możesz zostać trenerem indywidualnym i budować w cudze ciała.. np. w niemczech

gdybym ja lubił "żelazo", to w twoim wieku zmieniłbym budę na jakiś awf (właśnie coś pod kątem trenigów indywidualnych), a przy okazji zatrudnił w ramach jakiejś znanej sieci siłowni, później próbował się wkręcić do jakiejś Vipowskiej (prawnicy, lekarze) i kroił kilku klientów po kilka stówek za godzinę. Teraz jest na to moda, ludzie biegają uprawiają cross fit itd.

zebrał bym kasę i otworzył sobie działalność z kilkoma zapoznanymi osobami. Jeżdżąc po chcatach wcześniej poznanych klientów.

zebrałbym jeszcze więcej kasy - otworzyłbym swoją siłkę, później sieć, handlowałbym sprzętem (najlepiej nietypowym)

a na końcu kupiłbym sobie motocykl i się na nim zabił

" jednakże za każdym razem wszyscy sprowadzają moje marzenia i cele do rzeczywistości."

Sprowadzają Ciebie do SWOJEJ rzeczywistości tym samym Ty tracisz swoją. Dodatkowo przerzucasz odpowiedzialność za swoje dotychczasowe życie na zewnątrz zamiast wziąć je w swoje łapki.

""jeszcze wam pokaże, wyprowadzę się do Warszawy (mieszkam w Szczecinie), zbuduje coś swojego i będę żył tak jak zawsze chciałem""

Jeszcze im pokażesz?
Po co IM?
Dlaczego nie SOBIE?

" Dziś mam z tego tylko masę konsekwencji, które chcąc/ niechcąc muszę przyjąć na klatę i szczerze nie radzę już sobie z nimi."

Skoro masz mały wpływ na to co MUSISZ, dobrze dla Twojego zdrowia psychicznego, byłoby zaakceptować aktualny stan rzeczy i spróbować sobie z nim poradzić.

Edit#1:
Septo w swoim blogu ciekawie napisał:
"Nie można kochać paplać się w gównie - ale można nauczyć się to lubić" (w każdym razie - coś w ten deseń ten cytat)

A z tą szkoła średnią opowiem Ci moją historię.

Po gimnazjum chciałem iść do technikum informatycznego (co bardzo lubiłem, ojciec się zaparł , użył mocy swojej perswazji że mam iść na szkołę wojskową, lotniczą albo do technikum leśnego. Zrezygnowany wybrałem z tej trójki leśną szkołę, którą można przyrównać do Hoghwartu. Gdzieś w głębi lasu stoi sobie szkoła z ciekawą historią, kilka domków i mały sklepik.
Przez pierwszy rok chadzając do gabinetów gdzie wykładano wiedzę zawodową (na ścianach było porozwieszane wypchane ptactwo, zwierzęta, wysuszone robale z opisaną systematyką, wysuszone rośliny, nasiona, próbki drewna, jakaś WIELKA skóra niedźwiedzia na ścianie - to był skok na głęboką wodę dla kogoś takiego jak ja), ucząc się czegoś co w OGÓLE mi się nie podobało, zadawałem sobie pytanie (co ja tu do chuja robię? Miałem się uczyć informatyki, siedzieć sobie wygodnie a nie zapierdalać po jakimś lesie (o zgrozo ! chodzić kilometrami). W drugim roku zacząłem bardzo lubić tą szkołę i o dziwo - przedmioty zawodowe. Ponieważ im bardziej coś rozumiałem tym bardziej to lubiłem, zacząłem zdawać sobie sprawę, że uczę się dla siebie, może to mi się kiedyś przydać. Dzisiaj dziękuję bardzo ojcu za to że wymusił na mnie pójście do tej szkoły i bym przeżył to samo z chęcią jeszcze kilka razy.
Zdałem sobie sprawę z korzyści DŁUGOTERMINOWYCH ukończenia tej szkoły. W Twoim przypadku również one wystąpią - będziesz miał dodatkowy fach w ręku oprócz TWOJEGO ulubionego (czyt. motoryzacja).

Po szkole pracowałem jakiś czas w lesie, a na weekendy dogadałem się z fachowym mechanikiem, że mogę do niego przyjeżdżać w soboty, pracować dla niego jednocześnie się douczając. Robiłem proste naprawy zarabiając przy tym kopiejki (grosze) ale to bardzo lubiłem. Więc jak widzisz można pogodzić robotę z marzeniami. Obecnie nie zarabiam ani jako Leśnik, ani jako mechanik - choć obie rzeczy mi się po dzień dzisiejszy przydają np. Sam naprawiam swój samochód = jestem z tego zadowolony bo to naprawdę lubię i się przy tym nie męczę + zaoszczędzona mamona w kieszeni.

Tak naprawdę nie jestem w stanie Ci pomóc. Mogę jedynie coś powiedzieć (tutaj - napisać). To co z tym zrobisz zależy już tylko od Ciebie. I wcale Ciebie nie będę namawiał do zrobienia tego.

Masz tutaj bloga który może Ci pomóc na start.
Edycja#2: Może Ci pomóc odnaleźć to co chcesz od życia.
Myślę, że moderatorzy się nie obrażą za wstawienie Bloga Alexa Barczewskiego.

http://alexba.eu/2007-01-18/rozw...

Pierwszy błąd. Nie kierujesz sam swoim życiem, kieruje nim Twoje otoczenie, przede wszystkim rodzice. Powinno się to natychmiast zmienić.
Jak ja wybieram szkołę ponadgimnazjalną to rodzice się dowiedzieli gdzie idę dopiero gdy zostałem przyjęty.

Sam musisz decydować o swoim życiu. Sam ponosić konsekwencje błędnych decyzji. To jest dorosłość.

Udowadnianie innym kim się to nie jest też jest bezsensu. Udowodnij sobie że Cie stać na to żeby żyć tak jak sobie to wymarzyłeś