Ostatnimi czasy ostra jazda nie była moją specjalnością. I to nie ze względu na wolnossącego diesla pod maską mojego podstarzałego Volkswagena, a dolegliwości, które znacznie osłabiły mój organizm i nie pozwoliły czerpać maksimum [powiedzmy przyjemności] ze spotkań z kobietami.
Wszystko miało zmienić się kilka dni temu, gdy umówiłem się z K. na długo wyczekiwane spotkanie. Miejsce, które wybrałem nie było przypadkowe. Opuszczony domek nad jeziorem to idealne miejsce, by pokazać, że żołnierz, nie zapomniał o Iraku i strzały z AK47 nie są mu obce. K. zgodziła się bez wahania na spotkanie, które zaproponowałem z trzydniowym uprzedzeniem. Chcąc, nie chcąc spóźniłem się o dobre 15 min. Nie zwalałbym tu winy na korki, gdyż obwodnica była wyjątkowo pusta, a i pogoda dopisywała w najlepsze. Być może to sprawka silnych leków, które przyjmuję przez ostatnie dni, niemniej jednak jeszcze przed wyjściem z samochodu dostałem ostrą reprymendę na temat, kultury, spóźniania się i czegoś tam jeszcze, czego nie chciało mi się słuchać. Na myśl przyszły mi wykłady „Pani profesor” J., która odkąd pamiętam, mówiła dużo i być może z sensem, ale bardzo nieciekawie. Ale ja nie o tym. Krótka rozmowa, stylowe przywitanie, wygłupy na pomoście, wzrost tempa akcji i po 45 min, próbuję pokazać, iż łóżko, na którym nikt nie spał od kilku ładnych lat, wciąż może się do czegoś przydać. Próbuję, bo napotykam na opór, który nie ustaje. Tarcza, którą używała K. była tak szczelna, iż nie mam pewności, czy w ogóle przepuszczała powietrze. Trochę ogarnął mnie wkurw, gdyż o tym pierdoliła od tygodnia. Magiczny sposób z odejściem do komputera nie wypaliłby. Nie ze względu na brak tego urządzenia w tym cudownym miejscu, a brak moich chęci na zabawę w jakiekolwiek gierki, nie tylko te wirtualne. Założyłem moje okulary przeciwsłoneczne i niczym niestrudzony udałem się, powiedzmy na spacer. Wypaliłem fajkę za fajką i mknąłem przed siebie polną drogą. Wszystko to trwało góra 40 min, po czym wolnym krokiem wracałem w stronę wysłużonego środka transportu. Będąc w odległości ok. 200m od „magicznego” domku, usłyszałem przeraźliwy pisk opon, gwałtownie ruszającego samochodu. To K. i jej kilkunastoletnie, czarne Clio z nadzwyczajną łatwością rozpędzały się po drodze w moim kierunku. Małolitrażowy silnik zdawał się krzyczeć i prosić o zmianę biegu, jednak ona sama czekała do ostatniego momentu. Zaciekawiło mnie to na tyle, że zatrzymując się w miejscu, w pełnym spokoju sięgnąłem po kolejnego papierosa. Nie było by w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że jechała centralnie na mnie, aż do momentu gdy była w odległości nie więcej niż 15m od czubka moich zakurzonych butów i z niespotykaną precyzją odbiła w lewo by ominąć mnie szerokim łukiem. Na jej twarzy widziałem coś, czego nigdy wcześniej nie ukazywała. Ilość kurwy i kwasu przekraczała chyba wszystkie możliwe poziomy. Być może było to złudzenie, ale widziałem, że czeka, aż spróbuje ją zatrzymać i zacznę ją przepraszać… Nie ja, kurwa nie ja – pomyślałem – to by było frajserstwo. Nie minęło pięć sekund, gdy zniknęła za zakrętem. Spokojnym krokiem udałem się w str. domku gdzie dokończyłem papierosa i oparty o samochód zastanawiałem się, co zrobię przez resztę dnia. Wtem dziwnie znajome Clio znalazło się wraz z nadciągającą chmurą kurzu i brudu w tym samym miejscu, w którym stało jeszcze 15 min temu. Tylko siedząca za jego kierownicą osoba nie była już tą samą łagodną kobietą, z którą witałem się tu dzisiaj popołudniu. Stanowczym krokiem nie zamykając drzwi kierowała się w moją str. mówiąc – Masz szczęście, że nie umiem się na Ciebie gniewać – po czym z całej siły próbowała uderzyć mnie prawą ręką w twarz. Próbowała, bo pierwszy cios udało mi się ominąć. Pierwszy, gdyż spoglądając na jej szybką i cudowną rękę dostałem z drugiej str. Tak, wypadałoby rzec, „kobieta mnie bije”, ale tak było w istocie. Prawe szkło moich przeciwsłonecznych patrzałek upadło na ziemię trochę szybciej niż reszta skasowanej obudowy. Po kilku seriach ślepych ciosów, które otrzymałem złapałem ją stanowczo, czekając, aż się uspokoi.. Pocałowałem ją stanowczo, a potem... Resztę sami sobie dopowiedzcie. Jednak Dom nad rozlewiskiem do czegoś się przydał 