Trzynasta. Jestem sam. Wokół obcy ludzie. Jadę autobusem. Żadnego winga przy boku. Na dworze leje. Ja w przemokniętej kurtce, przemokniętych spodniach i czapce zimowej na głowie. Wkurwiony, bo przed chwilą przez 2 godziny łaziłem w deszczu po jakimś zadupiastym osiedlu szukając dziury w drodze. Ona naprzeciwko mnie. Urocza, trochę smutna, zamyślona. Patrzy w szybę, co jakiś czas przecierając ją, aby mogła zobaczyć co jest na zewnątrz. Ma słuchawki na uszach. Autobus dojeżdża na mój przystanek. Przed wyjściem wyciągam rękę w kierunku szyby, przez którą wygląda dziewczyna i palcem rysuję uśmiechniętą buźkę. Wychodzę. Odwracam się przez ramię, a dziewczyna patrzy mi w oczy i uśmiecha się od ucha do ucha. Drzwi się zamykają. Autobus odjeżdża. Wracamy do codzienności.

Idę więc ulicą a w głowie jedna myśl. "Ty idioto! Dlaczego nie namalowałeś tej minki wcześniej? Przecież ten autobus stał dziesięć minut w korku, zupełnie jakby los chciał dać ci szansę. Popchnąć do działania."
Racja. Można było to rozegrać naprawdę na wiele sposobów. Dzisiaj wybrałem zrobienie pierwszego kroku i ucieczkę. W nagrodę zamiast numeru mam wkurwa na siebie.

Dlaczego o tym piszę? Po pierwsze dlatego, że nie chcę zapomnieć tej akcji (chociaż akcja to chyba nawet za duże słowo). Najlepiej uczymy się na własnych błędach, a te kilka chwil dało mi sporo do myślenia.

Po drugie dlatego, że w tej sytuacji miałem wszystkie moje największe excusy. Wokół masa obcych ludzi, autobus (nigdy nie próbowałem działać w autobusie), słuchawki na jej uszach i zamyślona mina. Nie wiem (i nie dowiem się) jakby się to dalej potoczyło, ale miło było przynajmniej doprowadzić ładną dziewczynę do uśmiechu. Może jednak jakiś pozytyw i kolejny krok do przodu?

No i po trzecie - tu wspomnę mądre słowa Gracjana.
"Najgorszy podryw to taki, kiedy nie podejdę do dziewczyny".
Dodam tylko, że dociera najbardziej, kiedy poczuje się to na własnej skórze.

ps. Ma padać przez najbliższy tydzień, spróbuję dalej iść tym tropem.