Zaczynając myśleć czy cokolwiek mam napisać, szukałem w kategoriach bloga coś jak "żale" czy "looser". Niestety bądź na szczęście nic takiego nie znalazłem. No cóż, odkąd mocno skupiłem swoje życie na sferze muzycznej gdzie tworzyłem i pisałem kilka melodii rockowych to w między czasie starałem się poznawać wcześniej znane już dziewczyny czy też kobiety. Od sylwestra nie pamiętam żadnego udanego podboju. A wcześniej nie miałem na to czasu z racji mojej pasji i nauki. Mimo że moje życie, tak jak większosci to zwyczajna rutyna od poniedziałku do piątku, od 8 do 5 po południu. Praca i po pracy. Nic nadzwyczajnego. Jedynie to że aby się oderwać od codziennosci wybieramy się z przyjaciółmi do baru czy pubu i pijemy w fajnym towarzystwie. Inni spędzają ten czas ze swoją połówką lub zwyczajnie na "łowach".
We wcześniej wspomnianym pubie z przyjaciółmi po kilku shootach i piwkach śmiejemy się, rozmawiamy i pada pytanie:
Słuchaj zakochany a czemu ty jesteś sam? Dusza towarzystwa, wszędzie Cie pełno, jesteś zabawny, w szkole byłeś nawet moją szkolną miłością. A dziś? Jesteś sam!
Oczywiście jak to mam w zwyczaju, odpowiedziałem w żarcie:
Po pierwsze chuj cie to obchodzi. ( w naszym towarzystwie to nie jest ani trochę obraźliwe) W tym momencie wybuchł śmiech. Dodałem jeszcze:
Po drugie wolę chłopców.
Lecz gdy zawalony wracałem do domu, zdałem sobie sprawę że od grudnia tamtego roku, nic nie robiłem w kierunku zdobycia kobiet. A gdy po sylwestrze poluzował mi się czas to i tak w końcu nic nie wyszło. Pasmo niepowodzeń, odmowa za odmową, wykręcanie się i uciekanie od tematu "Ja zapraszam na spacer/film/piwko czy chuj wie co.
Czy jestem wkurzony? A może sfrustrowany? Nie wiem, bardziej smutny i już wątpiący w moje mocne fundamenty.
Jak bym miał opisać siebie napisałbym:
Pewny siebie mężczyzna który potrafi być chamski jak house i zabawny jak Abelard Giza z kabaretu Limo.
Zapytałem koleżanki czy nie chciałaby pójść ze mną do kina.
Odpowiedziała szczerze i dobitnie, za co jestem jej wdzięczny.
-Jesteś bardzo fajnym facetem. Pewnym siebie, zabawnym wyróżniającym się z tłumu. Lecz jesteś trochę za niski.
- Dzięki za opinię I pomyśleć że kiedyś to ty mnie podrywałaś
-Byłam zauroczona

No i fakt. Nie iluzja lecz prawda. Tak jak facet patrzy na ładne piersi czy dupcie u kobiety tak one patrzą na wzrost u mężczyzny. Każda kobieta chcę mieć wysokiego faceta. Moje
165cm jest śmieszne i zarazem żenujące. Ale czy mój wzrost aż tak odstrasza?
"Wieżowiec zbudowany za pomocą materiałów budowlanych z podrywaj.org jest piękny z zewnątrz i w pół wypełniony w środku. Lecz stoi on już na starych fundamentach które się rozpadają z każdym kolejnym dniem."
Taka refleksja mi przyszła na myśl.

Koniec końców dawno nie miałem styczności z kobiecą bliskością. A z usług prostytutki nie zamierzam skorzystać.

Co robić? Czy mój wieżowiec chwieje się przez moje zwątpienie w moją pewność siebie? Czy wzrost który bardziej bliski jest kobiecie niż mnie jest aż tak "przykry"? Chciałbym prosić o rady, lecz z tego co zauważyłem bywam tu tylko wtedy gdy coś chcę, czy też szukam pomocy lecz wiem że tak to nie działa. Próba za próbą kończy się fiaskiem. Co począć? Oddać się nauce i tworzeniu muzyki i czekać na lepsze dni? Czy wyruszyć w miasto zbierając kolejne to odrzucenia i odmowy?
Jak to usłyszałem w jednym filmie:
"Czasami zamiast uzyskać odpowiedz, trzeba zadać trafne pytanie"

Więc jakie ono powinno być?
"mam 165cm wzrostu, jak żyć panie premierze?"

Humor mnie nie opuszcza nawet po fali niepowodzeń, oby ta fala nie dotarła do mojej wieży, która niczym tsunami zniszczy całą moją nadzieje czy też "życie".

"Another night, another score"
Czyli jeden ze sposobów leczenia siebie. Lecz to jedynie opóźni rozpad mojego wewnętrznego "ja".

Co jeszcze mogę napisać? Myślę że sam bełkot już wychodzi z moich nocnych wypocin.