Bardzo dobrze że wrzuciłeś to na blog. Nie usuwaj pod żadnym pozorem! Zostaw, by przeczytać to jeszcze raz pół roku po tym jak razem ze swoimi rówieśnikami skończysz rozwijające twoją pasję studia... Będziesz miał przynajmniej niezłą brechę na otarcie łez po rozwijającej umiejętności survivalu wypłacie

Akurat w naszym kraju i w naszych realiach studia o jedna wielka loteria.

Ja studiując przez 5 lat budownictwo miałem tołkowane przez wykładowców, że po budownictwie to my na pewno będziemy dużo zarabiać i będą się o nas bić. Jakoś po ukończeniu studiów nikt się o mnie nie bił i nikt nie odpowiedział na 50 wysłanych prze ze mnie CV. I gdybym nie wziął sprawy w swoje ręce pewnie siedział bym i zdychał pod płotem z tytułem mgr inż.

Prawda jest taka, że mamy przesyt ludzi z wykształceniem wyższym. Teraz każdy może ukończyć jakiś tam kierunek na wyższej szkole lotów dla nie lotów.

Studia połączone z pasją?

Może i tak ale też nie masz 100% pewności powodzenia. Mam sąsiadkę która od dziecka uwielbiała malować. Skończyła malarstwo z wyróżnieniem na akademii i opiekuje się starszymi ludźmi w belgii. Z kolei kolega po muzykologii jest kierowcą TIRa. Tak wygląda realizacja pasji?

W życiu nie można być niczego pewnym. I pierdolenie że po takich a takich studiach znajdzie się robotę jest zupełnie bezsensowne.

Taaak... Po studiach już byście chcieli dostać złoty laur i usiąść na tronie wśród swoich pachołków mając za plecami osobisty prywatny harem. Pierwsze starcie z rzeczywistością, a już się zaczyna płacz, robiłem to co chciałem, dlaczego teraz mnie nikt nie chce!? To jest dopiero prawdziwy sprawdzian życiowy, o wiele trudniejszy niż sesje, kolokwia itd.. Czas mojego sprawdzianu jeszcze nie nadszedł, ale po pierwszym upadku na pewno nie jebnę focha na świat. Zresztą jeden upadek (chociaż z asekuracją) już zaliczyłem w tym temacie, ale nic to, będę próbował dalej zamiast się użalać i pierdolić jakie to życie niesprawiedliwe.
Zgadzam się z autorem.
Nie wiem co niektórym strzela do głowy, żeby studiować coś tylko dla kasy? Nienawidzą swojego kierunku, przy kolejnych zajęciach wyglądają jakby mieli się zaraz porzygać, ale kierunku nie zmienią bo 'szkoda kasy i czasu, który już tu spędziłem/am'. Przecież to ma teoretycznie warunkować to w jakiej pracy się znajdą w przyszłości, o ile ktoś zatrudni takich pracowników (bo na pewno sami takiej firmy o takiej specyfikacji nie założą), którzy będą nieefektywni i robić wszystko na odpierdol, byle było. Czego można się spodziewać po kimś, kto robi w czymś czego szczerze nie lubi? Jeszcze jak dojdzie do tego wkurwiający panciokiero (a o to nie jest trudno) to gehenna się pogłębia. I tak mija dzień za dniem, ale jaka to jest jakość i radość z tego życia w pracy? To jest 8h dziennie przez 5 dni w tygodniu (zazwyczaj), czyli od groma czasu. Nie zamierzam wegetować wtenczas, lecz się rozwijać i dobrze bawić, czuć, że robię 'coś'. Widzę tych smutnych ludzi w swojej pracy i prawie im współczuję. Prawie, bo to oni wybrali sobie taki los i tylko siebie mogą obwiniać.

Pozdro

"można dojść do konkluzji, że dzielimy się również na idealistów oraz materialistów. Rozumiem, że kultura konsumpcyjna ogłupiła wiele osób, ale nie stawiajmy pieniędzy ponad wszystko! Dlaczego mamy sami sobie zakładać na ręce kajdany i stawać się mentalnymi więźniami?"

Ależ oczywiście, że można zauważyć taki podział. Cechy wyróżniające idealistów to np:

-Rozstawianie w marketach puszek ze zdjęciami swoich chorych dzieci by materialiści mogli tam dorzucić się na operację dla nich (na którą ich samych stać by nie było).
-Posyłanie potem tych wyleczonych za cudzy hajs dzieci do najbardziej patologicznych szkół w okolicy (bo akurat ta jest najbliżej, a przecież nie ma siana by zawieść dziecko gdzieś dalej, więc trudno, musi dostawać łomot w szatni)
-A wreszcie śmierć na drodze w 25 letnim wraku pordzewiałego lanosa po zderzeniu z nowiutkim mercem (kto by przypuszczał, że poduszka powietrzna to nie jedyna różnica przy zderzeniu takich dwóch aut? )

Ale spoko, do tego poziomu idealizmu dochodzi się dopiero po latach cieżkiej idelaistycznej pracy, materialiści mogą o tym tylko pomażyć

Oj tam .

Ja wierzę,że jak się coś robi z sercem to hajs sie dostanie na tacy.