Jak zostałem PIMPUSIEM...

Tytułem wstępu... jak część użytkowników popełnię tutaj swoją historię... Celem wygadania się (postaram się być obiektywny bez użalania... sam na to zasłużyłem) i ku przestrodze... aby ukazać do czego może doprowadzić człowiek sam siebie... No to wioooo.... a będzie długo...

Moją Byłą Lubą (MBL) poznałem na 4 roku studiów, studiowaliśmy na tym samym wydziale od samego początku, ale jakoś nie było okazji się poznać wcześniej. Powodem tego był fakt, że był to jej drugi kierunek i pokazywała się w zasadzie tylko na zaliczeniach pod koniec semestru.
Ona właśnie wróciła z wymiany studenckiej (Socrates-Erasmus), ja standardowo zaczynałem kolejny semestr studiów. Tak się złożyło, że przypadliśmy sobie do gustu. Zaznaczyć tutaj muszę, że ja do wielkich podrywaczy raczej nie należałem, w kwestii kobiet byłem raczej "mało doświadczony", więc jakże mi było miło i przyjemnie gdy "naturalną koleją rzeczy" zaczęliśmy być ze sobą. Na początku naszej znajomości ona miała chłopaka... od 4 lat... no i zostawiła go dla mnie...

Tutaj pojawia się pewna mała dygresja, po 3 miesiącach "bycia razem" okazało się, że jej chłopak... chyba nie do końca był o tym poinformowany (choć wcześniej podobno z nim rozmawiała na ten temat). Pewnego pięknego ranka kiedy obudziliśmy się nad ranem on wszedł na stancje - miał klucze, i zastał nas "w wyrku" (nie in flagranti na szczęście). Wyszedłem poirytowany mówiąc, żeby uporządkowała swoje sprawy i dopiero będziemy mieli o czym rozmawiać. Ona więc "wyjaśniła mu", że to już koniec i wróciła do mnie. Z perspektywy czasu widzę moją naiwność... a może tylko niedoświadczenie?? Jedno jest pewne... byłem zakochany po uszy... a to zaślepia... a powinien mi się zapalić "warning".

Od samego początku wiadomo było, że MBL za 6 miesięcy będzie jechała za granicę rozpocząć studia dr. Jakoś mi to nie przeszkadzało, kochaliśmy się jak szaleni, więc stwierdziłem jakoś to będzie... damy rade... zobaczymy...
Po pół roku bycia razem w Polsce MBL wyjechała (jej były chłopak pracował w tej samej grupie do której ona miała dołączyć, w zasadzie oboje byli razem na erazmusie rok wcześniej )... ale w związku z tym, że miała nieskończony drugi kierunek - ten na którym się poznaliśmy, przyjeżdżała do mnie przez rok (nocując u mnie, pomagałem jej wszystko załatwiać)...na tydzień ...mniej więcej co miesiąc, półtora. W czasie kiedy nie była w Polsce były kilkugodzinne telefony... skype przez kilka godzin dziennie... praktycznie wracałem z uczelni, ona z pracy i siadaliśmy do komputera mówiąc sobie na koniec dobranoc. Tak to wyglądało przez prawie 3 lata. Oczywiście widzieliśmy się też w wakacje, święta, ja latałem do niej, ona do mnie.

W międzyczasie ja zacząłem doktorat w Polsce... pasował mi kierunek, atmosfera pracy itp... ale po czasie stwierdziłem ze strasznie chce z nią być, wiec szukałem ofert "w pobliżu" MBL. Tak się złożyło, że takową znalazłem (była bardzo podobna do tego czym się zajmowałem), a było to w czasie kiedy przytrafił nam się "kryzys" nad którym rozwodził się nie będę. Ciężkie to były czasy dla nas obojga... ale suma sumarum postanowiłem zostawić prawie 1.5 roku dr w Polsce i wyjechać na dr do miasta MBL zaczynając od nowa... z nią. Tak też zrobiłem... początki były ciężkie, mieszkaliśmy razem w jednym pokoju, zdarzało nam się czasami kłócić... Podkreślić muszę, że prawie nigdy się nie kłóciliśmy... nigdy nie zdarzały nam się "wojny"... Z perspektywy wiąże to poniekąd z moim charakterem... zbyt ugodowym. Później wynajęliśmy mieszkanie... "zabawa" w wyposażanie, malowanie itp. sielanka... oboje byliśmy szczęśliwi...(a może to tylko moje zdanie).

Po 1.5 roku od kiedy przyjechałem do MBL, przed obroną dr "trafiły się" dłuższe wakacje, które postanowiła spędzić w Polsce. Cieszyłem się, że trochę odpocznie, że się odstresuje po kilku miesiącach harówy...ostatnio między nami nie było też najlepiej...stres, pisanie, monotonia. Miało to miejsce bezpośrednio po okresie w którym byliśmy w Polsce "na wakacjach" podczas których MBL zrobiła prawo jazdy na motocykl i kupiła pierwszy motor. Ja nie miałem na to czasu, tym bardziej, ze nigdy wcześniej nie jeździłem na motocyklu.

Po około 2 tygodniach od wyjazdu na upragnione "długie wakacje" przestała się prawie zupełnie odzywać (zero sms, telefonów...wcześniej słodkie smski co tam jak tam, mam nadzieje ze u ciebie tez taka ładna pogoda kochanie...itp). Pewnego wieczoru zadzwoniłem do niej... usłyszałem, że zastanawia się nad sensem życia i nami... później nie odzywała się przez ponad 3 tygodnie... "ciesząc się własnym życiem" jak sądzę. Po powrocie poprosiła mnie o "przerwę"... roczna... czy jej dam... ze jestem najcudowniejszym facetem którego spotkała... ale póki ma czas to chce spróbować czegoś innego... wie ze grubo ryzykuje iż może mnie stracić itp...

Wytłumaczyłem jej, ze co ja jej mogę dać... siłą jej nie zatrzymam... jeśli nie chce być ze mną to ja tez nie zniosę bycia ze sobą tylko z przyzwyczajenie lub "bo tak trzeba"... ale w trakcie tej rozmowy bylem jak nieprzytomny... nie myślałem... jak na kreskówkach 16t na mnie spadlo w jednej chwili... No i tutaj pojawił się niezły numer... nakryłem ja bezpośrednio po "naszej rozmowie" jak zamknęła się w łazience(czego nigdy nie robi) z telefonem i rozmawiała z kimś z Polski... wpadłem do łazienki pytając "czy jest ze mną szczera i czy poznała kogoś w Polsce kto skradł jej serce"... zaprzeczyła... choć widziałem totalne zmieszanie z jej strony... a po chwili (wiadomo ze najlepsza obrona jest atak) zaczęła na mnie naskakiwać, ze wtrącam się w jej życia, ze nie jest niczyja własnością, ze jej nie ufam itp...
Całość wyglądała jak scena z filmu niskich lotów, w którym ona próbuje się tłumaczyć z oczywistej sytuacji...

I tutaj zdarzył się przełom w moim późniejszym postrzeganiu tego wszystkiego... zabiła mnie moja reakcja, która była wynikiem czegoś co nazywają "dysonans poznawczy"... budujące się napięcie wewnętrzne i to że totalnie nie zgadzało mi się to co ma miejsce, co widzę z tym co mówi MBL spowodowało, że zacząłem ją uwaga... przepraszać!!!(no bo jak to ona by mnie nie okłamała, nigdy by mnie nie skrzywdziła itp).
Czułem się po tym wszystkim złe... delikatnie mówiąc... dałem się zeszmacić...

Po naszym rozstaniu MBL dalej chciała aby nasze relacje wyglądały tak jak poprzednio (z wyjątkiem seksu... choć ten tez się raz zdarzył "bez zobowiązań"). Dałem się głupi wyciągnąć na jeden spacerek... no i po nim wieczorem pękłem... powiedziałem Jej ze łzami w oczach "ze ja taki głupi jestem za nią" i " ze chce żeby była szczęśliwa... jeśli uważa ze jej szczęście jest gdzie indziej to ja jej zatrzymywał nie będę".
Powiedziałem również, że chce się wyprowadzić... to była pierwsza rzecz, która przyszła mi na myśl... jeśli w ogóle mamy kiedyś być razem to nie możemy dalej razem mieszkać. Po tej akcji przez kilka dni była "nader mila", widać ze chciała zatrzeć złe wrażenie... ze nie jest "zła kobita" i "ze wszystko będzie dobrze"...

....

Suma summarum się nie wyprowadziłem... bo czemu to ja mam płacić większe rachunki, zostawić wszystko w co zainwestowałem (polowa rzeczy jest moja), godzić się na niewygody mieszkania z kimś totalnie obcym w momencie gdy mamy mieszkanie... wiec przeprowadziłem się do innego pokoju (MBL moja całkowita wyprowadzka tez sie nie podobała...)... nabrałem solidnego dystansu... traktuje nasze kontakty jako swojego rodzaju trening przed "frajerzeniem sie", uczę się każdego dnia. Choć czasami serce i wspomnienia dają o sobie znać... coraz mniej jak mi się wydaje... ale jednak...

Po wszystkim tym co zaistniało między nami na przestrzeni ostatnich miesięcy nasuwa mi się kilka refleksji....

1) byłem strasznym pimpusiem w tym związku... zbyt rzadko tupałem noga. Ale co ciekawe przez te lata byliśmy razem szczęśliwi... gdybyśmy nie byli to nie przetrwało by to prawie 5 lat. Nie jest tez tak ze żyliśmy wyobrażeniami o sobie... Nawet gdy MBL przez kilka miesięcy "truła mi" żebym poszedł na siłownie ja dalej kwitłem z komputerem na dywanie... praca dom praca dom. Teraz od 2 miesięcy biegam 3x w tygodniu... schudłem 7 kg... podobno "polowy mnie nie ma"... wyglądam znacznie lepiej

2) wyjeżdżając zostawilem rodzinę, przyjaciół i znajomych, którzy teraz przydali by się pod ręką... coś za coś... teraz mam satysfakcjonującą prace z perspektywami... MBL odeszła

3) mam "przekonanie graniczące z pewnością" ze MBL sie z kimś "spotyka" ... co ciekawe cala ta sytuacja wygląda jak moja historia sprzed prawie 5 lat... a mówiła ze nigdy tak się nie stanie.... noo teoretycznie "mamy roczna przerwę"... tylko ze ja to traktują jako koniec... a co będzie dalej czas pokaże... nie wiem czy będzie chciała wrócić... i czy ja będę chciał żeby wróciła... Wiem, ze dla mnie może lepiej żeby nie wracała... ale moje ego nie pozawala mi przejść do porządku dziennego ze świadomością "odrzucenia" tym bardziej, ze teraz to "nie jestem ja" tylko jakiś pimpus...

4) przez te lata związku zmieniłem się nie do poznania... właśnie w stronę "spimpusienia" ... kiedyś "prawie" dusza towarzystwa, inteligentny, błyskotliwy... w stosunku do kobiet jednak niesmialy i raczej nie szukający kontaktu, ale potrafiący je sobą zaciekawić... teraz... pusta wydmuszka bez znajomych w okolicy (przyjaciół mam bardzo dobrych ale w Polsce), zainteresowań (wracam do tego co było), pasji i planów na przyszłość.... zylem dniem... każdym... ciesząc się byciem z Nią... skończyło się jak się skończyło co będzie dalej czas pokarze...

5) nawet kilka ton przeczytanych książek nie nauczy tego co życie...wedle niektórych jestem chyba znakomitym przykładem "nerda i kujona" który w życiu osobistym poniósł klęskę... póki co przynajmniej tak to wygląda...

Było długo... mogłoby być dłużej...
Pozdrawiam

P.S. ...dlaczego my faceci sami to sobie robimy???!!!