Odkąd pamiętam zawsze zmagałem się z nieśmiałością. Po części to pewnie wina moich kompleksów. Tak się bowiem składa, że do 28 roku życia byłem dosyc gruby i po prostu cholernie zależało mi na opinii innych. Bałem się co o mnie myślą inni ludzie.

Przyszedł jednak ten przełomowy dzień kiedy powiedziałem sobie "Dość!". Na początek zrzuciłem z siebie 20kg mojego ukochanego ciałka. Wtedy też zauważyłem, że czegoś jeszcze mi brakuje do pewności siebie. Więc oczywiście kupiłem sobie ławkę, sztangę, ciężary i... zacząłem ostro ćwiczyć.

Minął rok a ja mimo iż zmieniłem się diametralnie, to nadal pozostaję nieśmiały(a to i tak mało powiedziane... o pardon, napisane).

Jakiś czas temu trafiłem na tą stronę, a dokładniej na blog pewnego użytkownika(Przemo bodajże), który opisał swoje boje z programem "Demonic Confidence". Zaintrygowało mnie to bo podobno po jego przejściu ma się tzw. "demoniczną pewność siebie". O to to, tego szukałem. Pomyślałem, że skoro dałem sobie radę z katorżniczą dietą i męczarnią na siłowni to z pewnością dam sobie radę i z tym diabelskim wynalazkiem.

Niestety, po odwiedzeniu Centrum Handlowego w stolicy... cały czar i chęci prysły niczym obietnice wyborcze kaczora Donalda. A ja głupi myślałem, że to takie proste. Wiecie, jakoś nie potrafiłem się przemóc by podejść do przypadkowej dziewczyny i spytać o głupią godzinę. Pomyśleć, że mam już prawie 30-tke na karku i ponoć poważny ze mnie facet.

I wiecie co? Postanawiam, że nie odpuszczę tak łatwo, nie poddam się. Dlatego postanowiłem tutaj napisać, może w ten sposób trochę się zmotywuję. I może moje słowa zmotywują innych, tych którzy są w podobnej do mojej sytuacji. Myślę, że nie warto się poddawać... Jeśli ktoś jest otyły, brzydki, czy ma tony kompleksów... Zrzućcie zbędne kilogramy, ubierzcie się dobrze i zacznijcie działać... I to już teraz!

Chcę się zmienić, chcę każdą dziewczynę na ulicy zapytać wprost "Słuchaj, podobasz mi się, może pójdziemy na kawę?". Widzę u siebie dużo braków... Nie będę się oszukiwał... Mam cholernie dużo braków bo całe życie stroniłem od dziewczyn. A ostatnia rzuciła mnie bo byłem za miękki. Móglbym się skulić w poduszkę i płakać ale... tego nie zrobię.

Mam więc ambitny plan przejścia całego "Demonica" i może opiszę szczegółowo jak mi idzie. Może opisując to, jakoś dodam sobie odwagi. Bo na razie jest ze mną bardzo źle...