Tym razem mój wpis będzie trochę różnić się od większości wpisów. Jestem teraz świadkiem powolnego rozpadu związku.
Jednak jestem świadkiem, ale stoję z boku, więc moja ocena tego wszystkiego jest chyba bardziej obiektywna, niż gdybym siedział w centrum.

A więc: jest sobie dziewczyna, zaradna, po studiach. Potrafi zarobić, pracuje, ogólnie bardzo ogarnięta. Zaznaczam, że jest to osoba mi bliska,
więc jedyna nieobiektywność może wynikać tylko z tego względu. Nazwijmy ją Monika. Jest też chłopak, mądry chłopak, ale szalenie leniwy.
Studia ciągnie na siłę, nie wie co chce w życiu robić, nie ma pracy. Pracy niby szuka, ale kiedy ma jakąś ofertę, to ją odrzuca, bo "to nie to, co chciałby robić". Niby to fajnie, podąża za swoimi marzeniami... Ale życie to nie bajka! Czasem trzeba na chwilę porzucić marzenia, zakasać rękawy,
wziąć się do byle jakiej roboty, żeby zwiększyć swoją pozycję. Chłopak niech się nazywa... Bartek

Poznali się na wakacjach w pracy sezonowej. Była to praca, w której każdy mógł brać zlecenia na tyle na ile zdołał się wyrobić. Tak więc po całym sezonie można było zarobić naprawdę niezłą kasę, ale równie dobrze można było pracować tylko kilka godzin dziennie, a resztę czasu poświęcić na imprezy, przepijając to co się zarobiło do tej pory.

Jak się pewnie niektórzy już domyślają - Bartek był zwolennikiem trybu: trochę zarobię, trochę przepiję. Poznał Monikę, spodobali się sobie, spędzali dużo czasu. Monika zmieniła się dla niego, sama zaczęła żyć tak jak on, nie pracowali za dużo, dużo imprezowali i podróżowali.

Wakacje się skończyły... wspomnienia zostały, kac moralny nieuchronnie zbliżał się wielkimi krokami... Wyjechali zarobić, wrócili z niczym. Monika szybko wzięła się za siebie, szukała pracy, zawsze miała jakąś dorywczą, potem już znalazła stałą. Bartek jednak jak gdyby nigdy nic siedział sobie w domku przed TV, popijał piwko, nie zauważył że wakacje już się skończyły(mimo że śnieg go znienacka zaskoczył!). Monika ciągle myślała, że Bartek wreszcie oprztomnieje, że to tylko chwilowa niedyspozycja finansowa. Ciągneła jednak ten związek jeszcze przez kilka miesięcy, pożyczała Bartkowi na bilety, piwo, imprezy. Doszło do tego, że Bartek nie mając pracy jest u niej zadłużony na dość pokaźną sumkę. Mieszkają ponad 100 km od siebie, i kiedy mają się spotkać - to zależy tylko od tego, czy Monika nie zasponsoruje Bartkowi tego spotkania...

Monika po rozmowie z bliskimi osobami wreszcie przejrzała na oczy. Jeszcze z nim nie zerwała. Daje mu delikatnie do zrozumienia, co się jej nie podoba. Teraz już wiem, że za chwilę z nim zerwie. On dalej siedzi przed TV, mimo jej ostrzeżeń - jest kompletnie nieświadomy tego, co za chwilę nastąpi! Wiem o tym, byłem w podobnej sytuacji. Dostawałem ostrzeżenia, ale myślałem że jakoś wszystko się ułoży. Monika zaczęła okłamywać Bartka. Dostała propozycję wyjazdu na weekend od dobrego kolegi. W tym samym czasie miał przyjechać do niej Bartek. Powiedziała mu, że nie może przyjechać, bo nie ma kasy, więc nie ma jak mu pożyczyć... Pojechała z kolegą na weekend, nic tam się nie stało, ale dobrze się bawiła.

Niezbyt to szlachetnie brzmi, cóż - okłamała swojego chłopaka że jedzie ze swoim kolegą na weekend. Większość ludzi potępia takie zachowania, ja sam do niedawna zrobiłbym jej niemałą awanturę za to jak postępuje. Ale dodając do tego cały ten kontekst - rozumiem ją! Nie popieram tego, że jeszcze nim nie zerwała, że go okłamuje, ale ją rozumiem! To jest ewidentna wina Bartka, sam doprowadził do takiej sprawy, oddał stery swojej dziewczynie, a ta po tylu miesiącach wiązania końca z końcem i sponsorowania Bartkowi weekendów i alkoholu - wreszcie chciała zrobić coś dla siebie.

Monika jeszcze miesiąc, dwa miesiące temu była w rozsypce. Nie wiedziała co zrobić. Dawała wyraźne komunikaty, co się jej nie podoba. Teraz już podjęła decyzję, dawała mu szansę, ale tego związku już nie ma. Ona już go zakończyła. Któryś raz już zauważam paradoksalną sytuację, w której związek dwojga ludzi już jakiś czas temu skończył się dla jednej osoby, druga zaś ciągle żyje w błogiej nieświadomości. Dla mnie było to niepojęte, do tej pory. Teraz już rozumiem obie strony. Wiem, że Monice będzie ciężko to zakończyć, chociaż będzie musiała, a dla Bartka niedługo świat się skończy i o wszystko będzie obwiniał Monikę... Pewnie za jakiś czas trafi tu na forum, dlatego też zmieniłem imiona

Morał z tej bajki. Chłopaki w związkach, Jeśli coś jest nie tak, dziewczyna daje jakieś sygnały - zastanówcie się, jeśli nie wiecie o co chodzi - porozmawiajcie z nią. Lepiej jest dmuchać na zimno niż potem obudzić się z ręką w nocniku obwiniając cały świat za swoje niepowodzenia.