Blog numer 2.

Czuję się zagubiony , piszę z czystym umysłem wolnym od alkoholu i miękkiego narkotyku , upojony tylko nikotyną. Walczyłem i walczę nadal z nałogiem. Bez papierosa w ustach czuję się jak dziecko, której zabrano ulubioną zabawkę. Wydobywa się ze mnie krzyk bólu i chęć rzucenia wszystkiego do jednego kontenera śmieci. Chęć bycia bezdomnym i oddania steru „sprawiedliwemu” światu. Najgorszy jest moment , kiedy papieros tak enigmatycznie wpaja się w kontekst sytuacji kiedy przejawiam refleksje i jest mi prostym językiem, smutno. Nie miałem okazji poznać szczęścia od paru lat wstecz, nawet nie pamiętam co potrafiło to uczucie wydobyć ze mnie.
Relacje poprawiłem z rodzicami , w sumie chciałem się tylko wygadać. Z przyjaciółmi z którymi dzieliłem dumnie swoje klocki nie mogę szczerze rozmawiać, odsuwam się w otchłań marazmu. Kiedy smutek przejawia się w oczach , w całym naszym ciele, kiedy to w środku zaczyna się wyrywać , gryźć , plątać się o własne łańcuchy własnoręcznie mu założone czuję malutki progres . Nie topię się w łzach czy w żalu nad samym sobą , dryfuję na skromnej tratwie z dziurawym żaglem na morzu. W szkole kilkanaście utrzymanych kontaktów wzrokowych z dziewczynami , u paru zbudowana początkowa relacja, tylko czekają na mój ruch, na okazję kiedy będę mógł wziąć swoją broń do ręki , dotknąć spustu i strzelić.
Dziewczyna numer 1 , ciągle zwodzi mnie swoim genetycznie posiadającym w darze od Matki natury wzrokiem. To spojrzenie jest tak hipnotyzujące jak szelest spalania papierosa , pomarańczowym żarem. Uśmiecham się z prawdziwym pragmatyzmem , czuję się wtedy bardzo dobrze, ale na moment . Wykona swój ruch a potem ja i znowu ona, odwraca swoją głowę tak perfidnie że powinienem wystrzelać w Nią cały magazynek mojej broni.
Dziewczyna numer 2. Posiada w sobie świetne prowokujące ruchy , którymi żywię się jak pierdolony szerszeń, desperackim pszczołami. Nie reaguję , napędza ją to , ma w sobie pewną siłę, dominację , chce czuć się po zwycięsku i przyjąć nawet używając swoich sztuczek pewną koronę.
Dziewczyna numer 3 niczym mnie nie zainteresowała , ale jej uśmiech był półsłodki , jak kupiony u pszczelarza ze sztyletem , miód. Odwzajemniłem to . Przebierała się tak długo , by być przy mnie i czekała jak powiem „cześć”.
Dziewczyna numer 4. Odrzuciłem ją, nie lubiłem jej malutkich ust , które nie mogły zgrać się z moją agresywnością , a zarazem pełną inwencji sztuki zgrania. Chciałem seksu , nigdy jej o tym nie powiedziałem. Czytałem z Niej wszystko jak z dłoni a moment kiedy muskałem ją po szyi , był końcem tej znajomości. Nie chciałem jej , choć odrywałem się od wszystkiego tańcząc z Nią do niezbyt dobrej muzyki.
Kobieta numer 5. W chwili , gdy widziałem jej tyłek chciałem ją rżnąć . Chciałem ją obrócić , zdjąć z Niej zbyt małe jeansy jak na wielkość jej pośladków i czuć zapach pochwy , wgłębić się w Nią i pierdolić ją jak różowy królik wśród innych szarych królików piszących „Nie wypada”. Otworzyłem ją, widziałem ten błysk w oku . Nie miała styczności z tanimi i tandetnymi sztuczkami , potrafiącymi wysłać ogrodnika mającego zadanie pielęgnować swoje kwiaty na pustyni. Zastanawiałem się, odchodząc ile ma lat i czy ona jest już mężatką. Zostawiłem ją jak cholernego żołnierza bez broni z pustą manierką na froncie wroga.
Dziewczyna numer 6. Podoba mi się wizualnie, widzę w Niej skromną twórczynię swojego życia. Nie miałem okazji , nie zrobiłem jeszcze kroku żeby zamienić z Nią choć jednego zdania. Wygląda na dziewczynę , która będzie dobrą i kochaną żoną w przyszłości.
Kiedy widzę jeszcze cały świat promykami oświetlonymi słońcem , potrafię cieszyć się życia, ale w nocy zaczyna się magia. Cierpię i oblewam się długotrwało strumieniem wody, zastanawiając się co wybrać. Moja wiara jakby zakopała się głęboko z wraz z Jezusem po samą głowę. Nic nie potrafi mnie tak oderwać od wszystkiego jak osoby, słowa naszpikowane niebezpieczeństwem. Ten kierunek powinienem wybrać i drugi wykorzystując moją chorobliwie niezwykłą wyobraźnię , pierdolony atut jak włosy u Salomona. Lubię hazard i wszelkie gry mające wpływ na znaczenie tego słowa. Szkoda tylko mojego szmalu i pozytywnych wyobrażeń o wygranie. Napajam się moim systemem bez hamulca rzucającego się wir niebezpieczeństwa .
„Zadaję sobie sam ból , ego i duma są głodne cierpienia. Chciałbym ją mieć teraz , przed sobą i napawać się widokiem jej nagiego tyłka, nie koniecznie zakłócając widok jej piękna. Rżnąć ją jak dziwkę a potem przytulić się do Niej jak okłamany romantyk”