś mu brakuje. Marzy bo coś chciałby mieć. Marzy bo kimś chciałby być. Marzy bo coś chciałby umieć. Marzy bo... Bo tak naprawdę jest coś czego nigdy nie będzie mieć i dobrze zdaje sobie sprawę ze swojej niemocy. Marzenia pozwalają odpłynąć do krainy gdzie możemy wszystko czego nie możemy w życiu codziennym. W owej krainie możemy cieszyć się z czegoś czego nie mamy. Czerpać z tego ogromną radość... Marzenia to czysta przyjemność. Marzenia przynoszą ukojenie, spokój... Czasem stawiają przed nami cel, którego nigdy nie osiągniemy lecz podążając w jego stronę możemy zajść daleko. Bardzo... Daleko...

Lubię marzyć. Czasem dużo... Czasem nie ma na to czasu... Spośród wielu moich marzeń jedno było stosunkowo ubogie. Nie przyziemne aczkolwiek w porównaniu z całą resztą moich marzeń raczej mizerne... Może nawet trochę realne... Cóż... Nigdy nie miałem nadziei, że się spełni...

Pewnego dnia w szkole kolega powiedział do mnie: "Te bliźniaczki to całkiem fajne dupy są...". Próbowałem odnaleźć je wzrokiem w tłumie ludzi ale w mojej głowie rozszalała się niczym tornado jedna myśl... A mianowicie: "O kurwa! Przemek uznał jakąś dziewczynę za niezłą!! Ten zamknięty w sobie introwertyk spędzający sporą część życia znęcając się nad ludźmi w grach internetowych zainteresował się jakąś dziewczyną!! Szok!". No cóż... Mój wzrok nie odnalazł owych bliźniaczek. Temat szybko zdechł i nie wspominaliśmy już o tym więcej. Dla wyjaśnienia dodam, że był to mój początek drugiej klasy liceum. Doszły nowe mordy... I twarze... A spośród tych mord i twarzy przeciętny licealista zazwyczaj szuka ślicznej buźki, która mogłaby stać się jego obiektem westchnień. Ale ja nie byłem przeciętnym licealistą. Ja miałem już moją buźkę wymarzoną i oddawałem jej hołd za każdym razem gdy tylko się rozmarzyłem. Heh... To był pewien rodzaj wolności. Nie miałem problemów z dziewczynami, bo o żadną się nie starałem. Aż tu nagle pewnego dnia schodząc po schodach coś mnie pierdolnęło... Szok... Pierwsze co to położyłem rękę na sercu by sprawdzić, czy jeszcze żyję. Tętno jak po biegu sprinterskim... Co się stało? Zobaczyłem moje marzenie idące z naprzeciwka. Nie wierzę... Odwróciłem się, ale gdzieś zniknęła. Zaraz po tym widzę moje marzenie znowu... Drugi raz na tych samych schodach ale innej bluzce. Pomyślałem tylko "WTF?" i poszedłem dalej ze świętym przekonaniem, że coś mi się po prostu pojebało. Byłem trochę zdziwiony ale nie przejąłem się tą sytuacją za bardzo. Może nawet nie brałem jej na poważnie... Ale po jakimś czasie znowu je widzę, tylko razem. Mogłem się bardziej przyjrzeć... Dłużej... Wystarczająco długo, żeby się zakochać. Przecież to było moje marzenie... Uciekałem do tej dziewczyny w myślach kiedy było mi smutno... Kiedy czułem się samotny... Uciekałem do nie za każdym razem kiedy było mi bardzo źle jeszcze długo przed tym kiedy ją zobaczyłem... Nie wiedziałem co myśleć, kiedy zobaczyłem koło mnie dziewczynę w 95% podobną do tej, którą sobie wymarzyłem. Wyglądała tak samo... Poruszała się tak samo... Jej urok sięgnął głęboko w moje serce.

Kilka tygodni widywania jej w szkole i wreszcie rozpocząłem nieudolną próbę poderwania jej... Nie będę tu opisywał szczegółów moich licznych porażek na tym polu, gdyż dużo by tego wyszło a poza tym większość domyśla się jak mogło to wyglądać... Za pierwszym razem się nie udało. Nawet nie chcę myśleć co sobie o mnie pomyślała... Za drugim razem było niemalże dokładnie tak jak za pierwszym. Za trzecim razem mała zmiana... Ona odezwała się pierwsza... Byłem zdziwiony, zaskoczony, zmieszany, szczęśliwy... Pomyślałem, że spróbuję jeszcze raz. A co mi szkodzi! Po krótkim czasie moje uczucie się odrodziło a właściwie obudziło. Co tu dużo będę gadać... Trzecia porażka. Dałem sobie spokój już na zawsze. Niestety nadzieja umiera ostatnia i podświadomie zdawałem sobie sprawę z tego, że dalej coś do niej czuję i liczyłem, że może jakimś cudem jeszcze mi się uda. W końcu już jeden cud mi się przytrafił - spotkałem swoje marzenie... A właściwie dwa. Tylko, że zakochałem się w jednej - tej, która bardziej pasowała do mojego ideału. Wracając do tematu... Dzisiejszy dzień był dniem wyjątkowym... Nie dlatego, że spóźniłem się na maturę próbną z matematyki a na dodatek zapomniałem kalkulatora i musiałem liczyć na piechotę... Wyjątkowy był z innego względu. A mianowicie jakieś trzy tygodnie temu przy okazji zapytałem tą dziewczynę, czy nie chciałaby wznowić naszych kontaktów. Dodałem wtedy, że się zmieniłem, żeby jakoś ją zachęcić. Zmieniłem się w dużej części dzięki niej i jestem jej za to niezmiernie wdzięczny. Miała się zastanowić. Heh... Już ja to widzę jak ty się zastanawiasz - pomyślałem. Ale dzisiaj trafiła się kolejna okazja kiedy znalazłem się bezpośrednio przy niej i głupio by było gdybym się o to nie zapytał... A więc zapytałem a odpowiedź była negatywna, czyli dokładnie taka jakiej się spodziewałem. "Dobra, spoko. Nie to nie." - Tylko tyle powiedziałem, bo nie przejąłem się tym za specjalnie. Chwilę później zabrałem kumpla i poszliśmy zagrać ping-ponga. Pytanie tylko dlaczego o tym wspominam. Otóż dlatego, że to był pierwszy sukces od półtora roku, kiedy ją zobaczyłem. W pierwszej chwili nie przejąłem się odmową a nawet poczułem pewną ulgę... Ale dopadło mnie kiedy siadłem na angielskim i zacząłem myśleć. Dopadł mnie okropny wewnętrzny ból... Jak by ktoś mi wyrwał kawałek serca... Oto właśnie jest ból, który następuje zaraz po zerwaniu łańcucha. Musiałem się zranić aby stać się całkowicie wolnym człowiekiem. Jeszcze czuję jak przez wyrwę w sercu wyciekają resztki miłości ale tak trzeba... Przywiązałem się do czegoś co nigdy nie było moje... Straciłem coś, czego nigdy nie miałem... Życie dało mi szansę, ale nie wiedziałem jak ją wykorzystać... Nie wiem co jeszcze napisać. Czuję, że nie wyczerpałem tematu ale... Cóż... Kiedy czas zaleczy rany chwycę znów miecz i bogatszy w bezcenną mądrość ponownie wkroczę na swoją drogę.

To mój pierwszy blog. Być może ktoś wyciągnie z niego jakąś wiedzę...