Jak wiecie, wczoraj trochę się załamałem (ale dam... dam sobie... z tym... radę...). No nic, jakoś się z tym przespałem, poszedłem dziś na zajęcia. I od momentu, kiedy wysiadłem z pociągu, przez jakąś godzinę czułem się po prostu bosko. Już tłumaczę dlaczego.

Po pierwsze, zagadałem fajną, sympatyczną blondynkę z drugiego roku. Całą drogę gadało nam się bardzo miło i bez zbędnych przerw. Laska trochę się spieszyła, więc kiedy powiedziałem, żeby podała telefon, dała mi numer gg. W sumie wiele to nie zmienia - telefonu i tak mogłaby nie odebrać. Oczywiście napiszę do niej (choć może wcześniej niż po trzech dniach), ale nie spodziewam się, żeby odpowiedziała. I tak nie mam już na to wpływu, a już miałem okazję przekonać się, że nawet, wydawałoby się, dobry raport może być jedynie iluzją. Najwyżej miło się zaskoczę, choć nie za bardzo wiem, jak wyciągnąć ją na randkę i to tak, żeby nie uznała tego za koleżeńskie spotkanko.

Potem zajęcia. Pierwsza fajna nowina - nie ma faceta i możemy spieprzać do domu. Druga - koleżeństwo zachowywało się tak, że normalnie lodzio-miodzio. To było naprawdę zajebiste uczucie, zwłaszcza w obliczu wczorajszej chandry. Potem poszliśmy grupą na piwo. Tam czekał mnie ostatni akord tej świetnej historii. Agata - jedna z tych, na które mam solidnego crusha - tak znienacka zza pleców woła "Hej, [moje imię], co tam słychać?". Bardzo przyjaźnie, bez cienia ironii. Przez chwilę zacząłem się zastanawiać, czy czasem nie nabrała na mnie ochoty?

Nie, chyba jednak nie. Potem w sumie wszystko wróciło w większym lub mniejszym stopniu do średnio przyjemnej normy, czyli takiego nie-wiesz-czy-złośliwego-czy-sympatycznego pokpiwania z mojej osoby. Ale w sumie i tak się z czasem zrobiło nudno, bo ludzie zaczynali się wyłamywać. Ja sam musiałem się o wpół do czwartej zbierać, a byłem, dodajmy, po dwóch piwach. W moim przypadku wystarczy to, by w łebku zaczęło solidnie szumieć, choć byłem najwyżej odrobinę podpity. I raczej nie było tego szczególnie widać na zewnątrz.

Widzę, że na peronie stoi fajna dupcia. Parę krótkich spojrzeń, podchodzę do niej (bez alkoholu zabrałoby mi to z pewnością o wiele więcej czasu). Równie sympatyczna, rok starsza ode mnie, właściwie podobne parametry co ta z rana, choć chyba była jeszcze ładniejsza. Fajnie nam się gadało, tym bardziej, że przynajmniej jedno z nas miało siłą rzeczy w większym lub mniejszym stopniu wyjebane. Ale pod koniec trasy nie dała telefonu, mówiła, że to dla niej "zabronione" czy coś. Powiedziałem "Rozumiem, że podryw mi nie wyszedł?" (coby nie myślała, że tak po koleżeńsku zagadałem), na co ona, że jej się "nie da poderwać".  No i tak to się zakończyło. Powiedziała, że na pewno się jeszcze niejeden raz zobaczymy. Śmiem wątpić, ale chuj...

Teraz pozostaje tylko kwestia blondynki. Kiedy napisać? Co napisać? Mieć nadzieję, że odpowie?

PS: Aha, dzięki wszystkim za słowa nagany i wsparcia. Czuję się już dużo lepiej. Oczywiście pan Culp pojawiał się dziś i to nie raz. Ale już jakoś aż tak na niego nie zwracałem uwagi.