Siema,
Sam ostatnio szukałem źródła swoich problemów z komunikowaniem się z ludźmi, ale chciałbym zasięgnąć rady użytkowników podrywaj.org. Śledzę ten portal od prawie 2 miesięcy i naprawdę podoba mi się atmosfera tutaj panująca. Ludzie pomagają sobie bezinteresownie, czuć taką rodzinną atmosferę, oczywiście zdarzają się kłótnie, ale nie można tego uniknąć. Jak ja bym chciał, żeby tak samo było u mnie w domu....

Po tym krótkim wprowadzeniu przedstawię moją historię, która mam nadzieję pozwoli Wam poznać bliżej mój problem i dzięki temu udzielić mi rady. No to więc zaczynamy. To może być dla niektórych lekkim szokiem, że w tych czasach jeszcze istnieje tak liczna rodzina jak moja. Wywodzę się z 13 osobowej rodziny: dwoje rodziców, 4 braci i 6 sióstr. Pewnie tym bardziej będzie Was to dziwić i będziecie sobie zadawać pytanie jak to możliwe, że on ma problemy z komunikacją? Ale jednak ma i to całkiem spore.

Moje kontakty z rodzicami i rodzeństwem są mówiąc kolokwialnie do bani. Odkąd pamiętam nie najlepiej mi się układało w kontaktach z rodziną, najbliższymi przecież mi ludźmi. Poniekąd winię za to najbardziej mojego ojca, bo był on zawsze surowy wobec wszystkich wliczając w to mnie. Po prostu bił nas, nawet za błahostki. Jeżeli chodzi o naukę podrywu to nie udzielał mi rad, chociaż mama mi mówiła, że w młodości był wielkim podrywaczem. Nie miałem u niego żadnego wsparcia, z resztą temat seksu jest u mnie w rodzinie tematem tabu, tylko żartujemy z niego. A tak poza tym to moi rodzice już od dawna się nie kochają, ciągle się kłócą i już myślą o rozwodzie, więc nie miałem od kogo brać przykładu. Z rodzeństwem też wieczne kłótnie, a z siostrami to w ogóle porażka, nie umiem się dogadać.

W podstawówce i gimnazjum byłem niestety gnębiony jako jeden ze słabiej zbudowanych i do tego z etykietką dziecka z dużej rodziny. W liceum na szczęście zacząłem z czystą kartą, ale niewiele to dało. Po doświadczeniach z gimnazjum byłem zamknięty w sobie, nietowarzyski. Z resztą ludzie z mojej klasy i tak mi nie pasowali, na szczęście znalazł się jeden spoko koleś, z którym do tej pory utrzymuję kontakt. Jest jedną z niewielu osób, którym mogę zaufać.

To wszystko może wyglądać jak użalanie się, ale ja naprawdę potrzebuję pomocy. Musiałem to z siebie wyrzucić. Myślę, że jestem introwertykiem i dlatego ciężko mi nawiązywać kontakty, także przez nieśmiałość. Zbyt dużo myślę, analizuję, wolę obserwować, przejmuję się tym co ludzie o mnie pomyślą, choć ostatnio staram się mieć to w dupie. Więc zwracam się do Was koledzy co mam począć? Co byście mi poradzili? Co mam zrobić, żeby się przełamać i zagadywać swobodnie do lasek? Jak się otworzyć?