Tu już nie leży kwestia użycia mózgu. W każdych "tragicznych" chwilach ludzie popadają w morze własnych, sfrustrowanych emocji. W tych chwilach rozum najczęściej ma nie wiele do gadania. Każdego spotyka taka gorączka emocji i jak to przy gorączce powinno się ją spokojnie wyleżeć. Potem to już kwestia kto i co ma poukładane w głowie. Jak gość jest silny psychicznie, pójdzie dalej. Reszta po prostu nie potrafi przełamać bariery strachu, że zostają sami.

baudelaire - trafnie.
od siebie moge dodac, ze faceci calkowicie inaczej przezywaja rozad zwiazku niz kobiety.
one sie wyplacza, ponarzekaja, wygadaja, pousprawiedliwiaja i zaczna sprzatac 'gruzy starego domu (zwiazku) pod fundamenty na drugi'. budynek sie rozjebal i staeiamy nowy.
a facet: zbyt szybko sie przyzwyczaja do tego cieplego mieszkanka gdzie wszystko ma swoje miejsce, gdzie obiad stoi na stole, o ktorym mysli, ze 'tak jest i bedzie'. a gdy wszystko sie pojdzie jebac to wtedy nie moga pogodzic sie z tym, ze ten dom jest juz pusty, ze juz tam cieplo nie ma, ze nikt tam na nich nie czeka. i rozpamietuja.... zamiast zrobic grunt pod nowy zwiazek probuja jeszcze zrobic cos (najwiekszs glupota) by wyblagac powrot do starych przyzwyczajen. facet szybciej popada w swoj wlasny komfort i duzo ciezej mu z niego wyjsc. 'przeciez ja sie dla nikogo nie bede zmienial' - nikt od Ciebie tego nie wymaga, zmien sie dla siebie.....

Bylem z dziewczyna a nad nia wisialo "fatum bylego" ,ktory ją nekal,dzwonil,pisal,grozil,i tak co jakis czas na przestrzeni miesiecy.Doslownie idiota.Kiedy ja odszedlem od niej, to napisalem doslownie jednego smsa i to po miesiacu,nie ulozylo nam sie,trudno trzeba walczyc o cos lepszego i isc dalej,i ja osobiscie nie widze siebie walczacego o byla dziewczyne i to tym bardziej w tak beznadziejny sposob jak grozby i nekanie.Albo masz klase albo nie.

Moja była odeszła ode mnie, bo poznała jakiegoś kolesia( ukrywała to przede mną, jednak poczułem, że w jej zachwaniu coś nie gra). Wiadomo, wtedy człowiek czuje się wyjątkowo rozjebany. Ja miałem aż nadto: wypadek, szpital, opinia lekarzy, że nie mogę wrócic do swojego poprzedniego stanowiska, miesiąc siedzenia w domu na zwolnieniu, w dodatku ona mnie zostawiła dla innego. Hehe, a wiece jak? Gdy siedziałem na zwolnieniu, siedziałem na kompie, akurat na gg, gdy napisała do mnie, takie tam pierdoły, typu hej co słychac? odpowiadałem zdawkowo(nie jestem zwolennikiem "miłości w necie"), na co ona pyta, czy uważam, że się coś zmieniło między nami, bo dawno się nie widzieliśmy (ostatni raz w szpitalu, kiedy mnie odwiedzała, poza tym pisała wtedy setki smsów, dzwoniła do mnie co wieczór i rozmawialismy godzinami, mój szpital w mieście, w którym ona chodziła do szkoły, bo mieszkała poza tym miastem). Nabrałem trochę podejrzeń, ale napisałem, że nic się nie zmieniło, przynajmniej z mojej strony. Dla pewności zapytałem ją o to samo. Odpowiedziała, że tak. Zmieniło się. Przestała mnie traktowac jak swojego chłopaka, jedynie jak kolegę, "odkochała się"- tak to stwierdziła. Pisała, że przez to nie może spac, bo ciągle płacze, przynajmniej tak pisała (nie wierzyłem do końca). Stwierdziła, że jest rozjebana emocjonalnie. Napisałem, byśmy się spotkali, wyjaśnimy sobie wszystko. Napisała mi, że ma nowego kolegę, który znaczy dla niej więcej niż kolega (paradoksem jest fakt, że na moje pytanie, czy poznała kogoś, odpowiedziała, ze nie). Jak zapytałem kogo, odpowiedziała, że to tylko taki cytat. Byłem już naprawdę wkurwiony. Nie wiedziałem już sam, czy chcę się z nią jeszcze widziec, czy naprawdę powiedziałaby mi to w oczy. Po czym zaproponowała, byśmy zaczęli wszystko od nowa. Zakończyłem tą rozmowę, bo nie miała ona sensu. Najlepsze, że zrobiła to dziewczyna, która w żywe oczy mi przryrzekła, że jak do czegoś dojdzie, że wygaśnie to co jest między nami, nie zerwie ani przez gg, ani przez smsa, tylko wtedcy się spotkamy i powie mi to prosto w oczy. Dla mnie był to już koniec, dla niej zresztą też. Nie odezwała się już więcej, ja też nie. Panowie, co ja będę wam ściemniał: cholernie mi wtedy na niej zależało (mimo wszystko) nie chciałem żeby to się tak skończyło, chciałem, żeby to co było między nami, trwało dłużej, dłużej niż pół roku, dłużej niż rok, niż dwa lata, po prostu tyle, ile by mogło to trwac. Stało się inaczej. Zostawiła mnie w najgorszym dla mnie momencie, kiedy spieprzyło mi się wszystko, moje ówczesne plany runęły jak zamki na piasku, nie wiedziałem , co dalej. Zostawiła dla innego...
Mogłem wrócic do pracy na to, stanowisko, tyle że do końca miesiąca bym mógł pracowac, a potem przeniesienie na inne stanowisko. I raz przechodziłem przypadkowo obok niej, kiedy czekała na koleżankę. Powiedziała mi "Cześc", ale ja ją olałem. Już jej więcej nie widziałem. Nie piszę, nie dzwonię, nie kręcę się w pobliżu jej domu, nie nękam jej, nie błagam o powrót (bo po co? Mam zasadę- nie wracam do byłych, ale już mam z nimi stycznośc, traktuję je jak zwykłe znajome), przestałem tesknic. Wyleczyłem się z niej, choc nie było mi łatwo, ale jakoś poszło.

Ja tam ze swoją byłą walczymy jak lwy, jakiś czas temu chlupnęła mi w twarz miskę zupy (ostudzona była na szczęście), no ale jakoś zmuszony do tej walki jestem.

Ale powiem wam jedno,im szybciej spadniecie,tym szybciej powstaniecie.