Cześć,
na początek chciałbym podziękować za tą stronę. Dzięki niej a właściwie dzięki artykułowi "Złota (!) najlepsza metoda, najskuteczniejsza metoda nauki podrywania" wyszedłem z domu (to dużo) i postanowiłem podjąć wyzwanie Gracjana! (sam nie wiem jak się na to zdobyłem)

Wszytko świetnie - pokonałem strach przed odrzuceniem (nie za pierwszym razem co prawda), ale jakoś próbowałem... Początki jak wiadomo bywają trudne - szczególnie jak się pyta jak trafić do sklepu, który jest za moimi plecami... Po kilku próbach czułem się już jednak pewniej.

No to teraz przejdźmy dalej. Byłem w kinie sam - stwierdziłem, że a nóż widelec ktoś interesujący (a raczej -ca) się znajdzie. Szczęście trochę dopisało i obok usiadły 3 dziewczyny w wieku 15-16 na oko (ale z ocenianiem wieku na oko mam spore problemy), ja mam 17 więc jest ok. Oczywiście najpierw pomyliły miejsca - niby to je podsiadłem, okazało się, że źle spojrzały itd... No ale jakoś udało mi się wkręcać do rozmowy. A to jakiś rozmowa o blondynch i mój protest na stwierdzenie, że są bee, to żart pt. "oszczędność przede wszystkim" na to jak wyciągały butelkę coli z plecaka i własne ciastka. Trochę rozmowy o okularach (film 3d) i podwójnych okularach (target którego wybrałem nosiła podobnie jak ja okulary). Doszło nawet do tego, że poczęstowały mnie popcornem. No nic zaczyna się film...
Skończył się... no to teraz mętlik w głowie... co tu zrobić? Zapytać o numer? przecież się nie znamy... to zrobiłem chyba najgorsze co mogłem - poszedłem za nimi (usłyszałem że idą do kfc). Hah i zostałem zostałem zgubiony... My bad, ale co się łamać?

Nie patrząc na dotychczasowe porażki kontynuowałem zadanie... Byłem na jakiejś niedużej imprezie pseugointegracyjnej kolo technikum znajomego wkręcony właśnie przez niego. To trochę pogadałem z 2 grupami dziewczyn, ale widać było, że rozmowa się nie do końca klei, że nie pasujemy do siebie totalnie więc odpuściłem (nie zostałem odrzucony).

Wracałem po zmroku, a droga nie należała do prostych i równych wiec zaczepiłem się pod jakąś grupkę osób - 2 dziewczyny, jeden chłopak, chyba zainteresowany jedną z nich... Szedłem z tą drugą, świeciła komórka i rozmawialiśmy (tu żałuje, że nie było "kina"). Już wiem, że zaraz pójdziemy w przeciwne strony i znowu panika! Zapytać o numer czy nie? a może ją nagle przytulić? Może coś więcej? A jak si myśli co robić to nie robi się nic... No i po prostu się pożegnaliśmy. Trochę przybity wracam do domu - zero potencjalnego kontaktu... I doznaje olśnienia (zaraz ocenicie czy to było olśnienie czy głupia pokusa) - wiem do jakiej szkoły chodzi i jak ma na imię... nk.pl - narzędzie szatana - trzeba wykorzystać! No i co zrobiłem? zaprosiłem ją do znajomych... Hah to jakby powiedzieć "zostańmy kumplami" nie?

W obu sytuacjach - zastanawiałem się czy poprosić o numer i nadal nie wiem czy powinienem był, ale chyba tak...

Teraz liczę na słowo wsparcia, konstruktywnej krytyki, może wytknięcie jakiegoś błędu którego nie widzę... I przepraszam za to, że skazałem was na tyle czytania...

/Edit: zapomniałem dodać - mam duże problemy z nieśmiałością, a na dodatek jestem nieco niedojrzały jak na swój wiek (zarówno pod względem wyglądu jak i mentalnym).