Kto by pomyślał, że na widok zachodzącego słońca stanę z przerażenia, a co absurdalne, pełny nienawiści, gniewu i rozczarowania. Czas leci, a nadal nikt mi nie
powiedział kiedy biec, przegapiłem sygnał startu. Biegnę więc na oślep, podążając za zachodem słońca, którego nie mogę dogonić, a on po czasie pojawia się za mną.
Gdy patrzę tak na siebie, spostrzegam, że jestem coraz starszy i coraz szybciej umieram. Czas leci, a życie ucieka mi między palcami. Ranię bliskie mi osoby, odpychając
je od siebie, dzięki czemu coraz to szybciej i dosadniej, zaczynam rozumieć słowo pustka. To pustka w mojej w duszy i sercu sprawia, że jestem chodzącym duchem
mężczyzny, który nieustannie poszukuje swojej tożsamości. Staram się jej doszukiwać w wielu chwilach, sytuacjach i osobach w moim życiu... teraz zrozumiałem, że jest to
bardzo duży błąd. Męskości nie można się nauczyć. Nawet jeśli przyswoisz sobie wiele "męskich zachowań, schematów działania", to i tak, przyjdzie moment, w którym
życie cię zdemaskuje ukazując największe słabości. Męskość trzeba odnaleźć w sobie stawiając czoła najpotężniejszym słabościom, takim, które rzucają ciało na ziemię
stojąc na głowie, rękach i nogach tak by uniemożliwić jakikolwiek ruch. Od kiedy zrozumiałem swój problem, ukazała się moja krwawiąca dusza i krwawiące serce. Od
tamtej pory dni, każde kolejne dni, które nadchodzą są jedną swoistą wewnętrzną nostalgią skrywaną pod maską zabawy i "wyjebania" na życie. Nie jest to jednak sposób
na ukrycie się. Żaden sposób ucieczki nie jest dobrym rozwiązaniem. Każdy bród zamieciony pod dywan zostanie w końcu spod niego wyjęty. Co wtedy, gdy w pewnym momencie
teoretycznie ułożone życie zostanie zdmuchnięte jak domek z kart? Ilekroć rozmyślam nad moją wędrówką, łapię dłonią papierosa i wypuszczam z niego dym, tańczący przez
moje bezsilne łzy. Po chwili jednak, dobiega mnie wewnętrzny głos, który mówi idź do przodu, zapierdalaj i to jest rozwiązanie. Przez jakiś czas czuję niesamowity
przypływ energii i męskiej "determinacji", które pojawiają się tak szybko jak znikają. Dlaczego? Dlaczego przepływ tejże cennej siły zostaje zblokowany w późniejszym
etapie? Może to wina wychowania, charakteru, który trzeba wyszlifować albo jakiegoś zaburzenia osobowości? Wiem na pewno jedno, że nie mam zamiaru się poddać i
jakkolwiek bolesna będzie to wędrówka muszę stawić jej czoła. Właśnie zapierdalając i walcząc ze słabościami stajemy się silniejsi. Siła, która drzemie w sercu każdego
faceta ukaże się dopiero, gdy rozpierdoli się grube mury niemocy i bezwładności. Wczorajszej nocy wyruszyłem samotnie do lasu. Zawsze, gdy miałem taką możliwość
ogarniał mnie paraliżujący strach. Nawet, gdy udało mi się go na chwilę przezwyciężyć potem pojawiał się na nowo i spierdalałem z niego czym prędzej by się UCHRONIĆ.
Wczoraj bałem się równie tak samo, lecz z każdym kolejnym krokiem i wylanymi łzami, które były potrzebne by obnażyć się z każdej "broni", maski i fałszywego ja czułem
coraz klarowniej obecność jakiejś potężnej i nieograniczonej siły, z którą zacząłem rozmawiać. Dzięki temu przemierzyłem wiele kilometrów w stłumionym przez chmury
blasku księżyca. Gdy w pewnym momencie wyszedłem na chwilę z lasu, moim oczom ukazała się duża polana, na której środku stało bardzo duże drzewo. Nie potrafię wyjaśnić
dlaczego, ale wewnętrzny głos, intuicja czy większy byt nade mną powiedział, że mam do niego zmierzać. W połowie drogi, na wzgórzu nieopodal zobaczyłem jakieś zwierzę
usilnie mi się przyglądające. Co najważniejsze, nie bałem się go, ruszyłem naprzód w jego kierunku a ono uciekło. Wiedziałem już, że nareszcie przeszedłem etap inicjacji
poznałem swoje słabości i zrozumiałem, że MAM PROBLEM ze sobą i nikt poza mną go nie rozwiąże. Dla niektórych wyda się to błahe, ale takie chwile mają duże znaczenie.
Szczerość ze sobą to podstawa zrozumienia i odkrycia prawdziwego siebie. Jaki to ma związek z kobietami? Dopiero po prawie 2 latach od zaznajomienia się z tą wiedzą
odkryłem, że stworzyłem postać jaką nie jestem. Postać, która tylko przykrywała moje lęki i zamiatała je pod dywan. Teraz się obnażyły i wypłynęły na powierzchnię
zranionego serca, i to właśnie jest czas by się cofnąć do początku i poznać swoje prawdziwe imię. Powodzenia panowie.