Nosi mnie od dłuższego czasu żeby to napisać. Nie wiem do końca co, ale coś...

Bo był sobie taki niepozorny człowiek, który przez swoją niepozorność wyróżniał się z tłumu. Lubił włączyć dobry rap i usiąść do biurka na kilka godzin gdzie, na którym tworzył kolejne projekty. Później brał puszkę i to co stworzył odbijał na ścianach. Lubił też książki. Szczególnie lubił je czytać na ławce w parku skąd przenosił się w różne miejsca. Interesował się wszystkim, co pokazywał w szkole, bez jakichkolwiek trudności jeden z najlepszych uczniów. Zawsze kulturalny i opanowany. Co prawda w życiu bywało różnie, raczej był przyzwyczajony, że życie go nie rozpieszcza, ale jakiekolwiek przeszkody nie były problemem. Powiedziałbyś świr, śmieje się gdy krwawi.

Z kobietami nie miał dużego doświadczenia, bo chyba nie zwracał na nie większej uwagi. Wolał robić to co robi.
Ale pewnego dnia poznaje ją, zupełnie przypadkiem. Od razu ją oczarował tym jaki jest, po prostu był sobą...

Dzisiaj kręci się łza w oku. Puszki nie trzymał w ręce od kilku miesięcy. Książki gdzieś się kurzą. W szkole pojawiły się problemy, bo pewnego razu stwierdził, że może być lepszy niż jest i zaczął wszystko zmieniać. Zaczął się przejmować gdy kiedyś wszystko było dla niego takie proste i przyjemne. To już nie ten sam człowiek.

Kiedyś usłyszał od przyjaciela

" Nigdy Ci tego nie mówiłem, ale podziwiam Cię za to jaki jesteś "

Usłyszał też coś od Niej

" Kiedy Cię poznałam wiedziałam, że jesteś kimś komu będę mogła powiedzieć wszystko, ale teraz jesteś inny, bardzo się zmieniłeś "

Brakowało mu samoakceptacji mimo wszystko i wiary w słuszność bycia kim był. Chciał to zmienić i zmienił.

Teraz w ciepły wiosenny wieczór wspomina jak to dobrze było usiąść z papierosem na tarasie i wymyślać kolejne pomysły na siebie czy odlecieć do słonecznej Hiszpanii z książką w ręku. Wspomina jak to dobrze było być sobą.