Rodzice od małego wmawiają dziecku różne gówna ( przepraszam za określenie ). Bądź miły, mów dzień dobry, chodź do kościoła. Nie mówię, że jest coś w tym złego, bo nie jest. Jednak zapominają bardzo często o jednym, a tą rzeczą jest utwierdzenie w przekonaniu o swojej wysokiej wartości. Stawiają na drugim planie o ile w ogóle stawiają takie rzeczy jak własne zdanie, asertywność, marzenia. Po prostu nie przedstawiają czegoś takiego jak własne 'ja', które wg mnie powinno być na pierwszym miejscu. O pardon, przecież to egoizm! Tak? Ale czy można w pełni otworzyć się na drugiego człowieka kiedy kiedy z twoim 'ja' nie jest wszystko w porządku?

Idziesz do szkoły. Na początku podstawówka, poznajesz nowe dzieci, które już wtedy okazują się być często skurwielami. Zabierają Ci pokemony, kanapki, picie a Ty nie potrafisz odmówić, nie potrafisz szarpnąć takim gnojem, który zabiera Ci twoje rzeczy, bo przecież masz być dobry i miły, a Ty tylko się dzielisz. Oczywiście coś Ci mówi, że tak być nie może, zaczyna cierpieć twoja mała duma, ale co z tego...

Później dalsza edukacja, wow. Zaczynasz już maksymalnie szaleć za płcią przeciwną, ale coś Ci nie idzie. Nie potrafisz podejść do dziewczyny, która Ci się podoba. Bo co inni powiedzą? Niestety Ty się tym przejmujesz. W międzyczasie jakiś łysy skurwiel się do Ciebie przypierdala. Nie podobają mu się twoje uszy czy długie włosy. Dobrze wiesz, że tak naprawdę jesteś ładnym człowiekiem, ale nikt inny tego nie wie i nic nie odpowiadasz, spuszczasz głowę w dół. Zapominasz od czego masz język i pięści.

W końcu szkoła średnia. Idziesz z szarym tłumem, chcesz być jak najlepszy. Zaczynasz chodzić na imprezy i pić. Nie dlatego, że chcesz, ale dlatego, że takie jest towarzystwo i nie chcesz go stracić. Trudno, że tracisz czas i zdrowie. Czasami najdzie Cię jakaś refleksja, poczujesz, że zgubiłeś gdzieś siebie, ale co z tego...

Pamiętajmy o sobie, o tym kim jesteśmy i nie ukrywajmy tego pod jakimiś maskami. Nie traćmy naszej indywidualności! Człowiek, który nie jest sobą w przypadku gdy straci maskę jest nikim. Co on zrobi? No nic. Nie zaakceptuje siebie. Śmieję się z dawnych znajomych, których czasami zdarzy mi się zobaczyć na naszej klasie czy spotkać na ulicy. Uwierzyli innym, że są brzydcy, uwierzyli innym, że są słabi i stali się tacy. Skończyli w chujowych szkołach. Inni, którzy jednak realizowali swoje cele, ale zapomnieli o swoim ja też są jacyś tacy... Dziewczyny mają kilku chłopaków na jednej imprezie, a chłopaki boją się podejść do fajnej dziewczyny i trafiają na pijane s..

I jeszcze wracając do wcześniejszej części wypowiedzi. Nie mówię tu o egoizmie, ale o tym, że im nasz charakter, osobowość jest mocniejsza tym więcej możemy dać drugiej osobie. Bo kim jest człowiek bez charakteru?