Witajcie

Piosenka, która towarzyszyła mi podczas pisania tego blogu.
Stromae-Formidable.

Od mojego pierwszego bloga minęło już trochę czasu i teraz patrze na niego jak na zrzutkę myśli faceta, który wygrał jedną z bitew ze swoimi słabościami - ale walka trwa nadal.

Ten blog postanowiłem dedykować charakterom, który każdy z nas posiada i powinien być z niego dumny. Każdy różni się od innych i jest wyjątkowy - Każdy.

W zasadzie chciałem tutaj opisać swój charakter i swoją osobę, być może w komentarzach urodzi się dyskusja na temat tego czy niektóre zachowania są zaletą czy wadą w społeczeństwie w XXI wieku - bo ostatnio usłyszałem kilka miłych słów na temat swojej osoby. Zacząłem się zastanawiać co wyróżnia mnie z pośród wszystkich osób, które znam i których charaktery znam dobrze. W moim pierwszym blogu opisywałem swoje zachowanie po rozstaniu z dziewczyną z którą łączyło mnie bardzo dużo. Niestety jestem osobą bardzo empatyczną. Niestety... Czuję, że kurewsko nie pasuje do tego społeczeństwa do ludzi, którzy mnie otaczają.
Gdy przeczytałem książkę "7 nawyków skutecznego nastolatka" napisaną przez Sean'a Coveya gdzie opisywał on w jednym z nawyków właśnie jak nauczyć się słuchać, zrozumiałem, że to co Sean opisuje ja już bardzo dobrze znam. Wtedy pojawił się uśmiech na mojej twarzy.

Ale do rzeczy.
Po rozstaniu dostałem sił aby walczyć ze swoimi słabościami i myślę, że bardzo dobrze sobie radze. Wady staram się przezwyciężać i zawsze gdy waham się aby coś zrobić, mówię sobie w myślach, że czego mam się bać... Robie to na co mam ochotę i co mi się podoba - Baner tej strony zapadł mi głęboko w sercu i wykorzystuję go gdy tylko nachodzi mnie myśl zwątpienia. Co do mojego zachowania, na imprezach sprawiam wrażenie osoby, ułożonej, mądrej i ogarniętej jeśli chodzi o sprawy życiowe a mam świeżo ukończone 21 lat. Moi przyjaciele, za moimi plecami zawsze gdy rozmawiają o mnie, chwalą mnie za to jaki jestem. Za to, że zawsze można na mnie liczyć i jestem "w 100%" ogarnięty jak to powiedział mój przyjaciel.

Gdy stoje przy ognisku a dookoła mnie znajomi, którzy są w związkach dochodzi do mnie myśl - To kurewsko niesprawiedliwe. Dlaczego ja jestem samotny? Cierpię nie dlatego, że rzuciła mnie dziewczyna tylko dlatego, że nie pasuje do tego całego syfu... Na imprezach jest alkohol i moi kolesie, którzy przyszli ze swoimi pannami często bo w 95% przypadków na imprezach są nachlani i pierdolą typowy bełkot alkoholowy... "stary, napij się są Twoje urodziny" Tak jakby dzień w którym się urodziłem trzeba zakończyć zgonem i tarzaniem się w trawie z błotem. Jestem facetem z zasadami. Ustaliłem je sobie tak aby utrzymać balans i aby w sytuacjach kiedy wiem, że zawiniłem wiedzieć gdzie popełniłem błąd i przyznać się do niego. Jedną z tych zasad jest alkohol (Który moim zdaniem powoli wyniszcza to społeczeństwo) Pije kiedy chce, nie pije kiedy chce.
To ja przeżyje swoje życie tak aby na starość powiedzieć sobie, że niczego nie żałuję a przez moje serce płynie czysta krew nie skażona żadnym brudem.
Gdy na imprezach moi kolesie kończą w stanie dużego upojenia ich dziewczyny narzekają na nich - Pytam się, co to kurwa za facet, który powiela schematy każdej imprezy... Wstyd... Przeżyłem 3 letni związek na fundamentach przyjaźni i czuję jakąś tam niesprawiedliwość. Jedna para tak niedobrana, a mimo to przeżyty jeden rok i lecą dalej. Nadal skowronki i motylki w brzuchu. Druga para - Facet zdradził i planuje drugą zdradę. Jego kobieta mocno go kocha i nic nie wie, ale ja wiem... Na dodatek każda impreza kończy się tym, że ich faceci wracają nachlani i włącza się im tryb Romea - wyznania miłości i pierdolenia głupot o wszystkim do wszystkich.
A może cierpię dlatego, że jestem singlem? Że w moim życiu pojawiła się osoba, która zdaję się wrzuciła naszą relację do śmietnika i zapomniała jakim człowiekiem jestem? Tutaj zranione ego?

Ostatnio dużo słyszę o tym, że się zmieniłem i że dobrze wyglądam. Cieszę się ale co dalej? Co z tego, że każda praktycznie dziewczyna, która znam chciałaby mieć takiego chłopaka jakim jestem ja. Ogarniętego, takiego, który ocieka empatią. Który dogada się z każdym i nawet wtedy, kiedy ktoś przyprowadzi na impreze osobę, której nikt nie zna to ja i tak potrafię zagadać w taki sposób, że po 2 minutach czuję się ona jak u siebie... Który doradzi gdy zachodzi taka potrzeba... Czy ja kurwa jednak jestem zbawicielem świata?
Przychodzi nowy pracownik do pracy i stoi w dyspozytorce - Jako pierwszy podaje mu rękę i odrazu staram się mu pomóc i oprowadzam go po firmie.
Dumny jestem z tego, że na ulicy potrafię pomóc np starszej osobie. Pomachać dziecku gdy jadę śmieciarką (Pracuję jako ładowacz na śmieciarce) I widzieć jak uśmiecha się do mnie. Te zachowania są dla mnie normalne a jednak gdy to robię czuję się jak wyrzutek. Gdy bezdomny szpera w śmietniku to mimo, że czas, który mi ucieka tylko uprzykrza mi pracę ja nie wyganiam go i pozwalam mu grzebać dalej... Dla niego to okazja żeby znaleźć coś co pozwoli mu przetrwać kolejny dzień, nawet jeśli grzebie po to aby za puszki kupić alkohol i się najebać. W tej chwili nie myślę o tym... Ważne w tym momencie jest to, że serce bije mocniej a ja czuję się dobrze z tym, że nie wyganiam go jak inni pracownicy w mojej firmie...

Ostatnimi dniami myślę coraz bardziej o tym czy moja była będzie chciała wrócić. Szczerze nie wiem dlaczego tak się dzieję. Postanowiłem sobie, że nie zgodzę się na powrót bo wiem co mi zrobiła i jest to naturalne i żadne emocje nie wykłócają się z moją decyzja. Jestem świadom w 100% tego co sobie postanowiłem i chyba teraz wyczekuję... Po co, jeszcze nie wiem, chyba dlatego, że zostałem rzucony i teraz chce aby pożałowała. Znam jej charakter, ona nawet gdyby chciała to się nie odezwie. Dokładna analiza związku dała mi do zrozumienia gdzie popełniałem błędy ale to nie jest istotne już teraz. Absolutnie nie jest tak, że budzę się rano i rozmyślam co robi i tak dalej i tak dalej. Czuję się po prostu skrzywdzony, że jej znajomi przekreślili mnie za to, że po prostu nie jesteśmy już razem. Ludzie, którzy nie dają obiektywnych rad tylko dają rady, które są w danej sytuacji ich zdaniem najlepszym rozwiązaniem, coś co ludzie chcą usłyszeć. Jej znajomi, których ja lubiłem, o których zawsze wypowiadałem się pozytywnie i szanowałem ich. Teraz dostaję po dupie za to, że byłem sobą i byłem w wobec nich w porządku? Czasami przez to jaki jestem chcę skończyć ze sobą. Okropne myśli ale oswoiłem się, że one są i będą ze mną już zawsze. Czy mam problem ze sobą? Wątpie w to. Radze sobie fantastycznie i problemy eliminuje już na samym początku. Po prostu myśli o śmierci są powodem tego, że nie pasuję tutaj - Nie pasuję mój charakter. Gdy widzę znieczulice wkurwiam się. Gdy słyszę, że ktoś ma gorzej wkurwiam się. Wkurwiam się bo jestem bezradny. Chce dobrze dla każdego (Oprócz niedoszłej teściowej)

Czy to wada XXI wieku? Gdzie panuję znieczulica i tyle syfu dookoła. Mam 21 lat i w dupie mam zabawy typu kluby. Lubie grilla, lubię ognicho, lubię domówki ale gdybym miał się wiązać z kimś to już na stałe... Czy to źle, że już teraz myślę o swojej przyszłości? Że chciałbym mieć kobietę, śliczną córeczkę albo dwie, dużego psa i zajebistą furę? Układać sobie życie już w tym wieku? Czy to, że widzę biedę na ulicach to czuję smutek i empatie do tych ludzi? Jak widzę starszą kobietę targającą wózek z zakupami która ledwo idzie w kierunku swojego domu to mam ochotę wyskoczyć z kabiny śmieciarki i po prostu jej pomóc? To kurwa niesprawiedliwe, że facet taki jak ja jest samotny i cierpi z tego powodu.(Dokładnie znam swoje wartości, nie jestem zadumany w sobie, absolutnie nie)

A teraz idź do łazienki i spójrz w lustro. Popatrz w swoje oczy... Odpowiedz sobie szczerze na pytanie - Czy mój charakter to powód do dumy czy może powinienem się wstydzić tego jaki jestem. Ja bardzo wiele zrozumiałem przez ostatnie lata swojego życia. Kocham życie a zarazem przechodzą przeze mnie myśli o zakończeniu go - Wyganiam je ze swojego umysłu aby nie zakłócały porządku jaki sobie przygotowałem zaraz po rozstaniu. Kocham swoją rodzinę, kocham siebie, uwielbiam towarzystwo przyjaciół i mam nadzieję, że nadejdzie okazja aby stworzyć związek... Zdrowy związek.

Charakter to coś co masz w sobie i nikt Ci go nie odbierze...

~Formidable~