Witam państwa z niezwykłego miejsca. Z miejsca, gdzie dostęp powinna mieć tylko jedna osoba, chyba, że ktoś cierpi na zaburzenia tożsamości lub schizofrenie. Witam państwa prosto z mojej głowy. Dziś przeprowadzę relację na żywo z rozstania z kobietą, które nastąpiło w piątek.
USUNĄŁEM JEJ NUMER
Nie będę udawał, że kobieta ta nie była dla mnie ważna. Na niewielu z nich zależało mi tak mocno jak na tej, więc co jest sprawą normalną i oczywistą dla ludzi posiadających uczucia rozstanie trochę boli. Trochę w porównaniu do poprzedniego, co nie znaczy, że na tej Pani zależało mi mniej. Życie nauczyło mnie jednak, żeby zawsze mieć świadomość, że możemy stracić kogoś na kim nam zależy w każdej chwili, więc przestałem sobie obiecywać pewne rzeczy, przestałem sobie wyobrażać trójkę dzieci z obecną kobietą, przestałem myśleć o nich w kategoriach, że ta to na pewno nie zdradzi, nie zostawi, że to ta jedyna. I z tą świadomością nie tylko łatwiej (choć czasem i trudniej) jest żyć, ale także łatwiej jest pozwolić komuś odejść i pogodzić się z tą myślą, że układ, który proponowałem był dla niej nieatrakcyjny/męczący/niewystarczający/niedojrzały/łatwy/trudny/zły/za dobry/itp. O i za to ją szanuje – że, potrafiła powiedzieć stop – w momencie w którym coś przestało się jej podobać, kiedy ja chciałem na siłę ją uszczęśliwić, unieszczęśliwiając się przy tym strasznie.

USUNĄŁEM JEJ ZDJĘCIA
Zerwanie nie należało do trudnych. Kobieta dowiedziała się, że zaproponowałem basen naszej wspólnej znajomej, zapytała czy chce jej o czymś powiedzieć, domyślałem się o co chodzi, ale udawałem, że nie wiem. Nie sądziłem, że doprowadzi to do końca układu. Laska napisała mi w smsie, że mam nadzieję, że wiem co to znaczy, że mimo wszystko mnie lubi, ale nie chce być kojarzona ze mną – tu, myślę, że zadecydowała opinia biegłych o mnie, jako powiatowym Casanovie. No cóż, napisałem, że jeśli chce poznać prawdę to mam sms-y, które wymieniłem z koleżanką i że niezły powód na zerwanie ;* i na tym skończyła się nasza dyskusja. Co do powodów do zerwania, wcześniej dawałem jej o wiele lepsze, byłem agresywny, wybuchowy, zazdrosny i kontrolujący. Jak już pisałem wcześniej, postanowiłem, że nie będę się tłumaczył, biegał za nią, mimo uczucia, którym ją darzę, bo jednak nie otrzymywałem tyle ile oczekiwałem i chciałbym otrzymywać w związku. Czasem trzeba kochać siebie bardziej niż drugą osobę. A szanować siebie trzeba na pewno.

USUNĄŁEM NASZE ROZMOWY
Dziś odczuwam pewną pustkę. Chcę, żebyś wiedział drogi słuchaczy, że to jest normalne i zero w tym wyjątkowości. Dana osoba, którą kochasz/lubisz/uwielbiasz powoduje w Twoim mózgu pewne reakcje. Procesy przywiązania itp. Przypominają właśnie o sobie, gdy nie zaspokajasz tego, do czego je przyzwyczaiłeś. Za jakiś czas minie. A szybciej minie, gdy znajdziesz sobie temat zastępczy, czy to kobietę nową, czy to pasję, której całkowicie się oddasz. Nie wierzysz w to wszystko co mówię wyżej? Zacznij biegać. Po jakimś czasie Twój mózg sam będzie dopominał się o codzienną dawkę biegania, bo się do tego przyzwyczai.

WYGLĄDAM PRZEZ OKNO
Dziewczyna uczy się kilometr od miejsca, w którym pracuję. Przyznam się szczerze, że wyglądałem dziś przez okno, by ją zobaczyć. By wyobrazić sobie jej zapach. Aż tak nisko upadłem, by 5 sekund widoku miało mi teraz wystarczyć zamiast tych wszystkich spotkań, które mieliśmy?! Dlatego jebnąłem głową o szybę i wróciłem do pracy. Co jakiś czas zerkam na telefon, ale to chyba normalne, kiedy zderza się serce z mózgiem. Mały człowieczek w Twojej głowie łudzi się, że Ona napisze, zrozumie, że traci kogoś ważnego w jej życiu, a z drugiej strony, znasz jej dumę, honor, wiesz, że to Ty zawiniłeś, a może tylko niepotrzebnie się obwiniasz i tak miało być?
PAMIĘTAM JEJ NUMER
Nasz mózg jest zdolny do rzeczy niesamowitych. Nigdy nie uczyłem się jej numeru, spojrzałem na niego tylko raz, w momencie gdy go kasowałem i…mój mózg go zapamiętał, chyba. Chce mi chyba zrobić na złość, albo testuje moją silną wolę. W każdym bądź razie nie mam zamiaru pisać, szukać kontaktu, zgadzać się na ewentualne przyjaźnie czy koleżeństwo. Z tej znajomości wyniosę naprawdę cenne doświadczenia nie tylko jeśli chodzi o relacje damsko-męskie, ale przede wszystkim, lepiej poznałem siebie. Zrozumiałem też, że naprawdę nie ma co liczyć na innych, każdy ma mnie w dupie, może gdzieś podświadomie nawet mnie nienawidzi. Nie możesz przejmować się opinią na swój temat, szukać prawdy w ich słowach, bo zapewniam Cię, że skończysz w wariatkowie. Oczywiście, jest garstka przyjaciół, rodzina i za to im dziękuję.
TO, ŻE PRZEGRYWAM, NIE OZNACZA, ŻE JESTEM PRZEGRANY
Każdy z nas ma prawo do błędów. Do zawodów. Do zawodzenia. Do porażek. Myślę, że nic nie uczy tak jak porażka. Tylko, że porażka jest wytworem Twojego umysłu. I to co z niej wyniesiesz, to też dzieło już Twojego mózgu. A wracając do rozstania. Myślisz, że poranna kawa smakuje inaczej po rozstaniu? Nie oszukuj swojego mózgu. Jest tak samo dobra, jak w trakcie, gdy byłeś z nią.