Ostatnio sporo młodzianów mnie pytało jak opanować nerwy na pierwszym spotkaniu, nie jest to proste przy dłuższej przerwie, czy przy bardzo urodziwej podobnej do anioła niewieście, z zasady błyskotliwej.
Gdy spoglądacie na taką głos w gardle zalega, a gdy się już rozlegnie to pisk bażanta mordowanego przypomina, nie głos tubalny człeka światłego, dłonie spocone nie kantem wzdłuż biodra ułożone, oczy łzami zachlapane i co uczynić no co ?
Takie pisma otrzymuję, no prawie takie
Moje rady następujące są i sprawdzone na sobie, otóż kobieta tudzież dziewczyna o dziwo to zwykłe kruche stworzenie, obawiające się spotkania często nawet bardziej od samego zainteresowanego jej wdziękami młodzieńca.
Malować się musi, denerwować o aurę w dniu spotkania, co włosy jej porwie i zniszczy fryzurę układaną misternie, a co jeśli na spotkaniu nie śpiew miłości się rozlegać będzie, a duszny oddech milczenia posępnego ?
O tak sobie myśli to biedne stworzonko...
Dlategoż w swe dłonie męskie musicie ciężary spotkania tego dźwignąć, okalając ją swą męskością i otulając emocjami, które ufnie w jej sprawiedliwość pokładacie.
Spotykając te istotkę nie patrzcie, więc na ogół, ponieważ jej pierś i łono wam prędko rozum odbierze i bez niego polegniecie bez składu.
Na drobne jej szczegóły tak ulotne czasami, delikatne rzęsy, jej oczy, które spoglądają w was ufnością, usta, które wasze być mogą, jeśli tylko emocjom nie ulegniecie bez walki najmniejszej.
Spotykając w ten czas anioła takiego dotyku nie unikajcie, ot chodźby pomagając przez uskok w drodze przejść czy schody, rękę ku niej wyciągając i dotykiem jej dłoni się ogrzewając.
W spacerze nie szczędźcie muśnięć delikatnych, zbierając delikatne z jej płaszcza nieprawidłowości, lub w jej włosach drobne acz jakże niepotrzebne oznaki wiosny, każdy dotyk to jak wyścig konny wygrany, wygrany, lecz jeszcze nie do końca jej uległością spisany.
Spoglądając ukradkiem i ze świadomością, z uśmiechem i towarzystwa radością, obraz swego świata jej malujcie swobodnie, gdyż ona nie czeka na wsioka prostego, bo zna go, do bólu i to nie jednego, bądź światły, niech pozna żeś inny, może nawet trochę nieśmiały, lecz i nie naiwny.
Tak drobne chwile ulotnością skażone, ona już wspomni i was również spamięta, to prawda jak to, że kultura i klasa to rzecz na spotkaniach święta.
One czekają, romanse po nocach z wypiekami czytają, ty im to dajesz one to z ochotą potem oddają, nie od razu, nie tak prosto jak zakładasz drogi autorze, bo te wyjątkowe są jak niespokojne morze, sterując mądrze i skał unikając do portu jej uległości bez trudu dopłyniesz, a płynąc bez składu do przodu jak głupek niechybnie zginiesz ...