Jakby nie patrzeć końcówka maja, wszystko się zapowiada nadzwyczaj pięknie. Wybieramy się na przejażdżkę, w planie 200 kilometrów do pier*olnięcia. Trzech kumpli na plecaczku ma swoje panienki, ustaliliśmy, że przodem cisnę ja i Pioter. Na miejscu ogarniamy temat grilla i przygotujemy lokum.
Wstając rano z łóżka miałem jakieś dziwne Déjà vu. Ignorując to jak zwykle szykowałem się do wypadu. Zadzwoniła Kasia z propozycją spotkania, olałem – stwierdziłem, że wyjazd z przyjaciółmi jest ważniejszy. Popisałem sobie kilka sms-ów z innymi koleżankami, aż do momentu, gdy na wjeździe ukazał się Pioter z ekipą. Kurteczka na siebie, kask nałożony, rękawiczki dopięte i w drogę.

Pierwsze skrzyżowanie, patrzymy z Piotrem na siebie i na zielonym guma do oporu. Pod galerią stoją znajome dziewczyny, ale nie czas na jakieś romanse. Wyjeżdżamy z miasta. Pogoda kusi, asfalt woła o pomstę do tylnej opony. Przyczepność 11/10. Czego chcieć więcej?

Targamy do oporu, jadą chłopaki z przeciwka, lewa i śmigamy dalej! W głowie jakiś tępy głos, że może dziś nie szaleć, żeby odpuścić tą prawą łapę i spokojnie jechać. Ale nie, adrenalina jest silniejsza. Wszystkie podboje jako tomek.frk odchodzą na bok. Poczucie tej zajebistości, że jestem kimś lepszym daje o sobie znać. W pewnym momencie z drogi gruntowej wyjeżdża ciężarówka. Na budziku prawie 160. Do auta jakieś 100 metrów, redukcja biegów, z przeciwka napierdala drugi tir, nie ma jak uciec. Zasada przeciwskrętu i opór środkiem między dwa kolosy. Uff, przeszedłem serce napie*dala jak szalone. Ale chwila strachu, skok adrenaliny, przeceniona wiara w swoje umiejętności potem trochę przyćmiła umysł.

Mały koreczek, Pioter poleciał przodem, ja trochę zbastowałem mijamy sznur aut. Nagle kierowca dostawczego busika bez patrzenia w lusterko zmienia pas na lewy, nie mam czasu na reakcje, gleba, cisnę po asfalcie. W głowie 1000 myśli na sekundę, i jedno pytanie: „Boże przeżyję?”.
Zatrzymałem się. Z jeansów nie ma nic, proch. Kierowca busa biega i krzyczy w około, żeby ktoś wezwał karetkę. Słyszę obok głos Piotra; ‘Tomek kurwa! Żyjesz? Stary nie ruszaj się. ‘
Nie bardzo wiem jeszcze co mi jest, nie mogę wstać, tępy ból głowy, pulsujący ból nogi.

Przyjechało pogotowie, ratownik zdjął mi kask i usztywnił kark. Pytam tylko; co z motorem?

Mija jakiś czas, leki przeciwbólowe podawane w kroplówce robią swoje. Przychodzi lekarz prowadzący i pytam go: co mi dokładnie jest. Słyszę, że wstrząśnienie mózgu, szczęśliwie skręcona tylko lewa kostka, ogólne siniaki, przetarcia i potłuczenia. Ale zostaję na badania, czekam na rezonans i tak dalej. Dzwoni matka, w słuchawce już słyszę, że zrobiła najgorszy błąd w życiu kupując mi kiedyś motocykl…

Kostka tak poszarpana, że wymagała jakiejś rekonstrukcji. Zostaję na parę dni na obserwację. Pewnie myślicie, co ma ta cała historia wspólnego z tematem?
Otóż bardzo wiele. Leżąc tydzień w szpitalu przekonałem się, kto tak naprawdę jest moim (jak to ładnie brzmi) PRZYJACIELEM!

Oddając się celowi jakim było zdobywanie najlepszych lasek, bycia w centrum uwagi miało nie tylko swoje dobre strony. Zapomniałem, że wokół istnieją także inni ważni dla mnie ludzie. Bycie chamem, chujem czy jak to nazwiecie przysporzyło mi wielu fajnych przygód, nowych znajomości. Ale pytanie na chuj mi to wszystko? Jeśli w momencie jakiegoś nagłego zdarzenia wszyscy Ci, którzy byli ze mną, gdy byłem tym ‘fajnym Tomkiem’ nagle zapominają, że istnieję. Zostają prawdziwi, ta garstka, którą zliczę na palcach jednej ręki.
Pozycja wypracowana tą fajnością, niekoniecznie polegająca na dawaniu czegoś więcej od siebie jest bardzo nietrwała i krucha. W momencie, gdy podwinie nam się noga jest ch*j z tego.

Podsumowując, w momencie, gdy nasze życie biegnie szybciej, poznajemy nowych ludzi, stajemy się często i gęsto typowymi cwaniakami. Musimy się zatrzymać! Pomyśleć, czy aby takie życie nam odpowiada. Co, jeśli wybije ta gorsza godzina, nastanie ten gorszy dzień?

Pisząc to wszystko chciałbym Was przestrzec od uciekania ze swojego starego towarzystwa na rzecz nowego, tego bardziej cool. Bo mnie w szpitalu odwiedziło 5ciu kumpli. Nie kurwa 20, którzy dzwonili jak jest melanż, albo jakaś inna wspólna kmina. Nie odwracajcie się i otwórzcie oczy!