Boże gdzie ja żyje..

W ciągu ostatniego tygodnia dostałem olśnienia, pierdolonego kopa, jakby ktoś jebnął mnie w twarz!
Zeszłego tygodnia wyjechałem ze znajomymi w góry...
Jakie to proste...

Przez ostanie dwa miesiące zastanawiałem się, co jest ze mną nie tak, myślałem, pisałem, gadałem, żaliłem się, by w końcu powrócić do punktu wyjścia i nadal pozostać smutnym i nudnym człowiekiem.
Co się dzieje?
Przecież tak wiele się zmieniło, sztuka podrywania nie tylko zmieniła moje nastawienie do kobiet, ale również cały mój świat! Stałem się bardziej stanowczy, odważny, spontaniczny, szalony, pchałem się do wszystkiego, wykonywałem rzeczy niemożliwe, w grupie (nie tylko najbliższej) ludzi stawałem się bardziej towarzyski, wreszcie ludzie zaczęli się ze mną liczyć. Jednak coś było nie w porządku, cały czas byłem nadąsany smutny, wszystkie sukcesy cieszyły krótko.
Dlaczego?

Odpowiedź cały czas była ze mną!

Mówię tutaj o całym moim otoczeniu i środowisku w którym obecnie żyję. Prawie wszyscy są tutaj zdesperowanymi frajerami, którzy uważają się za mafie, albo ciotami nieumiejącymi poradzić sobie z problemem w postaci dziewczyny która rozsiadła się z dupskiem na ich plecach. Lecz nie wszyscy tutaj tacy są, wśród tych ludzi znalazłem 3 max 4 ludzi w miarę normalnych, których się kurczowo trzymam.
Otóż ci ludzie (desperaci) skutecznie rozpierdalali mój tok myślenia i sprowadzali mnie do ich własnego poziomu. Dlaczego dałem się tak robić? Sam nie wiem...
Ci ludzie lubią być bardzo zazdrośni. Choć się ze sobą przyjaźnią, jeden drugiemu opierdala dupę za plecami.
Gdy zaliczyłem chociaż jedną akcję, oni zaraz dopierdalali się, "że szczęście", "że wcale nie była ładna", "że suka". Jezu ludzie jak sami nie umiecie to chociaż dajcie szansę innym! Ostatnio sytuacja:
Jestem na stoku z grupą, jakaś HB7 idzie wypożyczyć deskę a ja, jako że dosyć dobrze daję sobie radę na snowboardzie, mógłbym jej kilka praktycznych lekcji udzielić. Powiedziałem tylko:
-"Idę zagadać"
usłyszałem:
-"hahaha, już poszłeś"
-"już dostałeś w mordę od jej chłopaka?"
-"pociekło?"
Ostatecznie sobie odpuściłem, bo nawet jakbym podszedł, oni dostatecznie szybko zjebaliby mi cały podryw.

Wracając do tematu, wszyscy ci zazdrośni desperaci gnębili moje życie wewnętrzne i mój śwatopogląd tak, jak ich nauczyli rodzice
Nie lubię tego, ale tym razem zachęcam do przeczytania moich poprzednich blogów. Szczególnie ostatnie wyglądają jak pamiętnik EmO. Jednak teraz już wiem jak sobie z tym poradzić.
Następna sytuacja:

Jesteśmy w pokoju w górach, jeden znajomy cały czas pisze z laską która jest dwa pokoje obok.
-"Ile można pisać?"
-"Z miłości dużo" (dodam, że nie są razem)
-"ile już sms'ów z nią wypisałeś?"
-"tego tygodnia ok 250"
-"(zakrztusiłem się wodą) że co kur*a?"
-"Nieźle nie?"
-"Aż zajebiście (z ironią), pokaż o czym pisaliście"
Przejmuje telefon i czytam. Ogólny zapis wyglądał tak:
-"Czy mógłbym usiąść obok ciebie Pani? Myślę, że sobie już zasłużyłem"
-"NIE ZŁAMASIE, NA TAKIE PRZYSŁUGI TRZEBA PRACOWAĆ LATAMI, A TERAZ KŁADŹ SIĘ BO NIE MAM PODSTAWKI POD STOPY!"
Oczywiście nie przeczytałem wszystkich sms'ow, tylko te ostatnie, z których okazało się, że całowali się na sylwestrze (byłem tam z nimi, on latał jak piesek, ona schlana w trupa) i ona obiecywała mu jakąś "zachętę", a on teraz jak piesek pani się o nią prosi. Narazie dostał tyle, że mógł poleżeć obok niej w jednym łóżku -,-. Powiedziałem mu, że laska go w chuja robi a on jeszcze ją do tego zachęca, otrzymałem odpowiedź:
-"Nieprawda, ona taka nie jest, to ty jesteś dziwny"
Następna sytuacja:

Znowu leżymy wszyscy w pokoju i znowu on pisze z nią. Tym razem kolega stwierdził że faktycznie dużo sms'ow wysyła:
On: "jak ja byłem ze swoją, to też pisaliśmy ale nie aż tak"
Ja: "Ja natomiast powiedziałem (imię) że nie będę z nią pisał (tak mam laskę, uwielbia pisać i gada jak maszyna), ale za to mogę się spotkać"
Oni: "Co kur*wa? Ale żeś odjebał idioto"
Ja: "Niby dlaczego, lepiej pogadać na żywo"
On: "Ty nie rozumiesz kobiecych potrzeb, z dziewczyną trzeba pisać bo się obrazi, a jak się obrazi to trzeba ją przpraszać!"
Zostawiłem to dalej bez komentarza

Właśnie na tym wyjeździe uświadomiłem sobie, dlaczego przez te wszystkie dni byłem smutnym nudziarzem, dlaczego nie stosowałem technik, które tak dobrze znałem. Teraz wiem, że nie wolno ufać nikomu. Od dziś ufam tylko sobie, trzymam się sowich zasad i (nie tak jak wcześniej) mam głęboko wyjebane na zdanie ludzi z mojego otoczenia.

Nadałem tytuł "Dwa światy", ponieważ ukazuje on podział dwóch grup ludzi:
- tych "normalnych"
- oraz nas, ludzi wiedzących jak przetrwać
Pomiędzy tymi grupami jest zasadnicza różnica:
Pierwsza ma swój własny świat i jest głęboko przekonana w swoje idee (a raczej te, które wpoili im rodzice oraz reszta otoczenia). Nie wierzy, że istnieje życie poza nimi.
Dla drugiej natomiast jest oczywiste, że istnieje podział światów, a oni mogą się swobodnie poruszać po obydwu. Są jak szpiedzy, assasyni, tajny wywiad, pracują jak cienie i zdobywają to po co przychodzą i mają niezły ubaw z ludzi z pierwszego świata ;D

Należy naprawdę bardzo uważać, by nie popełnić mojego błędu i nie dać się zmanipulować formom życia ze świata pierwszego. Uważajcie na siebie i nie dajcie się zabić wieśniakom, wiedźmin Geralt zginął przez ułamek sekundy, ten ułamek wystarczył żeby go zabić. Nie pozwól by i twój los zależał od ułamka sekundy...

Bless