Co tak na prawdę warunkuje nasze życia? Od czego zależy czy osiągniemy sukces? Jak to możliwe, że coś co kiedyś dawało nam motywację, dziś ją zabiera popychając nas w otchłań coraz to nowszych pytań.

Jakiś czas temu wpadłem na tę stronę. Pewnie zastanawiacie się jak? Otóż odpowiedź jest dosyć oklepana: zaczęło mi na pewnej Pani zależeć równocześnie zauważając, że ją tracę. Spanikowałem. Nie znałem wtedy zasad tej gry, bo sobie ich nie stworzyłem. Brak mi było sprecyzowania. Oczywiście ową dziewczynę straciłem, ale zyskałem coś więcej - poszerzenie swoich horyzontów.

Po tym przez kilka tygodni czułem, że mogę przenosić góry. Czytałem, uczyłem się, starałem się zrozumieć. Wszystko działało! Kobiety same się o mnie starały, narzucałem im swoje zasady, stosowały się do nich. Nawet moja była podczas krótkiej rozmowy pełnej negów (z mojej strony) powiedziała do mnie "za bardzo Cię uwielbiam, żeby o Tobie zapomnieć". Oczywiście olałem ją. (Zasada - nie wracam do byłych). Podczas wieczornych rozkmin pomyślałem: "K*rwa jak ja to zrobiłem?! To wszystko musi być we mnie!". Później było tylko lepiej. Spotykałem i poznawałem coraz to nowsze kobiety, kategoryzując je, szufladkując i oceniając. W końcu każdy szuka ideału. Ja również szukam, z tym, że teraz dobrze wiem jaki powinien on być (ideał, rzecz jasna ). Dawałem im mnóstwo emocji, przez które nie mogły zasypiać w nocy. Wspaniałe uczucie, kiedy kobieta Ci coś takiego powie. Czujesz dumę i pewność siebie, która promieniuje na całokształt Twoich działań.

Okres mojej nazwijmy to - pełni szczęścia, nie trwał zbyt długo. Po kilku tygodniach zacząłem odczuwać pustkę. Nadszedł kryzys. Zacząłem się przechwalać znajomym kogo to nie mam już w garści. To pociągnęło za sobą lawinę. Z czasem wszystko legło w gruzach. Kobiety z którymi rozmowa wcześniej była czystą przyjemnością zaczęły ją utrudniać, rzucać jakieś ST, na które oczywiście byłem przygotowany, ale sami wiecie jak to z tym jest.. Do tego kilka odrzuceń na imprezach i zaczynałem czuć excusy. Do tego słyszałem od dziewczyn co najmniej 15 razy.. "jesteś chamem/kłamcą/oszustem/bawisz się kobietami". Początkowo mi to schlebiało, odpowiadałem, że jestem sobą i nie mam zamiaru się zmieniać, a jeżeli komuś to nie pasuje to nara. Teraz wiem, że czasami przeginałem przysłowiową pałę.

Moje schematy, na których opierałem podrywanie przestały działać. Moja kreatywność, dostosowywanie się do kobiety, "bycie elastycznym" zanikło. Ten błysk w oku gdzieś zgasł.

Teraz próbuję na nowo odnaleźć siebie. Poszerzam horyzonty, staram się czerpać ile się da z pasji. Jednak trudno wyjść z narzuconej formy, kiedy nic nie wychodzi..

Masz rację, może brzmi to trochę pesymistycznie, ale napisałem to ku przestrodze, aby "nowi" nie powtarzali błędów "starych"