„Jak skok na bungee, bez bungee,
gdy na scenie grandzisz,
i już nie da tego się zatrzymać,
jak skok na bank bez klamki,
kiedy grasz vabank i na prawdę nie wiesz sam jaki masz finał.”

Tego nie da się zatrzymać. Wsiadłem w ten samolot obłędu jak japoński kamikadze, lecę coraz szybciej, coraz agresywniej. Ktoś tu kiedyś mówił o poradniku, coś co się nazywało „demonic confidence” – tak, ja ją mam, tą demoniczną pewność siebie, której nie polecam nikomu. To pewność siebie oparta na wiecznym wkurwie, nienawiści, pogardzie i totalnym odrealnieniu od rzeczywistości. Czuję, że ciemna strona mocy z gwiezdnych wojen istnieje naprawdę.

Nie zorientujesz się co się dzieje, musiałbyś podejść bliżej, musiałbyś się przypatrzeć, a czasem dostrzegłbyś coś dziwnego, że coś w tym wszystkim nie gra, że w tym tańcu pełnym tupetu, bezkompromisowości jest coś nie tak. Tu nie ma hamulców jest tylko gaz, tylko mocniej, tylko szybciej. Rozpędzam się a energię czerpię z samego siebie, ponieważ spalam się od wewnątrz. Ile mi zostało paliwa? Na rok? Na 5 lat?

Jestem społecznym bankrutem, żyję na kredyt, żyję ponad stan, a to co naprawdę mam to jeden wielki burdel. Sam już nie wiem, co jest kredytem, a co żywym hajsem – nie jesteśmy parametryczni, nie jesteśmy X karatowymi diamentami, żeby określić naszą wartość w jednostkach liczbowych. Przy każdej konfrontacji modlę się, żeby to, co pokazuję znalazło aprobatę w oczach innych, a pokazuję coraz więcej. Wieczna relatywność w stosunku do innych, wieczny wyścig.

Oswajam się z kłamstwem, operuję nim coraz lepiej, przychodzi mi to coraz łatwiej.

Tańczę w jej oczach, ona się śmieje, czuję tą moc, choć wiem, że nic z tego nie wyniknie, nie powinienem tego robić, nie powinienem tańczyć, ale robię to, ciągnie mnie do niej jak ćmę do ognia. Dziwię się, że ona się śmieje, gdybym nagrał siebie kamerą, to bym się pewnie zrzygał z rozczarowania, patrząc na ten taniec żałosnego pajaca. A może ona o tym wie, i toczy grę z tym pajacykiem, bawi się nim jak kot myszą przed zadaniem ostatecznego ciosu.

Żyję w swojej głowie, jestem jak horkruks z Harry`ego Pottera, jestem czymś co nie istnieje, a to co istnieje to marne widmo tego czym powinienem być. Idę ulicą i czasem na mojej twarzy pojawia się widmo emocji, jak przebicie na telewizorze z innego kanału.

Chciałbym być prosty, chciałbym nie planować, nie marzyć – NIE MYŚLEĆ.