Każdy w życiu czasem ma jakiś problem, mniejszy lub większy. Szukając rozwiązania robi różne rzeczy, aż w końcu wraca do swojego profilu na podrywaj.org, czyta stare wpisy i pisze nowe. Tak, to ja.

Tylko problemu nie rozwiąże się nie znając jego przyczyny. A przyczynę znaleźć trzeba już samemu. Chyba mi się to udało.

Dlaczego nie potrafię być tak wyluzowany, pewny siebie i szczęśliwy jak 4 lata temu? To mój problem. Źródło może się wam wydać debilne, szczególnie że większość z was pewnie ma znacznie więcej wiosen na karku ode mnie. Chodzi mianowicie o wiek.

Mając 19 lat nie myślałem o przyszłości. Owszem- wiedziałem, że chce kiedyś mieć fajną żonkę i dzieciaki, ale wiedziałem też że na to przyjdzie czas. Parę lat się pobujać, oświadczyć, i przed trzydziestką sobie brzdąca zrobić. To był mój plan. Ale miałem dopiero 19 lat, mnóstwo 'źródeł' z których mogłem czerpać radość poznawania nowych kobiet- liceum, osiemnastki, znajomi znajomych itp.

Teraz mając 23 lata, zostało mi kilka miesięcy studiów, a źródełka się wyczerpują. Znam wszystkich znajomych moich znajomych, na studiach już dawno nie zauważyłem ciekawej panny, a moja przyszła praca to typowo męski zawód.

I właśnie tu jest problem. Strach przed tym, że niedługo poznanie nowej osoby, nieważne czy kobiety czy mężczyzny, będzie tak ograniczone, paraliżuje mnie do tego stopnia że popełniam błędy nowicjusza- chce wszystko na szybko, spinam się, myśląc ciągle 'trzeba to szybciej wrzucić na kolejny etap, bo szkoda czasu'.

Dotarło to do mnie dziś, przy rozmowie z kumplem. Muszę się pozbyć tego myślenia. Jeszcze nie wiem jak, ale muszę.