"Chodź,to ci pokaże jak to tutaj wygląda,gdzie życie raz po raz codzień wbija swoje żądła jak polegasz na modłach pewnie jesteś pusty bo tutaj nie ma boga wino nie zmienia się w wodę"- Tym cytatem od Kali-ego chciałbym zacząć moje przemyślenia,i to co sobie uświadomiłem.
Trzeba by zacząć od tego że mój wpis zapewne będzie kontrowersyjny i stronniczy gdyż jak większość z was uzna iż zostałem zraniony i teraz pieprze farmazony,jak typowy piesek który liże rany i płacze w poduszkę,otóż tak było lecz już nie jest,stwierdziłem że powalczę o była bo to jest ta kobieta z która chce przejść przez życie,dlaczego to pisze? Może dlatego ze czuje że mi naprawdę na niej zależy i że chce o to walczyć mimo że to nie ma szans? Wiem jak to będzie są 3 możliwe opcje:
-Nie zejdziemy się
-Zejdziemy się i rozstaniemy po krótkim czasie(bo tak to się kończy zazwyczaj)
-Lub spełni się mój scenariusz i będę z nią do końca!
Lecz mimo nikłych szans powodzenia chcę spróbować i zobaczyć jak to się potoczy. Wynająłem apartament na sylwestra mimo że nie mam gwarancji że przyjdzie,tylko moze 5% szans,ale pamiętajcie jedno! KTO NIE WALCZY DO KOŃCA PRZEGRYWA JUŻ NA STARCIE!!!
Teraz przejdę do sedna mojego wpisu.
Siedzę nie raz,i nie raz się zastanawiam jak to jest,po co nam związki z kobietami,w jakim celu do tego dążymy? Ok,wiadomo sex-spełnienie fizyczne czyli coś namacalnego,coś co jest potrzebne do życia i tu każdy się powinien ze mną zgodzić,ale druga kwestia-poczucie bliskości,zaufanie-coś co namacalne tak naprawdę nie jest,coś co jest tylko uczuciem którego chcemy,uczucie które jest dobre bo ktoś nam tak zakodował w głowie,że warto mieć kogoś komu można zaufać i być oddanym,okej fajnie to wygląda,jasne mieć 2 osobę czy to przyjaciel czy kobieta,brzmi fajnie co? Ale zagłębmy się w to,nie patrzmy płytko.
Odpowiedz sobie sam,ile miałeś kobiet w swoim życiu? Teraz ilu z tych kobiet mogłeś zaufać,bo dawały ci ku temu sposobność? Kolejna kwestia ilu z nim zaufałeś? I ostatnie ile z nich jest przy Tobie,nie odeszło,albo Ty nie odszedłeś? Zastanówmy się czy osoba której naprawdę możemy zaufać i ona nam ,ale tak naprawdę w 100% jest w stanie odejść od nas lub my od niej,gdy łączy nas wieź i to taka prawdziwa wieź? Czy uważacie że takie osoby znikają z naszego życia? Czy to co z nimi przechodzimy potem zakrywa kurtyna zwana zapomnieniem? Czy to uczucie było prawdziwe,to rzekome zaufanie,ta niby prawdziwa szczerość? Nie wydaje mi się aby ktoś z zewnątrz,poza najbliższą rodzina był w stanie nam to dać bo mimo że rodzina nie jest idealna czego ja jestem najlepszym przykładem,to ona nas zna i im też nie można ufać lecz mamy gwarancje,tak mamy gwarancje! Że oni zostaną z nami do końca i że nie odejdą i moim zdaniem to jest jedyne prawdziwe zaufanie którym można kogoś obdarzyć,oczywiście,jeśli jesteśmy tego pewni w 100%
Chcecie przykład,poza moja kobietą? PFUUUU Byłą kobietą.
Myślałem że miałem przyjaciela,którego znam do 15 lat (?mam 21) robiliśmy razem rzeczy jakie można robić tylko w podobno "prawdziwej" przyjźni,chłopak ma swoje za uszami,wiele skaz na swoim sumieniu,lecz to myślałem że jest przyjaźn i z nim i jego rodziną i co się okazało? W momencie w którym potrzebowałem wsparcia(rozstałem się z kobietą,nie miałem gdzie mieszkać i miałem wiele problemów)zadzwoniiła do mnie jego matka,z która mialem bardziej koleżeńską relacje niż Przyjaciel syna,i jego matka,i wiecie co?
Dostałem taką wiązanke,że łzy cisneły mi się do oczu. Usłyszałem że,wszystko złego co dzieje się w życiu mojego "przyjaciela" jest przeze mnie,że ja go chcę skłócić jak to jego mama powiedział "z jej przyszłą synową",że przeze mnie nie gra on w piłke(chłopak był w wieku 18 lat na obozie z zespołem ekstraklasy w p.nożną, a teraz gra w 5 lidze)że ja go wyciągam na imprezy,że nie mam swojego życia,że to że sam sobie nie radze nie znaczy ze jej syna muszę sciągać na dno i że wpierdalam mu się z butami w życie. Po tym telefonie zadzwoniłem do niego powiedziałem mu jak to wygląda i stwierdziłem że nie będę mu się w życie z butami wpierdalał i powiedziałem że lepiej jak urwiemy kontakt,a wiecie co on powiedział? Czy ty się moją matką przejmujesz? Żadnego dobrego słowa próby wyjaśnienia,cokolwiek. Od wtorku się do mnie nie odezwał,0 kontaktu a szczerze? ZA TE ZNAJOMOŚĆ MYŚLAŁEM ŻE MÓGŁBYM ODDAĆ ŻYCIE! Lecz myliłem się i to bardzo. Tak wiem że możecie myśleć że zostałem skrzywdzony bo nie ukrywam że tak chyba jest,lecz myślę trzeźwo i te lekcje jakie teraz dostaję od życia dają mi naprawdę dużą wartość do przemyśleń. Dochodzę do wniosku że ufanie to jest fajna sprawa-że masz kogoś komu można o wszystkim powiedzieć,że możesz się otworzyć,tylko pojawia się kolejne pytanie czy ta krótkotrwała przyjemność jaką nazywam zaufaniem jest tego warta? Wg mnie to jest tak samo jak z narkotykami-zapalisz,wciągniesz,połkniesz-będziesz mieć radochę-jasne pewnie przez pewien czas będzie super,ale jak cię do wciągnie że stanie się to codziennośćią jak ufanie drugiej osobie to po pewnym czasie uświadomisz sobie że jesteś uzależniony-co już takie fajne nie jest(nie chodzi mi o uzależnienie od zaufania ,tylko i wyłącznie od narkotyków!)I co potem dzieję się z osobami uzależnionymi? Cierpią,walczą ze sobą próbują pokonać samych siebie,swoje nawyki przyzywczajenia i każdy dzień to dla nich udręka. Pewnie spytacie czemu,czemu udręka a tu mamy 2 opcje:
-Zdrowie wysiada
-Uświadamiają sobie że jest źle i że muszą szukać pomocy
-Lub nie maja kasy na dragi
Narkotyki są idealnym odzwierciedleniem zaufania,dlaczego?
Ponieważ gdyby ktoś dał nam gwarancję że biorąc narkotyki nie będzie żadnych skutków ubocznych - uzależnienie,choroby,problemy to byśmy je brali bo po nich jest fajnie. To samo jest z zaufaniem,gdybyśmy mieli gwarancję że możemy komuś zaufać i ta osoba nie odejdzie to zaufanie byłoby czymś wspaniałym lecz tak nie jest. Tylko od nas zależy co z tym zrobimy czy zaufamy i zaryzykujemy czy może będziemy dawać sobie radę z tym sami choć czasami będzie trudno.Każdy z nas jest po części wolną istotą i tylko od niego zależy jak będzie żył. Pamiętajcie jedno :
KAŻDY EGZYSTUJE,ALE ILU Z NAS TAK NAPRAWDĘ ŻYJE?
To tyle ode mnie.