"Improbe Amor, quid non mortalia pectora cogis?"

Godzina 7:30. Dźwięk budzika brzmi jakoś złowieszczo. Nie przejmuję się tym jednak. Wstaję. Mam dziś przecież wiele rzeczy do zrobienia. Muszę wyczyścić cały dom na JEJ przyjazd. Czekałem na nią dwa tygodnie. Niby to nic, a jednak wydawało mi się, że czekam już całą wieczność. Nic to, wypalę papierosa, dopiję kawę i zabieram się do roboty.

Godzina 12:30. Dobrze, dom wyczyszczony jak na Wigilię. Pora iść po wino i kwiaty oraz przygotować jakąś wystawną kolację. W końcu ONA na to wszystko zasługuję. Zrobiłbym dla niej wszystko. Nieważne, że ma trochę nerwowy charakter. Nieważne, że ja zawsze muszę ustąpić. Nieważne, że mimo 7 miesięcy bycia razem, jeszcze nie współżyliśmy. Nie jest gotowa. Ależ to nic takiego. Ja poczekam. W końcu JĄ kocham.

Godzina 16:45. Zaledwie 15 minut do umówionego spotkania. Już się nie mogę doczekać. Może nawet dzisiaj mi się odda. Ale oczywiście, nie będę zły, jeśli powie, że dalej nie jest gotowa. Stół nakryty, Kwiaty gotowe. Przeczucie kazało mi jeszcze sprawdzić skrzynkę. Instynkt nie pomylił się. Był tam mail od NIEJ:

Witaj. Nie chciałam tego Ci tak mówić, ale nie widzę innego wyjścia. Muszę zakończyć nasz związek. W sumie jak teraz go analizuję to od początku mnie męczyłeś. Jesteś zbyt rozlazły i spokojny jak dla mnie. Nie chcę mi się tego dalej ciągnąć. Sorry. Cześć.

1…2…3…4…5… Podobno głębokie wdechy i wydechy pomagają się uspokoić. Nawet milion wdechów nie uspokoi cię jednak, kiedy przeczytasz taką „subtelną” wiadomość. Subtelną, niczym kula wystrzelona z bliska w twarz. Nie wiem jak szybko wypiłem przygotowane wino. Dość szybko by otępić zmysły i podjąć dzieło udania się do sklepu w celu zakupienia wódki. Mgła. Nicość. Pustka.

Obudziłem się, nie wiedzieć, czemu w wannie z ogromnym i otępiającym bólem głowy. Na szczęście szybko znalazłem Alka Prim. Po kilku godzinach niespokojnego snu, zacząłem analizować wydarzenia dnia wczorajszego. Najpierw postanowiłem skontaktować się z nią. Jednak ona nie chciała, mimo moich błagań, o tym słyszeć. Zrobiłem jednak mały wywiad wśród jej koleżanek i dowiedziałem się, że to chodzi o kogoś trzeciego. Ta wiadomość była wystarczająca do zerwania z nią kontaktu. Ból głowy minął, jednak ból w sercu i załamanie pozostało na bardzo długo.
___________________________________________________________

Po dwóch latach od tego wydarzenia jak wielu innych samotnych, zagubionych mężczyzn trafiłem na tą stronę. Nie wiem jeszcze, co tu znajdę. Natchnienie, pomoc czy może nawet miłość. Wiem jednak, że obrałem drogę, której bardzo chcę się trzymać. Swoje postępy i działania, będę Wam w miarę regularnie opisywać. Na dziś tyle. Dziękuję za uwagę.