Gdybym kilka miesięcy temu popracował nad swoją pewnością siebie i oceną własnej wartości, mój dzisiejszy stan byłby wyśmienity.

Ja poszedłem dalej i z jednej skrajności wpadłem w drugą.

Cwaniactwo, a może buractwo...

Pewność siebie eksponuje wszędzie, ale czy to pewność siebie?
Ta pewność siebie to chyba kolos na glinianych nogach. Idę w szkole z moją dziewczyną. SHB 7-8 wg tutejszych ocen.

" Jaki jestem zajebisty "

Idziemy i nagle podchodzi do mnie znajomy, który chce się przywitać. Wystawia swoją dłoń, a ja przechodzę obok rzucając w jego stronę tylko spojrzenie dumnie trzymając jej rękę.

Takie coś doprowadza do tego, że kiedy tylko podchodzę do niej kiedy jest ze znajomymi to ona zabiera mnie na bok. Nie chce słyszeć tego co mówię a raczej nie chce ich narażać na wkurwienie moją osobą.

Pamiętam jak jeszcze kiedyś zanim zaczęliśmy być ze sobą, podchodziła do mnie ze swoimi znajomymi i poznawała mnie z nimi. To było na samym początku znajomości

" Chodź szybko, kogoś Ci przedstawię "

Nie byłem wtedy zbyt pewnie siebie, miałem mnóstwo kompleksów, ale byłem sobą.

Teraz nawet ją narażam na moją "pewność siebie" i często słyszę od niej

" Co Ty właściwie robisz?"

Ona doskonale to widzi, a ja wiem, że ta pewność siebie chyba opiera się na niej.
Nasza rozmowa jest słaba. Praktycznie nic mi nie mówi, woli cokolwiek powiedzieć swoim znajomym niż mi, bo ja jestem zwykłym ignorantem, który wciąż zadziera nosa i szuka dziury w całym.

" Kiedy Cię poznałam od razu wiedziałam, że będziesz osobą, której wiele będę mogła powiedzieć, ale Ty się bardzo zmieniłeś "

Dostrzegłem to dzisiaj. Co zrobię? Po prostu to zmienię, bo to sztuczne jak cholera. Dzisiaj zrobiłem pierwszą prawdziwą rzecz.
Kilku znajomych ma poważne problemy z nauką. Powiedziałem, że po prostu pomogę im i po prostu to zrobiłem, usiadłem z nimi do książek na kilka godzin. Koniec z ignorancją, jak pewność siebie to tylko prawdziwa.