Witajcie

Rozstałem się z dziewczyną po miesięcznym związku. Trochę sobie "nagrabiła" swoimi zachowaniami wobec mnie. Na początku było bardzo dobrze, zależało jej, dawała z siebie dużo. Całe dnie pełne smsów, rozmów przez gg. Wieczorem spotkania. W pewnym momencie zacząłem czuć się jak piąte koło u wozu. Spotkania, które planowaliśmy od dłuższego czasu były z jej strony odwoływane. Preferowała ten czas spędzić z koleżankami. Padały też wciąż zarzuty wobec mojego zachowania, mówiła że "to nie jest to". Po kolejnym takim zagraniu przemyślałem temat i powiedziałem "dość". Po rozstaniu ona nadal się odzywała typu "co słychać?", "Idę na kawę. Dołączysz?" itp. Czułem się obserwowany. Niestety pracujemy razem (wiem - duży problem. Po kilku dniach doszedłem do wniosku że jednak każdy zasługuje na drugą szansę (głupiec). Powiedziałem jej jak wygląda sytuacja. Usłyszałem "nie układało nam się i raczej znów nie będzie - nie wchodźmy w to. Dobrze dogadujemy się na gruncie koleżeńskim. Niech tak zostanie". No i zostałem przyjaciółką z fiutkiem :/

Po rozstaniu zrobiłem duży błąd utrzymując bezpośredni kontakt i frajerząc się mówiąc o powrocie. Z punktu widzenia czasu żałuję tego.

Zastanawia mnie jedno. Czy one szukają przyjaciół w osobach swoich byłych? Ja z żadną z byłych nie mam kontaktu (gdyby nie fakt, ze pracujemy obok siebie to i ten przypadek potwierdzałby regułę).

Teraz głupio to wygląda. Macie jakiś pomysł jak wyjść z tego z twarzą?

Mam wrażenie że to ona dyktuje teraz warunki.