Wartościowy blog o bezwartościowej kobiecie

Zastanawiałem się ostatnio nad tym, jak często powtarzamy zwroty, których nie rozumiemy. Nie mówię już o tym, że nadużywamy słowa kocham Cię, kiedy tak na prawdę wcale nie wiemy co czujemy. Ale sekwencje, które gdzieś usłyszeliśmy i powtarzamy jak swoją ‘mantrę’, czy życiowe motto. Weźmy przykład, słów które ja uważałem jako bardzo ważne w swoim życiu. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą. Tylko, czy każda walka ma sens? Czy wartość wygranej jest proporcjonalna do energii którą w to wkładamy? Posłużę się prostym przykładem – jakże romantycznym maratończykiem (nie mówię tu o skądinąd zajebistym filmie o tym tytule). Czy warto jest umrzeć osiągając cel?
Tytułową kobietę poznałem jakiś czas temu, ale zacząłem się z nią spotykać rok temu. Piękna, wygadana, inteligentna, z poczuciem humoru, po prostu zjawiskowa. Początki były naprawdę trudne, miała faceta, choć nie przyznawała się, mnie bardzo często negowała(że brzydki, słaby, bezwartościowy), to ja inicjowałem spotkania. Po prostu znakomicie postawiła się w roli nagrody i uważam, ze bardzo ciężko ją było przeramować. Szczerze mówiąc na początku ignorowałem to, spotykałem się z nią, nie dawałem z siebie za wiele, spotkania jak spotkania, na pewno nie latałem za nią z wywieszonym językiem. Kolejne braki wyszyły podczas spotkań, droczyliśmy się(przynajmniej tak to wyglądało) o to, którą stroną będzie szła, bo lubi prawą (albo lewą – nie pamiętam), unikała publicznych miejsc ostentacyjnie, ogólnie robiła wszystko to, co robią dziewczyny, które naczytają się mądrych porad na stronach internetowych. Prawdziwe źródło problemu odkryłem dość szybko, jednak dopiero po jakimś czasie zacząłem się nim interesować. Kobietę tą w młodym wieku zostawił ojciec. I jak na początku wszystko tłumaczyłem sobie młodym wiekiem, tak dopiero zapoznanie się z materiałem o DDA otworzyło mi oczy. Czy za późno, czy nie? Trudno powiedzieć. Wcześniej wszystko tłumaczyłem sobie wiekiem, potem zacząłem tłumaczyć sobie DDA, a na końcu DDA/wiek mixem. Powiem w tym momencie jedno – bo mam tylko jedną radę. Spierdalaj z takiej relacji za nim się wkręcisz. Ja czuje się jak człowiek uzależniony od narkotyków. A nie tak łatwo jest zapomnieć, bo Pani zrobi dużo, żeby Cię nie stracić, kiedy czuje, że Cię traci i zrobi wszystko, żeby Cię stracić, kiedy Cię ma. Paradoksalne, co? I kurewsko wkręcające. Przede wszystkim, musisz wiedzieć jakie symptomy powinny Cię ostrzec, czyli włączyć czerwoną lampkę kontrolną w Twoim mózgu..
-Projekcja – Pani bez ogródek powie Ci, że jesteś słaby, brzydki, bezwartościowy, nie starasz się, nie kochasz jej itp. Etc. Tylko tak naprawdę Ona to mówi o sobie. Nie pozwól takiej kobiecie na zniszczenie Twojej energii i przetnij taką znajomość od razu. Po co masz się zastanawiać czy jesteś dla tej Pani zbyt mało przystojny, zbyt mało ambitny czy zbyt mało wartościowy, skoro odpowiedź jest jedna – Jesteś. Ale pocieszę Cię. Nikt nie jest w stanie spełnić jej oczekiwań, bo nie dość, że będzie widziała w nim swoje wady to:
- Strach przed zbliżeniem, odrzuceniem, zakochaniem. – kobieta z tym problemem zrobi wszystko by się nie zakochać. Wie dobrze, że kontakt fizyczny sprzyja zbliżeniu emocjonalnemu, więc traktuje go, jako zapotrzebowanie czysto fizjologiczne, lub będzie Cię odtrącała. Ja z ową Panią przeszedłem długą drogę, zanim zdążyłem ją pocałować,a jeszcze dłuższą zanim doszło do czegoś więcej – i nie mówie tu o seksie.
- Kobieta jest w stanie zranić każdą osobę, na której jej zależy, a na tych, którzy naprawdę są dla niej ważni, potrafi zranić po dwakroć mocniej. Kiedy myślisz, że wszystko jest dobrze, ona drugiego dnia powie Ci, że woli spotkać się z kolegą, że nie ma dla Ciebie czasu itp.
- Związek z taką osobą to ciągłe przeciąganie liny. Ona sprawdza na ile może sobie pozwolić, na ile Tobie zależy, a Ty uczysz się cierpliwości.
Z tym, że cierpliwość ta nie zawsze jest opłacalna, bo historie z tego typu osobami to raczej historie bez happy endu. Z jednej strony kobieta chce wartościowego, męskiego faceta, z drugiej związuje się raczej z cipą bez charakteru, którą ciągle testuje, sprawdza, rzuca i wraca, kiedy ktoś wartościowy powie, że nie jest zainteresowany znajomością z galaretą emocjonalną, bądź okaże się wiekszą pizdą niż poprzedni.
Wracając do greckich porównań, związek, relację z taką osobą przypomina syzyfową pracę. Możemy wpychać tą kulę na górę, ale ona zawsze spadnie na sam dół, lub w najlepszym wypadku zatrzyma się na jakiejś niewielkiej przeszkodzie, ale nigdy nie wniesiemy jej na górę. Takich osób nie jest w stanie zmienić nic, oprócz świadomości o swoim problemie i psychoterapii, która jest bardzo kosztowna (czasowo i dolarowo). Musisz porzucić przyjacielu myśl, że tą skałę można rozbić miłością. Bo jeśli taka osoba naprawdę Cię pokocha, to będzie zmieniała Twoje życie w piekło.

EDIT:
W ramach pojawiających się komentarzy, śpieszę wyjaśnić, że a) opisałem tylko wierzchołek góry lodowej, b) nie każda kobieta która tak się zachowuje to dziecko z syndromem DDA, c) analizę, należy rozpocząć od siebie, a jeśli nie zauważycie błędów, ze swojej strony, to wtedy szukać w partnerze. Tylko, jeśli są jakieś błędy w oprogramowaniu partnera, to trzeba zastanowić się nad tym, czy jest sens pakowania się w taką relację, czy to DDA/Borderline/Chujtam. Tkwienie w takim związku świadczy również o problemach ze sobą.