Typowy przykład: mecz piłki nożnej. On jej mówi tydzień wcześniej, że w środę wybiera się z kolegami do pubu na mecz piłki nożnej. To ma być męskie spotkanie. Ona do wtorku to akceptuje, zresztą cały swój wolny czas do wtorku spędza z nią. Ale przychodzi środa i ona nagle wyjeżdża z tekstem, że może byśmy tak, misiu, zrobili sobie dzisiaj wieczór romantyczny? Wyszli na miasto, wiesz, do restauracji, zamówili coś przy świecach? On, zaskoczony jej propozycją, odpowiada, że przecież dzisiaj jest umówiony z kolegami na mecz, mówił jej przecież. I wtedy pojawia się to typowe, jakże znane stwierdzenie:

"Aha! Więc mecz i  twoi koledzy są ważniejsi ode mnie!"

Co robi on w odpowiedzi? Zamiast stwierdzić, że ona próbuje nim manipulować, że związek opiera się na partnerskich relacjach, a nie niewolnictwie i że ona musi przyjąć do wiadomości, że on nie żyje tylko dla niej, większość facetów zaczyna tłumaczyć się. Że przecież uprzedzał, że mogła się do tego przygotować, że nie rozumie, co się stało, przecież wczoraj jeszcze nic na zmianę jej decyzji nie wskazywało, że będzie tylko z kolegami, kobiet żadnych tam nie będzie, więc nie musi się obawiać etc. etc. Efekt jest taki, że ona tylko strzela coraz większego focha. W odpowiedzi facet próbuje ją przytulić i pocałować, ona mu nie pozwala. W końcu próbuje wzbudzić w nim jeszcze większe poczucie winy: "To idź na ten mecz, jak musisz! I najlepiej dzisiaj nie wracaj. Tak w ogóle to możemy wcale nie wychodzić nigdzie razem, jak nie masz na to ochoty!".

I on pasuje. Albo zostaje, wysłuchując dalej jej humory i próbując odkręcić całą tą kłótnie. Albo idzie na spotkanie z kolegami ale następnego dnia kupuje kwiaty, coś tam jeszcze i przeprasza ją na kolanach, mimo że nic złego nie zrobił. W ten sposób on niby postanowił na swoim, ale to ona odniosła zwycięstwo. Wie, że wystarczy tupnąć nogą, a facet albo odstąpi od swoich planów albo przyleci zaraz z przeprosinami.

Najgorsze jest to, że ten schemat można spotkać właściwie wszędzie. W telewizyjnych serialach, w skeczach kabaretowych wymyślanych przez mężczyzn, na przedstawieniach komediowych w teatrze. Ludzie się z tego śmieją, ale mi nie jest do śmiechu. Bo czy postać faceta-pieska albo faceta-ciapka łaskawie oczekującego na jej zgodę, by od czasu do czasu mieć również swoje życie, jest śmieszna?