Dawno nic nie wpisywałem, zbyt dawno, a wydarzyło się dużo.
Ten wpis przeznaczę na zwykłe wydarzenie w drodze do domu.

Wracałem ze szkoły standardowo, autobusem. W pewnym momencie kumpel zwrócił moją uwagę na dziewczynę, blondyneczkę o miłej twarzy. Stwierdziłem, że fajna, nie najpiękniejsza, ale o urodzie, która zapada w pamięć, zawsze dobrze wspominałem takie panny. Zauważyliśmy, że któryś z nas jej się podoba, zerkała w naszym kierunku, wyciągnęła telefon tylko po to, żeby pochodzić po menu. Spojrzałem jej intensywnie w oczy, uśmiechnąłem się i zająłem się rozmową z kumplem. Nie przestawała na nas patrzeć. Kumpel wysiadł przystanek przede mną, więc pomyślałem, że czas sprawdzić czego się nauczyłem. Odważyła się na dłuższe połączenie spojrzeń, ja odpowiedziałem szerokim uśmiechem i puszczeniem oczka. Wysiedliśmy na jednym przystanku. Niewiele myśląc ruszyłem za nią i zatrzymałem ją.
Ja: Zaczekaj momencik, (uśmiech)
Ona: Ooo, słucham?
Ja: Jak masz na imię?
Ona: Monika, a ty?
Ja: Tomek, miło mi, wpisz mi swój numer.
Ona: Oki.

Przeszliśmy kawałeczek, rozmawiając o pierdołach, końcówka wyglądała tak:
Ja: Mieszkasz w okolicy?
Ona: Tak, niedaleko.
Ja: Hmmm to dobrze, zobaczymy się jeszcze, pa.

Okazało się, że dziewczyna poznana na przystanku nie urywa głowy po pierwszym słowie, a nawet może być miła. Kumple nigdy nie mogli zrozumieć tego, że podszedłem do nieznajomej panny, którą widzę pierwszy raz, ich strata.
Tak mi się spodobała łatwość z jaką do niej podszedłem, że za każdym razem wypatruję teraz ładnych panien na przystankach i w autobusach.