Cześć Wszystkim!

Pierwotnie miało to być krótkie pytanko na forum, ale urosło ono do poziomu raczej nie odpowiadajacego tamtejszym kryteriom. Wylałem przy okazji swe brudy, które nagromadziły się w ostatnim czasie...

Jakoś z miesiąc temu zawiązałem znajomość z pewną dziewczyną. Od samego początku fascynowało mnie w niej dosłownie wszystko... Wygląd, tok myślenia, sposób prowadzenia rozmowy, dosłownie wszystko.
Zaczęło się od skromnych rozmówek na facebooku na temat studiów i kierunku, na którym znajdujemy się oboje; ludzi; naszych wspólnych obserwacji o otaczającym świecie, itp blabla. Coś w każdym razie zaiskrzyło. Jakiś czas później zainicjowaliśmy bardzo spontaniczne spotkanie - spacer po mieście późnym wieczorem. Nie sądziłem, że rozmowa będzie przebiegać tak elastycznie, a ja będę czuł się w jej towarzystwie tak "luźno". Zaintrygowało mnie to cholernie i Ta oto dziewczyna stała się mym obiektem westchnień na bieżącą chwilę. Zaraz jednak po tym, jak zblizyliśmy się do siebie, z jej strony zaczęło coś się psuć. Za wszelką cenę starała się odtrącić mnie od siebie, odepchnąć. Byłem już gotów zrezygnować ze znajomości, bo padło z jej ust kilka ciężkich słów, ale w ostateczności przetrzymałem ten ST (o ile nim w ogóle był), ale usunąłem się na jakiś czas w cień. Widać, że dziewczynie ruszyło sumienie, bo przeprosiła mnie i wyjaśniła o co tak naprawdę jej chodziło. Cóż mogę rzec. Okazało się, że jest to dziewczyna, która ostro dostała po dupie od życia, bardzo ostro... Zrozumiałe było dla mnie, że muszę brać na wszystko poprawkę. Że cięzko będzie mi się do niej zbliżyć, ale też automatycznie i we mnie wszystko się zblokowało. Bałem się, że nie sprostam jej oczekiwaniom oraz iż Ona, przez to, że tak dostała po dupie, nie będzie w stanie zaspokoić mnie (emocjonalnie). Wahałem się ze wszystkim, z każdym słowem, z każdą decyzją i gestem. Usłyszałem od niej, że Ona potrzebuje czegoś konkretniejszego, że całkiem innaczej postrzega istotę relacji między mężczyzną a kobietą, bo spotykała się ze starszymi facetami. Zrozumiałe, była już nawet zaręczona. Nasza znajomość i to co między nami było (nawet zdarzył się przypadkowy KC), wisiało na włosku. Sam już nawet wyszedłem z propozycją, by dać sobie na wstrzymanie, ale któregoś razu zostałem wyciągnięty przez nią do baru, na skromnego bilarda i piwko w towarzystwie naszych znajomych ze studiów. Drętwo było w chuj, baa... chciałem się nawet urwać stamtąd, ale w ostatniej chwili, gdy sięgałem już po kurtkę zostałem powstrzymany przez tę dziewczynę słowami, że musimy porozmawiać. Nie pogadaliśmy. Kumpel, który był z nami, rzucił propozycją, by przenieść się do niego na stancję, więc tak też uczyniliśmy, choć miałem potrzebę urwania się z tamtego towarzystwa, bo kompletnie nie mogłem się wyluzować. Na miejscu wywiązała się rozmowa między nami, ale problemem było to, że mój obiekt westchnień był już lekko podpity. Znów doszło do przeprosin z jej strony, argumentując to tak, że miała gorsze chwile. Przyznała, że jej zależy, choć kilka dni wcześniej usłyszałem, że na niczym jej nie zależy oraz że nie ma względem mnie żadnych oczekiwań... A! Do tego usłyszałem, że jestem egoistą. Ostatecznie skończyło się na ostrym KC i igraszkach na łóżku. Ale wewnętrznie byłem cholernie zblokowany. Po tym zdarzeniu kontakt urwał się na kilka dni. Po czterech dniach milczenia, rozmawiamy na facebooku jakby nigdy nic, po czym dostaję informację o późnej godzienie, że zjawi się w mojej mieścinie (mieszkam w akademiku, a ona dojeżdża do miasta), bo wpada na impreze. Zakomunikowałem jej delikatnie, że nie jestem nastawiony tego dnia na imprezowanie w klubie, bo jestem padnięty, ale wzamian może wpaść do mnie albo wyskoczymy sami do baru. Usłyszałem od niej, że ma kierowcę pod sam klub i że albo wpadam albo nie. No cóż. Od akademika do klubu to raptem pięć minut drogi, więc nie powinno być problemem, bym albo ja wyszedł po nią albo ona po mnie, lub byśmy spotkali się po drodze. Ona wybrała imprezowanie z kumplami w klubie, a ja samotny pobyt w akademiku. Na drugi dzień akcja się powtarza tyle, że z bardziej absurdalną otoczką. Dziewczyna dzwoni do mnie, że była pare minut temu pod moim akademikiem i jest z narąbanym kumplem oraz właśnie wyjeżdża z miasta. Na pytanie "Dlaczego nie mogła zadzwonić wcześniej", które było raczej już wymuszone, bo i tak towarzyszyła mi niechęć, otrzymałem odpowiedź "A bo mi się przypomniałeś". Rozłączyłem się i nazajutrz zakończyłem relacje. W podzięce otrzymałem od niej wiązankę, której merytoryczny sens sprowadzał się do tego, że jestem pieprzonym egoistą i zachowuję się jak dzieciak.

Co o tym wszystkim sądzić? Jak na przyszłość postępować z kobietami, które chcą zrobić z ciebie "bandaż"? Czy jest sens pakować się w takie trudne relacje, gdy samemu potrzebuje się osoby, która dostarczy więcej zainteresowania i angażu od siebie (mowa o mnie)?

Pzdr. Nołbadi