Z góry przepraszam za rozpierdol stylistyczny osoby, które podejmą próbę przeczytania poniższej treści. Artykuł zawiera jedynie własne przemyślenia.

Wielu z nas ma za sobą związki z różnymi typami kobiet. Każdy ma lepsze lub gorsze wspomnienia związane z tymi epizodami życia. Jedni są zdania, że nie stworzyliby idealnego związku z kimś kto będzie miał inne cechy charakteru i poglądy niż oni sami, inni natomiast nie wyobrażają sobie bytu z życiową partnerką z zespołem zachowań tak przecież znanych z ich własnego życia. Patrząc z mojego punktu widzenia stanowczo mogę stwierdzić, że „przeciwieństwa raczej się przyciągają”.

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest, że facet zazwyczaj szukając materiału na żonę lub przynajmniej życiową partnerkę częściej wybierze swoje przeciwieństwo aniżeli odzwierciedlenie w kobiecym ciele? Czy to dlatego, że mężczyzna ( nawet jeżeli ma strasznie wygórowane mniemanie o sobie) uważa, że wcale nie jest taki idealny jak partnerka której wyobrażenie ma w swojej głowie? Poniżej skupię się jedynie na przeciwieństwie przedstawiającym sytuację, kiedy to facet jest czynnikiem wnoszącym więcej szaleństwa do związku. Nie będą rozwodził się nad przypadkiem kiedy to kobieta jest tą szaloną, ponieważ w przeważającej ilości wypadków takie związki nie trwają zbyt długo, a mężczyzna z kategorii grzeczniutkiego misia koala sprowadzany jest do pułapu zwykłego pizdusia, który w pewnym momencie zostanie zastąpiony gachem trzymającym swoje jaja w garści, lub kolejną naiwną ciapą.

Często rozmawiając ze znajomymi, czy to bliższymi, czy dalszymi, mogłem usłyszeć, że odkąd znaleźli miłość swojego życia, mniej imprezują, szaleją i robią mniej nieodpowiedzialne w ich mniemaniu rzeczy. Opowiadając jednak swoją sytuację w związku, nie mówili o tym z przekąsem, czy smutkiem. W ich oczach można było znaleźć swojego rodzaju radość i spokój, odkąd odnaleźli osobę z którą mogą się szarpać o część kołdry leżąc razem na łóżku. Może to było to, czego całe życie szukali tułając się po klubach i obcując z dziewczynkami z których ubranie samo spadało wraz z zamykającymi się za nimi drzwiami od mieszkania?

Po przeprowadzeniu kilku rozmów wnioski przyszły same. Ludzie którzy wcześniej byli „szaleni” dopiero po wejściu w związek ze swoim przeciwieństwem poczuli prawdziwą radość i harmonię w swoim życiu. Ta druga osoba, która wkroczyła w osobisty świat faceta zharmonizowała jego życie dopełniając je tym samym czymś, czego tak bardzo mu brakowało…miłością. On natomiast wprowadził do jej wcześniejszego, ustabilizowanego na pozór życia trochę szaleństwa i spontaniczności. Można by rzec, że złoty środek został osiągnięty (a przynajmniej fajnie by było wierzyć, że tak się stało). Jednak nie wszystko układa się w piękny wzór i mimo, że zespoły zachowań i podejście do życia dwóch kompletnie różniących się od siebie osób można stosunkowo łatwo zgrać, to już z dostrojeniem pewnych zasad wyniesionych z domu, czy też nabytych przez lata wychowywania się w takim, czy innym środowisku mogą pojawić się pewne schody. Nikt nie mówił, jednak że będzie tak łatwo i różowo. Moim zdaniem w tym miejscu potrzebna jest już pewna cecha, która musi łączyć ze sobą dwoje ludzi. Jest to mianowicie sztuka pójścia na kompromis. Bez tego związek oczywiście będzie ciekawy, burzliwy i na pewno nie pojawi się nuda, czy monotonia, ale czy tego właśnie chcemy? Do takiego „układu” potrzeba dwojga ludzi, którzy w życiu codziennym są odpowiedzialni, wyrozumiali i rozsądni (czyli posiadają pakiecik podstawowych cech pożądanych u życiowego partnera niezależnie od tego czy jest to facet, czy kobieta). Wiara w te same prawdy pozwala dojść do tego samego kresu wędrówki innymi drogami, a efekt końcowy jest ten sam- szczęśliwe życie u boku drugiej osoby.

Krocząc swoją drogą, za każdym razem, kiedy wchodzę w nowy związek lubię kierować się pewną zasadą odnośnie relacji międzyludzkich, że „związek jest jak dwie pomarańcze w jednym koszyku, a nie jak dwie połówki jednej złączone w całość”. Śmiem twierdzić, że osoby, które kierują się jedynie w myśl drugiej części powyższego zdania same nieświadomie oddziałują w sposób destrukcyjny na swoje relacje z „drugą połówką”, bo przecież i tak się nie uda. Zamiast akceptować i doceniać partnerów za to jakimi są, sprawiają, że różnice stają się głównym elementem związkowych „wojen” i zapalnikiem wszelkich frustracji. Bo niby po cholerę dbać o to co nas tak różni. Łatwiej się przecież postawić jak zbrojona betonowa płyta i wszystkiemu się sprzeciwić, albo spróbować niczym kameleon dostosować sztucznie do otoczenia, ale oczywiście nie siebie… „Niechaj to partnerka się dostosuje, bo ja nie muszę w sobie nic zmieniać” . Przez takie nastawienie fundamenty związku stają się coraz słabsze a druga osoba zaczyna czuć się lekceważona, krytykowana, a niekiedy nawet niekochana. Tchórzostwo i lenistwo partnerów sprawia, że nie potrafią oni uczciwie odnieść się do swoich problemów i zwyczajnie porozmawiać, a brak dialogu wiadomo jak się kończy…
Podsumowując( o ile jest co), szanujmy nasze związkowe przeciwieństwa, ponieważ ta nasza druga Pomarańczka posiada cechy które w pewnym sensie są dla nas atrakcyjne, a sami ich nie posiadamy. Nie wierzmy jednak ślepo, że miłość( nawet ta najprawdziwsza) przezwycięży wszystko. W szarej codzienności do wspólnego kroczenia przez przeciwności losu potrzebujemy jednak kogoś kto w zasadniczych wyborach będzie się z nami zgadzał, a nawet jeżeli nie to będzie potrafił pójść na kompromis, mimo że tak wiele będzie was dzieliło.

Pfff.. ale bajka.
Pozdrawiam